...“หลวงพ่อ”เทวดาของทุกคน...
...ย้อนไปเมื่อผมเป็นเด็กพึ่งจำความได้ พี่รังษี อุปแก้วซึ่งเป็นพี่ชายคนโตของผมก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านกับพวกเราแล้ว แม่เล่าว่า“หลวงพ่อ”ท่านเอ็นดูพี่รังษีและอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัวท่านจึงขอพี่รังษี จากพ่อบุญมี อุปแก้วและแม่บุญมา อุปแก้วซึ่งเป็นน้องสาวของท่านไปอุปการะ เลี้ยงดูและส่งให้เรียนหนังสือ พี่รังษี จึงไม่ได้คลุกคลีกับน้องๆในวัยเด็ก พี่รังษีจึงเรียกท่านว่า “หลวงพ่อ”และพวกเราทุกคนก็เรียกท่านว่า“หลวงพ่อ”ไม่มีใครเรียกลุงหรือ“หลวงลุง”เลย นอกจากพี่รังษีที่ท่านอุปการะดูแลเลี้ยงดูแล้ว หลานๆคนอื่นๆท่านก็คอยอุปการะอยู่เสมอแม้จะไม่ได้เอาไปเลี้ยงดูอยู่ที่วัดด้วย ท่านก็คอยถามไถ่และช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในการเรียนเกือบทุกคนรุ่นแล้วรุ่นเล่าจากรุ่นลูกสู่รุ่นหลานรุ่นเหลน ผมมีหน้าที่การงานทุกวันนี้ก็เพราะท่านคอยอุปการะ ส่งเสียค่าใช้จ่ายต่างๆในการเรียนและคอยแนะนำสั่งสอน ด้วยความที่ท่านเป็นคนที่รักและห่วงใยหลานๆ คอยช่วยเหลือเวลาเดือดร้อนหรืออุปการะในการเรียน ทำให้หลานๆทุกคนต่างก็รักและเคารพท่านเปรียบดัง“พ่อ”ของทุกคน แต่สำหรับผมแล้ว ท่านเปรียบดัง“เทวดาของทุกคน” ที่คอยช่วยเหลือในยามที่เดือดร้อนขัดสนและมีปัญหา อย่างไม่เคยบ่น ด่า ว่า หรือปฏิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือ แม้ในยามที่ท่านอาพาธเจ็บป่วย ท่านก็ยังคิดถึง ห่วงใยลูกหลานอยู่โดยไม่ห่วงตัวเองเลย จวบจนลมหายใจสุดท้าย เมื่อวันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๓
ต่อแต่นี้พวกเราไม่มี “เทวดา”คอยช่วยเหลืออีกแล้ว วันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๓ เป็นวันที่คนไทยทุกคนรู้ว่าเป็นวันพ่อแห่งชาติ แต่ใครจะรู้บ้างว่าเป็นวันที่ทำให้พวกเราไม่มี “พ่อ”อยู่ในโลกนี้ตลอดไป ถ้อยคำที่ผมได้ยินจากปากของพี่รังษี “วันพ่อคนอื่นเขามาไหว้พ่อ แต่เรากลับเป็นวันที่ต้องเสียพ่อ” น้ำตาแห่งความสูญเสียมันไหลพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว หลายเดือนที่ทุกคนต่างเป็นห่วงในอาการอาพาธของท่าน แม่บุญมี อุ่มเกตุ,แม่บุญมา อุปแก้วและแม่ทองสุข สุธรรมซึ่งเป็นน้องสาวของท่าน ต้องคอยเฝ้าดูทั้งช่วงที่อยู่ที่โรงพยาบาลและอยู่ที่วัด แม้จะเหนื่อยก็ไม่เคยบ่นให้ได้ยิน จนบางทีพักผ่อนไม่เพียงพอต้องป่วยไม่สบายก็มี หลานๆก็คอยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาเฝ้าดูแล แล้วแต่ว่าใครจะว่างจากการงานช่วงไหน ได้แต่หวังว่าจะใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ทดแทนพระคุณท่านบ้าง ถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีวันที่จะทดแทนได้หมดในชาตินี้
แม้ว่าวันนี้ “เทวดา”ของพวกเราจะเหลือเพียงร่างที่ไร้วิญญาณ แต่ท่านจะอยู่ในใจของพวกเราทุกคนตลอดไป ขออำนาจแห่งบุญบารมีของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คุณงามความดีที่“หลวงพ่อ”ได้สร้างมา จงดลบันดาลให้“หลวงพ่อ”ไปสู่สุคติภพ ที่ใดมีแต่ความสุข จงไปเสวยสุขที่นั่น สรวงสวรรค์มีกี่ชั้น ขอให้“หลวงพ่อ”สถิตอยู่บนชั้นที่สูงที่สุดตลอดกาล
