วันนี้เมื่อไปถึงที่ทำงานก็หาผ้าขี้ริ้วก่อนเลย ทั้งนี้ได้รับมอบหมายจากผู้บริหารให้รับผิดชอบดูแลห้องเรียน ICT ซึ่งเป็นห้องที่อยู่หน้าห้องผู้อำนวยการอีกที แต่ช่วงนี้ท่านไม่อยู่ไปราชการ หนึ่งอาทิตย์ แต่ด้วยการที่ได้รับมอบหมายแล้วและจากการที่มีวันหยุดหลายวัน ห้องก็เลยมีขี้ฝุ่นมากไปหน่อย

ก็ปัดกวาด เช็ดถู อันไหนที่สกปรกก็ทำความสะอาดและเก็บในส่วนที่มีคนวางทิ้งเอาไว้ ขวด แก้ว เศษกระดาษและ ดันไปเก็บเอาถุงๆหนึ่งเข้า  และถามหลายๆคนว่าของๆใครกัน สงสัยของเสียคงทิ้งเอาไว้หลายวันแล้ว มีน้ำด้วย ก็เก็บหมดไปทิ้งถังขยะ เรียบร้อย กลับมานั่งทำงานสบายใจ

มีเสียงตะโกนใครเอาของของฉันไปทิ้ง  ตั้งเอาไว้เป็็บเดียวเอง

ตายละวาทำอย่างไรดี (คิดในใจ)  ก็เลยลุกขึ้นไปยกมือไหว้ขอโทษ  บอกว่าไม่รู้เห็นถามแล้วไม่มีใครรู้  นึกว่าขยะก็เลยเอาไปทิ้งแล้ว ถามไปว่ามีอะไรบ้าง.....เดี๋ยวจะไปซื้อมาให้ใหม่

เสียงตะโกนกลับมา  (ทั้งที่ยืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆได้ยินกันหมดทั้งสำนักงาน)ไม่ต้อง  ฉันซื้อมาราคาตั้ง ๓๐๐ ไม่ดูเลย (พูดแบบหยาบๆและไม่มองหน้า)

งั้นน้องจ่ายตังค์ให้ก็ได้ (รีบไปหยิบเงินมาให้)

ตะโกนกลับมาอีก ไม่ต้อง ไม่เอา

และด้วยความอยากรู้ไปรือค้นถังขยะมาดู มีเบเกอรี่ ๑ อัน นม ๑ ขวด และโยเกิร์ต ๑ ขวด ราคาตั้ง ๓๐๐ บาท

เพราะความสะเพร่าของตัวเองแท้ๆ ที่ไม่ดูให้ดีก่อน  หลายๆคนก็มาให้กำลังใจที่เศร้า หมดความรู้สึกไปเลย ทำงานไม่ได้เลยทั้งวัน