เจอกันครั้งแรกที่โรงพยาบาล
ก็คือดิฉันไปเยี่ยมน้าที่ประสบอุบัติเหตุ อาการสาหักมากต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลเป็นเวลาหลายเดือนซึ่งในขนาดที่น้าพักอยู่โรงพยาบาลนั้นดิฉันก็จะไปเยี่ยมน้าอยู่ทุกๆวันเพราะในขนาดนั้นดิฉันกำลังเรียนและที่พักก็อยู่ไม่ใกล้กับโรงพยาบาลมากจึงสามารถที่จะไปได้ตลอดเวลาเมื่อไม่มีเรียนหรือเวลาว่าง จึงเพื่อนๆของดิฉันเรียกดิฉันว่า ผู้ช่วยพยาบาล ซักแล้ว
วันหนึ่งดิฉันก็ไปเยี่ยมน้าปกติ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังมองดิฉันอยู่ ซึ่งผู้ชายคนนั้นก็กำลังเฝ้าคุณพ่อที่เป็นโรคเบาหวานซึ่งอยู่ไม่ใกล้กับเตียงของน้ามากนั้น ดิฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร พอสักพักดิฉันเดินออกไปนั่งข้างนอกเขาก็เดินตามดิฉันไป รู้ไม่ว่าเขาเดินตามทำไม่? ก็คือว่าเขาเดินตามดิฉันเพื่อจะเบอร์โทรศัพท์ แรกๆดิฉันก็ไม่ให้หรอกค่ะเพราะไม่รู้จักเขา แต่เขาก็ความพยายามไม่เลิศที่จะตื้อเพื่อที่จะเบอร์โทรให้ได้
พอมาวันหนึ่งดิฉันก็ไปเยี่ยมน้าตามปกติ เขาก็เดินมาขอเบอร์ดิฉันอีก เขาก็ทำแบบนี้หลายวันอยู่เหมือนกัน จึงในที่สุดดิฉันเห็นความสงสารของเขาที่อุษาตื้อดิฉันมาเป็นเวลาหลายวัน ดิฉันก็ให้เบอร์เขาไป แรกๆก็คุยกันแบบเพื่อนไปก่อนพอนานๆขึ้นก็เลื่อนสถานะจากเพื่อนก็กลายเป็นแฟนและก็ได้คุยกันจนถึงทุกวันนี้ค่ะตอนนี้เราก็คุยกันมาเป็นเวลา 2 ปีแล้วค่ะ
เขาบอกว่า ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก…..
