เนื่องจากภาระกิจหลายอย่างทำให้คุณยายไม่ได้กลับไปเยี่ยมบ้านเกือบ 2 เดือนแล้ว ช่วงวันหยุดที่ผ่านมาเลยถือโอกาสปล่อยวางจากภาระกิจทั้งปวง กลับไปทำบุญวันเข้าพรรษาตามที่ได้นำเสนอในบันทึกที่แล้ว

 

       วันต่อมาก็เลยพักร้อนโดยการปิดร้านที่ในตัวเมือง ออกไปนอนเล่นที่บ้าน เด็กๆดีใจมากที่เห็นคุณยายกลับบ้าน วิ่งมารุมมาตุ้ม ล้อมหน้าล้อมหลัง แย่งกันพูดจนฟังไม่ทัน แม่น้องโอม บอกว่า

 

      "ยายไม่กลับบ้านนานแล้ว น้องโอมเก็บตะขบใส่ถุงไว้รอจนเน่าหมด "

 

      ได้ยินแล้วถึงกับน้ำตาซึมค่ะ นี่เรามัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานโดยลืมคนที่อยู่ทางบ้านเลยหรือ? พวกเค๊าบอกว่า

 

     " เห็นหมากตากบแล้ว คิดฮอดยายหมอ" 

 

     คนที่บ้านจะเรียกคุณยายว่า " ยายหมอ " ค่ะทุกคนรู้ว่าคุณยายชอบกินตะขบ เวลากลับบ้านเด็กๆก็จะแย่งกันปีนต้นตะขบเก็บมาให้ เห็นภาพนี้แล้วอยากกลับบ้านทุกวันค่ะ ความรัก ความอบอุ่นจากพี่น้องและญาติๆ เป็นความรักที่บริสุทธิ์ เป็นความผูกพันธ์ที่เหนียวแน่น ไม่มีวันจาง ณ เวลานี้คุณยายพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า " บ้านคือวิมานของเรา " ค่ะ