ถ้าอ่านได้ ต้องเขียนได้

สองคนสองคม..ผลผลิตที่ผมภูมิใจ

       ความรู้ที่เกิดจากทักษะและประสบการณ์ จริงๆแล้วมันฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก   รอช่วงจังหวะวันเวลาที่เหมาะสม และศักยภาพที่สมบูรณ์ จึงจะแสดงออกและฉายแววออกมา ดังเช่นเรื่องที่ผมจะเล่า ...ต่อไปนี้

       ปีที่แล้ว เด็กที่ผมสอน จบป.๖ไป ๕ คน เรียนต่อ ๔ คน อีกคนเรียนดี แต่ยากจนมาก จึงไม่ได้เรียนต่อ  เด็กที่เรียนต่อสอบเข้าเรียนได้อยู่ห้อง ม.๑/๑  และ  ม.๑/๒ ซึ่งเป็นห้องเก่งของโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ(โรงเรียนในฝัน)   ผมรู้ข่าวครั้งแรกก็เริ่มทึ่ง...เด็กเราทำได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

       แล้วยิ่งเจ้าสองคนนี่ ไปสร้างผลงานเข้าตากรรมการเข้าอีก เลยไปกันใหญ่..เรื่องมีอยู่ว่า เจ้ารุ่ง หรือสุริยา สุขรื่น อดีตประธานกรรมการนักเรียนและผู้อาสาทำความสะอาดห้องส้วมนักเรียนของโรงเรียน ตอนอยู่ ป.๓ - ๔ เขียนหนังสือตัวใหญ่มาก และเขียนไม่สุดบรรทัด มักลืมย่อหน้า ทำงานสกปรก เขียนเรื่องวกไปวนมา ถ้าเป็นเรียงความ จะไม่เข้าใจว่าอะไร คือ คำนำ เนื้อเรื่องและสรุป ถ้าเป็นวาดภาพ รุ่งจะวาดภาพเล็กๆผอมๆ รายละเอียดน้อย ไม่ค่อยขยันใช้สี

       ผมเข้าใจรุ่ง ไม่อยากจะไปอะไรมากนัก เคยสอนพี่สาวเขาซึ่งมีลักษณะบกพร่องทางสติปัญญา แต่แปลกใจที่รุ่งสนใจเรียนมาก เรียบร้อย เชื่อฟังครู พูดรู้เรื่อง ที่สำคัญชอบอาสาร้องเพลงลูกทุ่ง ร้องถูกจังหวะ เสียงดีเสียด้วย

       ตอนซ้อมเพลง ต้องอ่านเพลงก่อน ผมเห็นรุ่งอ่านได้คล่อง ถ้าอ่านได้ต้องเขียนได้..พอรุ่งขึ้น ป.๕ ผมเริ่มเอาจริงเอาจังกับรุ่ง โดยให้อ่านเรียงความดีๆ ของรุ่นพี่ ให้ดูภาพสวยๆของรุ่นพี่ที่จบไป ให้รุ่งเขียนเล่าประสบการณ์ ความฝันของตัวเอง พารุ่งไปยังแหล่งเรียนรู้ ทำงานร่วมกันกับครู จากนั้นให้เขียนเล่าเรื่องและสรุปพร้อมวาดภาพประกอบเกี่ยวกับเรื่องที่ทำ ผลงานป.๕ ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอัน พอขึ้นป.๖ เริ่มดีขึ้น ลายมือสวย ทำงานสะอาดมากขึ้น เขียนไม่วกวน พอให้ขึ้นเวทีคนเก่ง อ่านเรื่องให้น้องฟัง รุ่งจะยิ้มไม่ยอมหุบ แต่อย่างไรรุ่ง..ก็ยังไม่พร้อมไปแข่งขันในระดับกลุ่มโรงเรียน

       ส่วนด.ช.หนึ่ง ชลัญธร บัวศรี เด็กเรียนดี แต่ขรึม พูดน้อยพ่อแม่แยกทางกัน ต้องอยู่กับปู่ย่า  ผมกลัวแกเก็บกด หาทางออกให้หนึ่งอ่านหนังสือเยอะๆ    ส่วนใหญ่เป็นหนังสือนิทานบันเทิงคดี อ่านแล้วไปเล่าให้น้องฟัง ตอนอยู่ป.๕ ต้องปรับบุคลิกอยู่นาน ว่าเวลาเล่าเรื่องควรทำเสียงให้เป็นธรรมชาติ ออกท่าทางบ้าง ยิ้มบ้าง น้องจะได้สนใจ พอขึ้น   ป.๖ มอบหมายให้เป็นหัวหน้าโรงละครหุ่นมือ ก็ทำได้ดีอย่างต่อเนื่อง เสียนิดเดียว เวลาเล่าเรื่อง น้ำเสียงยังเหมือนอ่านออกเสียง ผมต้องเสนอแนะอยู่หลายครั้ง

      ในระดับโรงเรียนเล็กๆ ถือว่าสองคนนี้เก่งมากแล้ว สอบผ่าน ครูทุกคนก็เบาใจ แล้วยิ่งรู้ว่าเรียนต่อได้ และขยันเรียนด้วย ก็เลยเป็นข่าวคราวที่ครูสุขใจยิ่ง

      ราวสามสัปดาห์ที่ผ่านมา รุ่งกับหนึ่ง มาหาผมที่โรงเรียน พร้อมหอบถ้วยรางวัล และเกียรติบัตรชนะเลิศ มาให้ผมดู แทบไม่เชื่อสายตาว่าเธอสองคนจะทำได้และไปได้ไกลถึงเพียงนี้

      รุ่ง สรุิยา สุขรื่น  คว้ารางวัลชนะเลิศ เดอะสตาร์ลูกทุ่งไทย

      ชนะเลิศ เขียนเรื่องจากภาพ    และ   ชนะเลิศการเขียนเรียงความ

       หนึ่ง ชลัญธร บัวศรี   ชนะเลิศกิจกรรมการเล่านิทานประกอบท่าทาง

       งานวันภาษาไทยแห่งชาติของโรงเรียน...                                (๒๙ กรกฎาคม ๒๕๕๕)

       ความรู้ที่เกิดจากทักษะและประสบการณ์ จริงๆแล้วมันฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก รอช่วงจังหวะวันเวลาที่เหมาะสม..ดังเช่น สองคนสองคม..ผลผลิตที่ผมภูมิใจ..ครับ