ในวันที่ 12 สิงหาคม ของทุกปีเป็นวันสำคัญวันหนึ่งของไทย คือวันแม่แห่งชาติ วันวันพระราชสมภพของสมเด็จพระบรมราชินีนาถ คนไทยส่วนใหญ่จะกลับบ้านมาพร้อมกับพวงมาลัยดอกมะลิ หรืออาจจะเป็นสิ่งของที่แม่ชอบ กลับมากราบแม่ แต่ในวันนั้นดิฉันไม่มีโอกาสได้ไหว้แม่
เช้าวันอาทิตย์ ที่ 12 สิงหาคม 2555 (วันแม่แห่งชาติ) ดิฉันตื่นนอนตอนเช้า อาบน้ำ ซักผ้า เพราะเป็นวันหยุด พอเวลาสายของวัน แม่ของดิฉันได้ชวนทำเมี่ยงคำทานกันมันอาจจะเป็นอะไรที่ไม่ได้มีความพิเศษอะไร ส่วนใหญ่ก็จะซื้อทานง่ายๆแต่สำหรับดิฉันมันเป็นการได้ลงมือทำเองในทุกขั้นตอนเริ่มจาก ทำน้ำเมี่ยง
เครื่องเมี่ยง ทั้งหั่นมะพร้าวแล้วเอามาคั่วด้วยไฟเบาๆ คั่วถั่วลิสง หั่นมะนาว หอม ขิงเป็นชิ้นเล็กๆ และที่สำคัญคือได้ทำร่วมกันกับแม่ ถึงจะทำอะไรไม่ได้ดั่งใจแม่บ้างแต่แม่ก็มีความสุข ดิฉันก็เช่นกัน หลังจากจัดเตรียมเครื่องเมี่ยงเสร็จแล้ว คุณยายข้างบ้านก็มาชวนไปทานข้าวเที่ยวด้วยกันมีเมนูอาหารเยอะแยะเต็มโต๊ะไปหมดแต่เมนูที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะก็คือเมี่ยงคำนั้นเอง
วันนั้นเรานั่งรับประทานอาหารกันจนเย็น พอกลับมาบ้านดิฉันก็พาแม่ไปตลาดกลับมาก็ทำกับข้าวทานตอนเย็นอีกวันนั้นดิฉันเลยไม่มีโอกาสได้กราบแม่ แต่ถ้ามีโอกาสเมื่อไรดิฉันก็ขอกราบแม่ให้ได้บ่อยที่สุด
