เสียงบกีฬาทั้งที ควรมีการพัฒนาคนในชาติด้วย

 

ดูน้องเมย์แพ้รอบแปดคนต่อนักกีฬาแบดมินตันจีนในการแข่งโอลิมปิกส์แล้วเศร้ามาก   ทั้งที่ควรชนะ  นักข่าวทั้งหลายต่างออกมาวิจารณ์กันแซดว่า แพ้เพราะอายุน้อย  ซึ่งผมออกจะไม่เห็นด้วย 

 

คนอายุ ๑๗ เป็นนักกีฬาอาชีพอันดับ ๙ ของโลก ต้องถือว่าจัดเจนเวทีเต็มที่แล้วแหละครับ  แต่ที่แพ้นั้นผมว่าแพ้ที่จิตวิทยาและยุทธวิธีมากกว่า คือ  ในเซ็ทสองนำอยู่ ๑๘-๑๔  นั้น เหลืออีกสามแต้มก็จะชนะแมทช์แล้ว   พวกสตาฟโคชต้องสอนแล้วว่า ให้เล่นแบบประคองตัว  ตีเอาชัวร์ รอให้ฝ่ายตรงข้ามเขาผิดพลาดเอง หรือมีลูกส้มหล่นมาให้ก็อัดทำแต้ม   ....แต่นี่ไปตีเชิงรุก แล้วพลาดเอง  เลยแพ้เขา ๑๙-๒๑ ต่อเซ็ทสามก็แพ้หมดรูปไปเลย

 

ยุทธวิธีที่ผมว่ามานั้นเป็นเรื่องพื้นๆ ที่ใครๆที่เล่นหรือดูกีฬาเทนนิสมานานก็จะรู้ดี  เพราะคนที่กำลังจะแพ้นั้นจิตเขาตกมาก ไม่กล้าเล่นลูกเสี่ยงใดๆ ลูกที่เคยเล่นได้ก็เล่นไม่ได้ มักจะตีพลาดเองเสมอ  โดยเราก็ต้องการให้พลาดแค่สามครั้งเท่านั้นเอง     แต่น่าประหลาดที่สตาฟโคชไทยไม่รู้ และไม่สอน “เด็ก” คนนี้ให้ดี   แล้วมาอ้างว่าเด็กอายุ ๑๗ ขอให้เรารอคราวต่อไป (อายุ ๒๑) ไม่พลาดแน่   ....แต่ผมค้านว่า คราวต่อไปอาจไม่มีก็เป็นได้ เพราะ บาดเจ็บ เลิกเล่น (เพราะเบื่อ)    หรือ มีเด็กอายุ ๑๖ ที่เก่งกว่ามาดับบารมีก็เป็นได้ครับ 

 

นิสัยคนไทยเราพอแพ้เขาเพราะเป็นเด็กกว่าก็ว่าแพ้เพราะด้อยประสบการณ์  ถ้าแพ้เพราะแก่กว่าก็ว่าแพ้เพราะความสดที่น้อยกว่า  ไม่เคยโทษสตาฟโคชเลย  ...ยกเว้นเจ้าหมอนั่นที่เป็นนักยิงปืน  ก็นับว่ามันเก่งที่อุตส่าห์เข้าไปรอบสุดท้ายได้ แต่แข่งแพ้กราวรูดหมด พอให้สัมภาษณ์ก็ด่าแต่สมาคมยิงปืน ว่าไม่เตรียมการณ์โน่นนี่ ไม่เคยด่าตัวเองเลยสักแอะ กลับคุยเสียอีกว่า ทำได้ดีที่สุดแล้วเท่าที่คนๆหนึ่งจะทำได้แล้ว 

 

หันมามองดูชนิดกีฬาโอลิมปีกกีฬาที่ไทยเราควรเน้นเพื่อให้ได้เหรียญรางวัล ผมเห็นว่าเราควรทุ่มงบไปที่ กีฬาแบ่งรุ่น  หรือ ที่ไม่เป็นที่นิยม(คู่แข่งน้อย)  หรือ ที่คนตัวเล็กได้เปรียบ  โดยควรใช้งบประมาณน้อยด้วย    เช่น 

 

 

มวย

ยกน้ำหนัก

เทควันโด

แบดมินตัน (ไม่นิยมและตัวเล็กได้เปรียบ)

