ตื่นเช้ามาอากาศสดใสพร้อมใจที่แจ่มบรรเจิด  พลันก็ต้องสะดุดกับคำพูดที่ว่า.....เมื่อคืนส่งเสียงโวยวายอะไร?????    เป็นเรื่องล่ะซิ  ปรากฎว่าเมื่อคืน krugui  นอนฝันหวานมากเกินไปหน่อย  ละเมอเพ้อพกกับบางสิ่งบางอย่าง  เล่นอึกอักๆพร้อมหัวเราะคิกๆคักๆอยู่คนเดียว  คนข้างตัวคงเห็นไม่เข้าทีเลยเขย่าตัวให้รู้สึก  แต่เราไม่ยักกะรู้ตัวแฮะ......รู้แต่ว่าหลับยาวจนถึงเช้าแล้วมารู้เรื่องเอาตอนเช้านี้เอง คงเป็นเพราะตอนกลางวันเล่นกับฝาแฝดข้างบ้านมากเกินไปหน่อยเลยอินจนเก็บมาละเมอ คริคริ



นานๆทีถึงจะละเมอกับเขา ( จากคำบอกเล่า ) บางครั้งก็ดิ้นอึกอักๆ  บางครั้งก็ส่งเสียงไม่เป็นภาษาออกมา บางทีก็ร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ  เลยทำให้นึกไปถึงสมัยเด็กๆที่นอนกลางวันแล้วเดินละเมอไปนอนที่เล้าหมู  ที่รู้เรื่องเพราะมีคนแอบติดตามไปดูด้วยตอนละเมอ เป็นครั้งเดียวที่เดินละเมอ ( นอกนั้นนอนละเมอหมดเลย hahaha )   คิดทีไรอดยิ้มกับตัวเองไม่ได้.....ไม่อยากนึกภาพว่าถ้าไม่มีคนตามไปปลุก  krugui  คงนอนกอดหมูอยู่ที่เล้านั่นเอง



มีผู้รู้อธิบายไว้ว่า.....ละเมอเกิดมาจาก 2 สาเหตุใหญ่ด้วยกันคือ

1.  สิ่งกระตุ้นจากภายนอก  เช่นหนังเขย่าขวัญ  ภาพน่ากลัว    หรือกิจกรรมในตอนกลางวันอันชวนตื่นเต้น  ทำให้ฝังใจแม้ยามหลับก็ยังนึกถึง

2.  สิ่งกระตุ้นจากภายนอก  ความเครียดความเหนื่อยล้า  การปรับเปลี่ยนเวลานอน  กรรมพันธุ์  การทำงานทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้พักผ่อน  การคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ก่อนนอน





แสดงว่า krugui คงเกิดจากสาเหตุแรกมากกว่า  เพราะสาเหตุที่สองไม่มีแรงจูงใจพอที่จะทำให้เกิดการนอนละเมอ  ต่อไปคงต้องทำตามที่เขาบอก  คือทำใจให้สงบ  นั่งสมาธิก่อนนอน  ทำจิตใจให้สบายและพักผ่อนให้เพียงพอ ( ทุกข้อในที่นี้ก็ทำหมดแล้วนี่นา )  เห็นทีจะต้องทำกิจกรรมช่วงกลางวันให้น้อยลง  จะได้ไม่เก็บมาละเมอและทำความตื่นเต้นให้กับคนข้างตัวอีกต่อไป...... 

     



ขอบคุณข้อมูลและภาพประกอบจาก sanook.com