รถเมล์สายใต้

    ณ.รถเมล์สายปัตตานี-โคกโพธิ์ เวลาประมาณ 16.40 เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมาดิฉันได้มีโอกาสโดยสารรถเมล์เพื่อที่จะเดินทางกลับบ้าน หลังจากที่ไม่ได้โดยสารรถเมล์มานานหลายปีแล้ว วันนั้นดิฉันได้ไปรอรถเมล์ ดิฉันคิดว่าดิฉันมาสายแล้ว รถเมล์ก็กำลังจะออกพอดี แต่ที่ไหนได้ รถกำลังรอคนอีกหลายๆคนเพื่อให้เต็มคันรถ แต่ด้วยที่เป็นวันหยุดยาว long weekend มีทั้งนักศึกษา คนทำงานหลากหลายอาชีพ และผู้คนอีกหลายๆคนต่างทยอยกันจะกลับบ้าน รอสักพักก็คนก็เต็มรถแล้ว แต่รถก็ยังไม่ออกสักที จากนั้นคนก็ทยอยขึ้นรถอีก  จนผู้โดยสารเต็มจนทะลักออกมาถึงประตูทางขึ้นรถ มีคนยืนเรียงราย ห้อยโหนกันเต็มไปหมด ดิฉันเปนคนที่โชคดีมากที่ได้ที่มีที่นั่งว่างสำหรับดิฉัน แต่เป็นความโชคดีบนความโชคร้าย เก้าอี้นั่งได้ 2 คน ให้นั่ง 3-4 คน มันอึดอัดมาก ร้อนก็ร้อน ทรมานสุดๆ และก็เป็นเดือนบวช (ถือศีลอด) ในรถเสียงดังมาก มีทั้งเสียงพูดคุย เสียวหัวเราะ เสียงตะโกน และเสียงอะไรก็ไม่รู้ดังไปหมด จนดิฉันรู้สึกปวดหัว ยังไม่พออีก กระเป๋ารถเมล์ ยังจะเข้าไปเรียกเก็บค่ารถเมล์ไปถึงข้างในอีก ทั้งๆที่รู้ว่าเข้าไปข้างในไม่ได้อีกแล้ว พอเขาเข้ามาคนที่ยืนก็ต้องหลบหลีกเขา ที่หลบเขาไม่ใช่ที่ไหน ดันเป็นตักของดิฉัน ตัวก็ใหญ่ หนักก็หนัก  ร้อนก็ร้อน ดิฉันอยากบอกเขาว่า "หนักมากหนูไม่ไหวแล้วค่ะ" แต่ดิฉันก็ไม่กล้าบอก เพราะว่าเกรงใจ  ส่วนกระเป๋ารถเมล์แต่เก็บตังค์ค่าโดยสารช้ามาก ตักดิฉันชาหมดแล้ว ของก็เยอะอ่ะ ขยับก็ไม่ได้ พอถึงเป้าหมายที่จะลง ลงไม่ค่อยได้ เพราะติดกับคนที่ยืน ของที่เราถือก็โดนคนนั้นที คนนี้ที กว่าจะลงได้นะ โหสุดๆ เพราะดิฉันรู้ตัวเองตัวไม่ค่อยใหญ่ที่โยนซ้ายทีขวาทีก็ลำบาก จากเหตุการณืครั้งนี้ ที่ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ได้เรียนรู้ถึงความลำบากของผู้ที่ไม่มีรถยนต์ส่วนตัว ที่เขาต้องมานั่งรถเมล์ไปทำงานทุกวันๆ ได้รู้ถึงรสชาติความแออัดและความลำบาก ของผู้ที่โดยสารรถประจำทาง