หนูจำได้ว่าตอนเด็กตอนหนูเข้าอนุบาลแรกๆหนูร้องไห้เกือบทุกวันเพราะไม่อยากไปโรงเรียน คุณแม่ต้องไปรับไปส่งหนูทุกๆวัน พอเข้าเรียนได้สักพักหลังจากนั้นก็หนูก็เจอเพื่อนๆเริ่มเข้ากับเพื่อนๆได้ จากนั้นก็ไม่ร้องไห้อีกเลย จำได้ว่าตอนเรียนประถมศึกษาปีที่ 1-3เป็นคนที่สนมากๆจนคุณครูต้องเรียกผู้ปกครองเข้ามาพบ แต่หนูก็ไม่กลัว เพราะหนูเป็นเด็กดื้อ เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อหนูขึ้นชั้นป.4 ความดื้อความสนที่เคยมีมันก็หายไปเอง รักครั้งแรกของหนูเกิดขึ้นตอนป.4 แต่ก็เป็นความรักความรู้สึกแบบเด็กๆ ประมาณว่า ก็หลังพักเที่ยงก็เล่นกับเพื่อนๆตามปกติ มีการหยอกล้อกันไปมา ดึงเสื้อบ้าง ดึงผ้าคลุมบ้าง ตามประสาเด็กๆเขาเล่นกัน หลังเลิกเรียนก็ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน พรุ่งนี้เช้าก็ไปโรงเรียนตามปกติ และทันใดนั้น หลังเข้าแถวเข้ารบธงชาติเสร็จ ก่อนเรียนวิชาแรก หนูจะเอาหนังสือสอดไว้ใต้ตก หนูเจอจดหมายในโต๊ะของหนู เขียนประมาณว่า กินข้าวด้วยน่ะ เป็นห่วง จากคนหวังดี เราก็เอะใจว่าเป็นของใคร ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่สนใจ พอมาวันที่สองก็ฝากเพื่อนมาให้ลูกอมกับเรา เราก็ยังไม่รู้อีกว่าเป็นใคร เพราะถามเพื่อนๆไม่บอก ก็เฉยๆ วันที่สามก็ให้ลูกอมอีก สุดท้ายเขาทนไม่ไหว เขานั่งอยู่โต๊ะข้างหลังหนู เขาให้เพื่อนสกิดหนู แล้วก็บอกว่า เขาชอบเธอ อาการตอนนั้นก็เขินมาก ทำอะไรไม่ถูก เพราะเด็กผู้ชายคนนั้นก็เป็นคนที่เราปลื้มอยู่เหมือนกัน หลังจากนั้นเวลาไปเรียนตอนเช้าเขามารอไปเรียนพร้อมกัน กลับก็กลับพร้อมกัน เวลาเล่นก็ไปเล่นด้วยกัน หลังจากนั้นสองปีหนูอยู่ชั้นป.6 ปีหน้าก็จะเข้าม.1 แต่หนูต้องไปเรียนต่อม.1 ที่โรงเรียนอื่น ครั้งสุดท้ายก่อนที่หนูจะไปเรียนต่อ เขาร้องเพลงของเสก โลโซ เพลง ฝนตกที่หน้าต่าง(หนูลืมบอกไปว่าเขาเป็นนักร้องประจำโรงเรียนด้วย) เขาร้องเพลงพร้อมกับให้ของ เป็นกล่องรูปหัวใจ ข้างในมีภาพของเขา จากนั้นก็ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไม่ได้เจอกัน
