ของเก่าไม่ใช่ของดีเสมอไป หลายอย่างต้องกำจัดทิ้งเพื่อเปิดพื้นที่ว่างให้สิ่งใหม่ๆ ที่ดีกว่า
ซาเล้งรับซื้อสารพัดสิ่งของยังคงมีอยู่ทุกซอกซอย เพราะผู้คนโดยทั่วไปพยายามกำจัดสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการ ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ หรือเจ๊งเสียใช้ไม่ได้แล้ว การบริจาคเสื้อผ้ายังคงเป็นกิจกรรมที่กระทำกันสม่ำเสมอ เพราะเมื่อเวลาผ่านไปเสื้อกางเกงบางตัวมันกลายเป็นเล็กไป ใหญ่เกิน หรือเชยแล้ว
ใครจะขายจะยกอะไรให้ใครไป หรือโยนลงถังขยะ กองทิ้งไว้หน้าบ้านรอให้ใครมาเก็บไป จะเป็นของเล่น เสื้อผ้า รองเท้า อุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมืออันใด จุดมุ่งหมายล้วนเพื่อกำจัดทิ้ง ถ้าไม่ใช่เพื่อให้หายรกก็เพื่อจะมีพื้นที่ว่างให้ของใหม่เข้ามาแทนที่ได้
แต่แปลกที่ผู้คนไม่ค่อยนึกถึงพื้นที่ในใจ ไม่ใคร่ติดนิสัยกำจัดอะไรๆที่รกจิตใจออกไปเสียบ้าง ทั้งๆ ที่นั้นคือพื้นที่มีค่าที่สุดในชีวิต ควรดูแลจัดการให้อยู่ในสภาพดีที่สุดเสมอ ด้วยเราไม่ได้มีตัวตนอยู่เพียงในโลกภายนอก แต่อยู่ในโลกภายในควบคู่ไปด้วย
เราคิด มีอารมณ์ความรู้สึกอย่างนี้อย่างนั้นอยู่ทุกชั่วขณะ แม้กระทั้งยามหลับบางทียังฝันยังคิดยังรู้สึกต่างๆนานามากมาย
ถ้าตั้งคำถามกันเสียหน่อยว่า วันๆ เราคิดเรื่อง “รกสมองรกใจ” กันกี่เรื่อง ถ้าไม่โกหกตัวเอง ร้อยทั้งร้อยมักเผลอคิด – มีอารมณ์กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องไม่น่าเก็บมาคิด เรื่องไม่จำเป็นต้องคิด วันละหลายเวลา บางคนคิดอยู่ตลอดเวลาด้วยซ้ำ แล้วไม่ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญที่ไหนมาวิจัยคำตอบ เราก้อบอกกันเองได้ว่า ถ้าเมื่อไรใจไม่รก เมื่อนั้นชีวิตจะมีความสุขข้น แต่ปัญหาคือเราไม่ค่อยนึกถึงความจริงข้อนี้ เลยเหมือนมีกุญแจอยู่กับมือ แต่ดันลืมอยู่เรื่อยว่ามี
ใจไหนไร้ขยะรุงรัง ไร้อารมณ์รกหนักถมทับอยู่ ใจนั้นย่อมสะอาดโล่ง มีพื้นที่ว่างให้คิดดี ทำดี รู้สึกดี แล้วความสุขจะผุดตามมาเองโดยไม่ต้องไปไล่ล่าเก็บเกี่ยวจากใครอื่นหรือที่ไหน
