อะไรทำให้หนูปฏิบัติขัดเกลาไม่ก้าวหน้า ความไม่สำนึกในบุญคุณของครู การทำสิ่งต่างๆ ด้วยความขุ่นมัวไม่มีสติ ทำแบบขอไปที ขี้สงสัยไม่ยอมทำความเข้าใจ ความกลัว เวลาที่กลัวเอามากๆแล้วลงมือทำมันก็ผิดพลาด แล้วยิ่งต้องทำอะไรหลายๆอย่างในเวลาเดียวกัน หรือมีข้อจำกัดเรื่องของเวลาความกลัวก็ยิ่งทวีคูณขึ้น แทนที่หนูจะทำด้วยสติเพื่อฝึกฝนใคร่ครวญกับตนเอง กลับกลายเป็นสติแตกแล้วก็เหมือนสาดทุกข์ใส่คนรอบข้างพาเขาลงนรกอีกเจ้าค่ะ ทำไปๆจนเบื่อตนเองที่เต็มไปด้วย ความไม่ได้เรื่อง ขนาดดูตนเองประเมินตนเองยังไม่ผ่าน แทนที่จะยอมรับ กลับยิ่งกลัวโดนดุไปใหญ่เจ้าค่ะ
ที่ไม่ก้าวหน้าเพราะพอเหนื่อย ขาดสติใจหนูก็พาล งอแง แทนที่จะอดทน บีบคั้นหนักเข้าก็จะหาทางออกด้วยการกินไม่เลือก กินแก้เครียด หรือไม่ก็จะร้องเพลงหรือไม่ก็หาเพลงฟังเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ แต่ก็ไปได้ไม่นาน ก็กลับเข้ามาเหมือนก็ร้องว่าเดินทางนั้นไม่ได้ เป็นแบบไปๆมาๆ ไปกลับๆซ้ำ ๆ บางที หนูก็ชอบโทษตัวเองเวลาทำอะไรไม่ได้เรื่อง ซ้ำเติมซ้ำๆ แล้วก็เสียใจเอง
ก็จะท้อแท้ใจร้องไห้ พอเกิดซ้ำบางทีก็ถามตนเองเพราะหนูทำอะไรเกินตัว ทำอะไรเกินตัว ไม่ประเมินตนเอง ประมาท
เวลาครูบอกอะไร หนูก็จะชอบสงสัย หนูตะทำได้เหรอ หนูจะทำทันเหรอ
ทำไม่ทันครูต้องเอ็ดแน่ ๆเลย ทำไม่ได้เรื่อง แล้วครูจะลำบากไหม
หรือบางที ตั้งข้อวัตรกับตนเอง
ก็จะทำแบบสักแต่ว่าทำแบบเหมือนไปทำงานแค่ตอกบัตรแต่งานไม่ค่อยเดิน
สรุปคือ ความกลัว ความไม่สม่ำเสมอ ความไม่ศรัทธา มุ่งมันในภารกิจหรือสิ่งที่ทำค่ะ
