ธรรมะ ครอก.... ครอก

เมื่อคืนผมพาคุณแม่ ไปทำวัตรเย็นที่วัดป่าธรรมอุทยาน ใกล้บ้าน   (นโยบาย “ชวนใครไม่ได้ ก็ลากแม่ตัวเองไป” ) คุณแม่ก็รับไป (งานนี้แม่ปฏิเสธไม่ได้ครับ ถ้าปฏิเสธแล้วจะโดนขู่...ว่าพาไปนอนวัดแทน)

ระหว่างสวดมนต์ทำวัตร ผมก็พยายามทำสมาธิกับบทสวดมนต์ พยายามไม่วอกแวกกับผู้คนที่นั่งใกล้ๆ

ผมขอนอกเรื่องไปเล่าอีกเหตุการณ์หนึ่งก่อน (เดี๋ยวลืม..ครับ)

 *  เทคนิคการสังเกตฉบับที่ 1.0.0  *  ระหว่างนักปฏิบัติ  “มือใหม่”  กับ  “มืออาชีพ” คือ เวลานั่งพับเพียบ   สวดมนต์ทำวัตร หรือนั่งพับเพียบฟังเทศน์ นั้น “มือใหม่”  (อย่างผม  หุหุ) ประเดี๋ยวก็ พับซ้าย.......เมื่อย ...เอาย้ายไปพับขวา..... 2 นาที นานเหมือน 2 เดือน เหน็บกินขา......อ้าวพับไป พับมา...... ฮิฮิ

แต่สำหรับ ”มืออาชีพ”  ...โปรดสังเกตว่า ถ้าไม่นั่งแถวหน้าสุด ท่านก็จะนั่งโน้นเลย ท้ายห้อง มุมสงบ..

 ท่าน ”มืออาชีพ” เขาก็จะทำวัตร ฟังธรรม ฟังเทศน์...แบบนิ่ง..สบง...เงียบ.....ไม่ขยับเลยนะครับ นั้นเป็นการฝึกอย่างหนึ่งครับ  โดยเฉพาะพระผู้ปฏิบัตินะครับ เราสังเกตได้เลยท่านจะเปลี่ยนอิริยาบถน้อยครั้งมาก   (เรื่องพวกนี้  ”มืออาชีพ” เขาไม่มานั่งสอนเรานะครับ เขาให้เราปฏิบัติเอง เห็นเอง เป็นเอง .............<> มัน..เป็น..ความ..ลับ !! <>   <= อันนี้ไม่จริงนะครับ)

วันหนึ่ง ผม (ซ่าส์) ขอลองมั่ง ดูซิว่ามันจะเป็นยังไง  ผมตั้งใจจะนั่งทำวัตรโดยจะนิ่งไม่ยอมขยับเปลี่ยนท่าเลยจนเสร็จพิธีการ....

ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป..........เริ่มชาเล็กน้อยที่ป้ายเท้าซ้าย..... “ไม่ขยับ....เราต้องไม่ขยับ” ผมตั้งใจสวดมนต์

ประมาณ 45 นาทีผ่านไป.........เริ่มชาจนรู้สึกว่าจะกระติกนิ้วเท้าไม่ได้....รู้สึกเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ...... “ไม่ขยับ....เราต้องไม่ขยับ” ผมตั้งใจสวดมนต์ให้ดังขึ้น  เพื่อทำใจให้มั่งคง...........จดจ่อกับบทสวดมนต์......   จนลืมความเจ็บปวดไปได้ (ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อครับ)  ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองชา หรือปวดอะไร....ลืมเวลาไม่เลย (บ้า....อย่างนี้ก็มีครับพี่น้อง!!).. จนเวลาผ่านไป ชั่วโมงกับอีก ประมาณ 10 นาที สวดมนต์เสร็จ

หลวงพี่ #2 ไม่รอช้ากล่าวว่า “ ทุกท่านเตรียมตัวกราบพระ.....พร้อมกัน”  เท่านั้นแหละครับ ....งานเข้าครับ!!!!...

