ผมมีเรื่องราวของความสุขของผมเอง...กับอนามัยที่ทำงาน...ผมอยากเขียน...

ขอเป็นตัวแทน...หมออนามัยทุกท่านในประเทศ...

หมออนามัยส่วนใหญ่...จะปลูกต้นไม้...ดอกไม้...ประดับประดา...อยู่แทบทุกท่าน

ด้วยคนทำงานไม่มากมายนัก...การพัฒนาอนามัย...พื้นที่...อาคาร...สถานที่

หมออนามัยจะมีโอกาสได้ทำมากมายครับ…

และถ้ามีการพัฒนาอนามัยใหญ่...จะมี อสม.  ผู้นำชุมชน และชาวบ้าน มาช่วยกันละไม้ละมือ

เมื่อทำแล้ว...ผมเชื่อว่า...หมออนามัยทุกท่าน...มีความรักและความผูกพันกับอนามัย

และมีความรักและความผูกพันกับผู้คนที่นี้…

 

 

ผมก็เช่นกัน...เมื่อมาทำงานที่นี้...ได้สองเดือน...

ผมวางแผนปลูกพืชผักสวนครัว...

ผมมีมะละกอมากกว่า 10 ต้น แล้ว...โตขึ้นน่าจะได้ทานผลสุก หรือ ส้มตำ…

มีฝรั่ง 3 ต้น…

และต้นถั่วพู  (Winged Bean)...ที่เพาะเมล็ดได้ 1 เดือน ก็เอาลงดิน...มีพี่ช่วยทำไม้หลักสำหรับให้เขาเลื้อย

และพี่ท่านอื่นๆ ...ก็มีปลูกพริก...กระเพรา...กล้วย

เมื่อยามที่เราล้า...และอยากดูและต้นไม้...เราก็มาใส่ปุ๋ยคอก...และรดน้ำ

สนุกสนาน...และสร้างความสุข...และการแบ่งปันประสบการณ์ในการปลูกพืชได้....

 

 

เมื่อผมย้อนมามองในการเขียนบันทึก....ทำให้ผมรู้ว่า...ทำไมผมจึงสามารถเขียนบันทึกได้มากมายหลายบันทึกแล้ว...

ทั้งที่ตัวเอง...ไม่ชอบการเขียนบันทึก

และส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมประจักษ์ว่า...ผมทำได้เพราะการฟังเสียงผู้คน...ต้นไม้...และการเปิดหัวใจกับสิ่งต่างๆ

ผมว่า...ท่านใดเขียนบันทึกใหม่ลองสูตรผมก็ได้นะครับ

 

และผมชอบประโยคของ นาตาลี ....โกลด์เบิร์ก...นักเขียนชื่อดังที่เล่าถึงการเขียนของตนเอง และสะท้อนการเขียนบันทึกของผมได้อย่างดี

 

 

“...การเขียน...เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ คือ การฟัง

คุณฟังโลกรอบตัวคุณอย่างตั้งใจและเติมร่างกายของคุณจนเต็มเปี่ยม

เมื่อลงมือเขียนมันจะหลั่งไหลออกมาเอง

ถ้าคุณสามารถหยิบฉวยความจริงรอบตัวมาได้

งานเขียนของคุณก็ไม่ต้องการอะไรอื่นอีก

คุณไม่ได้ฟังแค่คนนั่งอยู่ตรงหน้าพูด แต่ความกันนั้นคุณยังฟังเสียงของอากาศ

เก้าอี้และประตูไปด้วย พ้นจากประตูไปสู่ภายนอก

คุณยังฟังเสียงของฤดูกาล เสียงของสีสันที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

เสียงของอดีต อนาคต และปัจจุบันที่คุณนั่งอยู่

ใช้ร่างกายทุกส่วนฟังเสียงไม่ใช่แค่หู

แต่ใช้มือ หน้า และท้ายทอยของคุณฟังเสียงไปด้วย

การฟังคือ การเปิดใจ ยิ่งฟังมากเท่าไร

คุณจะสามารถเขียนได้ดีมากเท่านั้น..."

 

 

และหมายเหตุสำคัญผมด้วย...ในการเขียนบันทึกที่โกทูโนว์...บ้านอันเป็นที่รัก

ผมไม่มีโอกาสได้ฟังเสียงของบันทึก...นอกจากได้ฟังเสียงเพลงที่ประกอบบางบันทึก

การอ่าน....การให้ดอกไม้...และการให้ความคิดเห็น....กับบันทึกกัลยาณมิตรทุกท่าน

นอกจากผมจะเขียนบันทึกได้ดีแล้ว...ผมยังได้มิตรภาพ...และการแบ่งปันเรียนรู้ซึ่งกันและกัน

ซึ่งสิ่งนั้น คือ รางวัลที่ยิ่งใหญ่มากกว่าการที่ผมได้เขียนบันทึกเสียอีกครับ

 

 

 

ขอลงท้ายบันทึกนี้...ด้วยคำเดียวกับ...เจ้าของรางวัลสุดคะนึงเดือนนี้...คุณปริม

 

“ด้วยความนอบน้อม”