“มือใหม่” เมื่อต้องห่างครู ถ้าข้อยึดถือ ข้อปฏิบัติ นั้นเสื่อมคล้ายลง ก็คงต้องอาศัย การ “ขอนิสัย” นี้แหละ เพื่อดึงเอาคำสอน หลักคิดของครูบาอาจารย์ให้กลับมาไว้ในใจโดยเร็ว จะได้ไม่ “หลงทาง”

เหตุเกิดเมื่อวันหยุดช่วงเข้าพรรษา ที่วัดขาประจำของผม คราวนั้นไปเพราะเห็นทุกข์อีกระลอก ทำเอาสติเสีย เสียสติไปพักหนึ่ง ช่วงนั้นนึกเพียงแต่ว่า กำลังของ “ใจ” เรามันอ่อนล้าเต็มที คำสอนของครูบาอาจารย์มันถูกลบหายไปหมด คิดแต่ในทางที่ทวนกระแสสัจธรรม .......  นี่คงเป็นสาเหตุให้มีกฎว่า พระบรรพชาใหม่ ต้องติดตามครูบาอาจารย์ ไม่น้อยกว่า 5 ปี (พรรษา) จึงจะสามารถ “ฉายเดียว” ได้ (ภาษาของ “มือใหม่” คนที่ไม่สันทัดในธรรม ซึ่งใช้เป็นข้ออ้างสำหรับช่วงที่นึกคำศัพท์อะไรไม่ออก....ครับพี่น้อง!!)

 

ช่วงนั้นผมมีโอกาสได้ใกล้ชิดหลวงปู่มาก มีโอกาสได้ถามข้อคับข้องใจในหลายเรื่อง ที่จำได้คือเรื่องการ “ขอนิสัย” ของพระใหม่ หากจำเป็นต้อง จากวัดหรือครูบาอาจารย์ ไปทำกิจนอกวัดตามลำพัง จะไป 1 วัน หรือหลายวันก็ตาม หลวงพ่อชากล่าวไว้ว่า พระรูปนั้นต้องมา “ขอนิสัย” กับครูบาอาจารย์กันใหม่  

 

 (บทขยายความ ขอนิสัย ขอขมา  ที่น่าอ่าน)  [ http://portal.in.th/i-dhamma/pages/10696/ ]  

 

หลวงปู่พูดทำให้ต้องคิดเหมือนกันว่า “สมัยนี้......เขา (หลวงปู่คงหมายถึง พระใหม่) ไม่ได้ทำแล้ว ไม่รู้จัก บวชได้ไม่กี่วัน ก็ออกจากวัด.... (“ฉายเดียว”)......”    ข้อวัตร ข้อปฏิบัติต่างๆ ก็ยังไม่เข้าใจ อาจทำให้กระทำผิดวินัยได้โดยไม่รู้ตัว และก็ไม่ครูบาอาจารย์มาคอยชี้แนะ ตักเตือน

ผมเข้าใจเรื่องนี้ชัดเจนขึ้นก็ตอนนี้แหละ ตอนที่อยู่กับครูบาอาจารย์ เราก็เข้าใจในการปฏิบัติ โอกาส “หลุด” ก็มีน้อยเพราะเราระวังตัวอยู่ตลอด แต่พอออกไปดำเนินชีวิตตามปกติ โดนฝน โดนพายุไปไม่กี่ครั้ง ก็ล้มหงายท้องไม่เป็นท่าแล้ว ลืมคำสอน ที่เคยมัดสติเราให้อยู่นิ่ง ลืมคำสอนที่ไว้เตือนตัวเองเมื่อต้องสู้รบกับข้าศึกทางธรรม  หาทางออกก็ไม่เจอก ลับไปวนเวียนกับทุกข์ที่เกิดซ้ำๆ ที่ไม่เคยจำ  ...... นี้คงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ ศิษย์ “มือใหม่” ต้องกลับมา “ขอนิสัย” เพื่ออาศัยให้ครูบาอาจารย์ ท่านช่วยแนะนำสั่งสอนให้เข้าที่กันใหม่อีกที

พระ “สวิต” (ทำงานทุกชนิดให้……จิตว่าง......  http://www.gotoknow.org/blogs/posts/494995 ) หลังท่านมีเหตุให้ต้องเดินทางกลับบ้านเกิดที่ต่างแดน  (ที่บ้านตามฉายาท่านนั้นแหละครับ) ผมคิดว่าคงจะไปหลายวัน แต่วันกลับมาที่วัด ตอนนั้นผมอยู่ด้วย หลวงพี่ท่านก็ได้กล่าวกับหลวงปู่เหมือนกัน (คล้ายกับคำถามเรื่องเหตุของการ “ขอนิสัย” และสิ่งที่ผมเผชิญ ที่ผมถามหลวงปู่เมื่อวันก่อนเช่นกัน) หลวงพี่สนทนาว่า “ตอนเมื่อผมกลับไปสวิตเซอร์แลนด์ ความคิด ข้อวัตร ข้อปฏิบัติ ก็มีเหตุให้ “อ่อนแอ”ไป สิ่งต่างๆ ดึงให้ผม ออกจากการปฏิบัติได้ง่ายมาก (ผมจำประโยคที่ท่านใช้ บ่ค่อยได้ แต่ก็สื่อถึงอะไรประมาณนี้นะครับ) “  การกลับมากราบหลวงปู่อีกครั้งและแจงสิ่งที่พบเจอ หลวงพี่ท่านก็คงอึดอัดใจ และอยากกลับมายึดหลักปฏิบัติตามแนวทางของครูบาอาจารย์ให้ได้อีกรอบ   

“มือใหม่” เมื่อต้องห่างครู ถ้าข้อยึดถือ ข้อปฏิบัติ นั้นเสื่อมคล้ายลง ก็คงต้องอาศัย การ “ขอนิสัย” นี้แหละ เพื่อดึงเอาคำสอน หลักคิดของครูบาอาจารย์ให้กลับมาไว้ในใจโดยเร็ว จะได้ไม่ “หลงทาง”

เริ่มจะยาว ขอต่อเป็นบันทึกหน้านะครับ :) :)

ตอนแรกตั้งใจจะเล่าเรื่อง “ สติ เมื่อ หลุด .... ก็ เจอ ต. (ตำ) ” แต่เขียนไปเขียนมาก็กลายเป็นเรื่อง  “ขอนิสัย”  ได้จังได๋หนอ......บ่ฮู้เลย