ทุกคนก็เตรียมท่านั่ง กราบแบบเบญจางคประดิษฐิ์ ผู้ชายก็นั่งท่าเทพพนม นั่งทับส้น ชันเข่า

“หลวงพี่คร้าบบบบบ..... ไม่พักยกไปผมหายใจหายคอเลยหรือคร้าบบบบบ” บ่นในใจด้วยความเคารพ

เท้าผมชา...จนไม่รู้สึกอะไรเลยทั้งสองด้าน....งานเข้าจริงๆครับ  ตอนแรกผมก็ขยับนั่งท่าผู้หญิง ท่าเทพสตรี (เท้าราบ) พอนั่งได้แฮะเรา..... แต่วันนั้นไม่รู้คิดอะไร ทันใดผมตัดสินใจลุกขึ้นจะนั่งท่าเทพนม นั่งทับส้น พอขยับตัวยืดขึ้นจะเอาส้นเท้ามานั่งทับ......งานนี้!!!  (ไม่อยากจะเล่าต่อเลย)  ด้วยความที่เท้าชามากกก ไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่รู้สึกว่าส้นเท้าตัวเองอยู่ไหน หรืออยู่ท่าไหนอยู่ (จะหันมาดู ส้นเท้าตัวเอง ก็กลัวเสีย look ไม่ยอมหัน)  <= ขออภัยคุณครูภาษาไทยนะครับ กับไวยากรณ์ของผม

ผมใช้มือจับส้นเท้า (ชาจน เอามือจับก็ไม่รู้ว่าส่วนไหนขอเท้านะครับ ไม่รู้จักอธิบายยังไง!!) ทุลักทุเลมากเลยครับ เอามือพยายามดัดปลายเท้าข้างหนึ่งขึ้นมานั่งทับ มันก็หลุดออก (นึกสภาพ..กับเวลาที่ทุกคนพร้อมที่จะกราบแล้ว...ผมก็ยิ่งต้องแข่งกับเวลา) กว่าจะบังคับให้ตัวเองนั่งทับส้นตัวเองได้ ทั้งตัวก็หลุดไปนอกเสื่อที่ปูเอาไว้ หัวเข่าก็ไว้เกยทับบนหนังสือสวดมนต์ที่วางอยู่ข้างหน้า  ...ไม่รู้ว่างานนี้ คุณหมอ คุณพยาบาล คนไหนจะรับเย็บไหมครับ.....หน้าแตกเป็น..ผง...เลยขอรับ..ฮือๆ

แถวคนที่นั่งหลังผม .....เสียงเขาอดที่จะขำไม่ได้.... อืมมม์ เสร็จพิธีหายชาแล้ว ผมต้องรีบเดินก้มหน้าก้มตา......อำลากลับบ้านอย่างรวดเร็ว ...................โอ้........ชีวิต “มือใหม่” ให้อมยิ้มเล่นๆเมือผมคิดถึง

ตอนนี้ผมนั่งทนสบายแล้วครับ......มีเทคนิคครับ....แต่ไม่บอก......

 <> มัน..เป็น.. ปัจจัตตัง..ครับ <>

ส่วนเรื่อง ธรรมะ ครอก.... ครอก เอาไว้ผมกลับมาแล้ว คงมาเขียนต่อนะครับ 

<ที่มาเล่าพอ สนุกๆ สำหรับบันทึกไว้นะครับ แต่ความเป็นจริงเลย ผมทำด้วยใจที่ ตั้งใจจริง ต้องการพิสูจน์จิตใจ และเคารพในทุกเรื่องนะครับ>

       

[ชลัญธร]

ชลัญนั่งอ่านไปอมยิ้มไป ขอบคุณค่ะท่านวิชญธรรม

[พ.แจ่มจำรัส]

ธรรมะครอก ครอก จะรออ่านครับ

[ขจิต ฝอยทอง]

• โอโหทำได้อย่างไรเนี่ย
• เขียนเป็นสมการได้ทั้งหมด
• สุดยอดเลย

[วิชญธรรม]

อ.   ท่านใครแก้สมการนี้ได้ คงจะเห็น "ธรรม" นะครับ