หมออนามัย มายุ่งอะไร (เรื่องของกู)

นายอานนท์ ภาคมาลี นักวิชาการสาธารณสุข ชำนาญการ

 

      มีหลายคนสอบถามข้าพเจ้า เรื่องการเกษียณอายุราชการ พี่แดงอายุเท่าไร อายุราชการเหลือกี่ปี ทำงานมานานเท่าไหร่ (อายุราชการเท่าไหร่) เขาคงมองข้าพเจ้าเป็นคนฝั่งใกล้ไม้ ไม่มีค่ามีประโยชน์ หรือสมรรถภาพในการทำงาน มายุ่งอะไร (เรื่องของกู) หารู้ไม่ว่าแก่ๆอย่าข้าพเจ้านี้แหละที่ทำงานต่างๆและฟันฝ่าอุปสรรคแก้ไขปัญหาสาธารณสุขมาเกือบชีวิต บางคนยังไม่เกิดด้วยซ้ำไป และประครองตัวและใช้ชีวิต มาอย่างเรียบง่ายในชีวิตหมออนามัย และดูแลช่วยเหลือประชาชนมาตลอด 30 เดือนกันยายน ของทุกๆปี มีเพื่อนข้าราชการเกษียณอายุ และลาออกก่อนกำหนด มีการจัดงานเลี้ยงส่ง พาไปเที่ยวในจังหวัดต่างๆพาไปไหว้พระ พาไปอบรมเพื่อทำใจหลังเกษียณอายุ บางคนน้องๆรอคอยตำแหน่งอยู่มันคงบอกในใจ เมื่อไหร่จะไปเสียที่ รอมาตั้งนาน ให้กูได้ขึ้นเห็นหัวหน้าบ้างเถอะ ผมมีเพื่อนรุ่นเดียวกันหลายคนที่ยังคงทำงานรับใช้ประชาชนอยู่ ทุกครั้งที่เจอกัน ก็ถามสารทุกข์ สุกดิบกันและให้กำลังใจกันของให้ทำงานจนครบเกษียนของทางราชการและบอกกันว่าอย่าลาออก ตอนเราเข้ามาทำงานเราต้องสอบแข่งขันกับคนอื่นๆจำนวนมากเพื่อเข้ามาทำงาน ลาออกมันเรื่องง่ายเกินไปสำหรับเรา หากไม่สบายพออยู่ได้อยู่ไป น้องๆมันจะว่าอะไรเราก็ชั่งหัวมัน อีกหน่อยมันก็แก่เหมือนเรา หรือมันไม่ทันได้แก่ด้วยซ้ำไป (มะเร็งกินพวกมันหรือรถชนตาย แถมให้ มีเมียน้อยขอให้เมียน้อยฆ่าตาย)

      เพื่อนๆบางคนลาออกบอกว่าลูกโตหมดแล้วไม่มีภาระ(เองไม่มีเมียน้อยและลูกใหม่ เหมือนข้าพเจ้า พูดปลอบใจตนเองที่ไม่สามารถทำได้) เป็นข้ออ้าง บ้างคนออกไปเลี้ยงหลาน รับ – ส่งไปโรงเรียน พ่อแม่ไม่ต้องยุ่ง บางคนออกไปทำอาชีพอย่างอื่น เป็นนักการเมืองท้องถิ่น ไปค้าขายเล็กๆน้อยๆตามภาษาคนใกล้ชรา บางคนทำใจไม่ได้กับตำแหน่งที่ต้องให้เขาไปเคยเป็นใหญ่เป็นโตมีลูกน้องมากมาย หรือบางคนมีผลประโยชน์ ก็จะหมดโอกาส บางคนรีบหาผลประโยชน์ บางคนเขียนประวัติชีวิตไว้ตอนเกษียนเป็นคนดีศรีสังคม ทางจังหวัดยกย่องและมีการแจกเกียรติบัตร ทางอำเภอทางจังหวัดให้ข้าพเจ้าทำและเขียนประวัติชีวิต ผมบอกผมไม่ทำไม่ต้องมารู้จักประวัติชีวิตผม

     ในโอกาสนี้ผมขอเป็นกำลังใจให้เพื่อข้าราชการทุกสังกัดที่จะเกษียนหรือลาออกกำหนดในวันที่ 30 เดือนกันยายน ที่จะถึงนี้ ขอให้ทุกๆคนมีความสุข สุขภาพแข็งแรง คิดสิ่งใดขอให้สมความปรารถนา ทุกๆคนยังมีประโยชน์กับสังคมอยู่ ในโลกนี้ชีวิตมนุษย์ มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย หนีไม่พ้น (ไปไม่กลับ หลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มี หนีไม่พ้น)