 

ปิงปอง

ยูโด (แบ่งรุ่น และไม่นิยม)

มวยปล้ำ (แบ่งรุ่น และ ไม่นิยม)

ยิงธนู

ฟันดาบ

วิ่งระยะไกล (ตัวเล็กได้เปรียบ)

เรือใบ วินเซิร์ฟ

 

ในขณะนี้เราทุ่มไปที่สี่ชนิดแรกมาก แต่ ๖ ชนิดหลังทุ่มน้อยมาก อีกทั้งเอางบที่เหลือไปทุ่มว่ายน้ำ  กรีฑา ฟุตบอล เสียมาก

 

ปิงปอง นั้นว่าที่จริงแล้วตั้งแต่ผมเป็นเด็กจนถึงวันนี้ก็เป็นกีฬาประจำรร. ทุกรร.ก็ว่าได้  เด็กๆนิยมเล่นกันมาก เพราะมันราคาถูก ใช้พื้นที่น้อย  น่าจะมีการจัดแข่งชิงแชมป์ในรร.  กลุ่ม รร. แล้วขยายผลไปเรื่อยๆ เพื่อคัดตัวดาวเด่นไปติดทีมชาติ

 

ยูโด  ..นิยมน้อย และแบ่งรุ่น ..เกาหลีกวาดเหรียญยูโดยไปหลายเหรียญแบบเงียบเชียบ  ถ้าให้ผมเลือกพัฒนากีฬา ผมจะเอายูโดก่อนเพื่อนเลย เพราะใช้งบน้อย  เล่นได้มากทุกรร. อีกทั้งเป็นการฝึกฝนพัฒนาคนด้วย    กีฬามวยปล้ำก็น่าสนใจพัฒนาเหมือนกัน

 

ม้วยปล้ำ...ค่อนข้างโหดกว่ายูโด ...พวกแขกอิหร่าน เก่งด้านนี้

 

 

ฟันดาบ (นิยมน้อย)   ...ผมเชื่อว่ากีฬานี้คนตัวเล็กจะได้เปรียบคนตัวใหญ่ เพราะมีความคล่องแคล่วมากกว่านั่นเอง เกาหลีเองก็ได้เหรียญจากกีฬานี้มาก

 

ยิงธนู...นิยมน้อย  ในอดีตที่ผ่านมาเกาหลีกวาดเหรียญรางวัลมากกว่าชาติใดในโลก  (เกาหลีเขาฉลาดรู้จักเลือกกีฬาเล่น  อีกทั้งกีฬานี้  และยูโด ฟันดาบ ยังมีประโยชน์ต่อการพัฒนาชาติ เพราะเป็นการฝึกสมาธิเป็นอย่างดี)

 

วิ่งระยะไกล เช่น  5000 10,000 และมาราธอน

 

เรือใบ และวินเซิร์ฟ ...ซึ่งชาติเรามีพื้นกีฬาชนิดนี้ดีอยู่แล้ว   อีกทั้งคนตัวเล็กได้เปรียบ  (ต่างจากเรือพายที่คนตัวเล็กเสียเปรียบ)

 

กีฬาบางชนิดก็น่าส่งเสริม เช่นยิงปืน แต่ใช้งบมากเหลือเกิน เช่น  ค่าปืนเป็นล้าน กระสุนอีกวันละหลายพันบาท (ต่อคน)  ซึ่งทำให้ไม่สามารถส่งเสริมการเล่นได้ในวงกว้าง  ซึ่งไม่ส่งผลต่อการพัฒนาคนเท่ากับเงินที่เสียไป

 

การพัฒนาคนในที่นี้ ผมไม่ได้หมายเพียงพัฒนา รู้แพ้ ชนะ อภัย ตามที่กล่าวเกร่อกันหรอกนะครับ แต่ผมหมายกว้างไปไกลถึง วินัย (ในการฝึกซ้อม)  สมอง (คิดหาทางพัฒนาการเล่นในมุมใหม่ๆ)  สมาธิ  ความมุ่งมั่น ฯลฯ  รวมทั้งความสามัคคีของคนในชาติที่มีศูนย์ร่วมกันที่การแข่งขันกีฬา (ไม่ว่าเสื้อเหลืองหรือแดง) 

 

 

...คนถางทาง (๖ สค. ๕๕)