เริ่มจากการสงสัย

         การที่เราได้เรียนหนังสือตั้งแต่ 4ขวบ5ขวบ จนถึงอายุยี่สิบกว่าๆนี่มันหลายปีอยู่ ใช้ทั้งเงินทั้งเวลาไปมากโข แต่เห็นหลายคนมากๆที่เรียนจบมายังงงงงอยู่เลยว่าจะเอายังไงต่อดี เราก็เรียนตามที่เขากำหนดมาจนครบถ้วนนี่แต่ทำไมยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เรียนมากือบ 20 ปี เจอเงินทุกวันแต่ไม่เคยรู้เลยว่าเงินคืออะไร จะมีชีวิตกับเงินยังไงดี ซึ่งแปลกมากๆเพราะเงินคือสิ่งสำคัญแต่ไม่มีการสอนให้รู้จักเงิน เอาเป็นว่ากว่าจะเรียนรู้เรื่องเงินก็เกือบจะหมดตัวแล้วแถมบางคนเกือบจะหมดตัวเอาตอนแก่ เรียนภาษาอังกฤษอย่างเข้มข้นมา 15 ปีสรุปว่าพูดอังกฤษไม่ได้ อันนี้ไม่ใช่แค่คนสองคนแต่เป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศซะด้วยที่เป็นอย่างนั้น ใช้เงินเรียนตลอดชีวิตไปเกือบล้านจบมาได้เดือนละ 8,000 แถมไม่มีความสุขกับอาชีพอีก บอกให้เราคิดนอกกรอบ คิดคิดยังไงก็คิดไม่ออกเพราะตลอดชีวิตถูกสอนให้จำอย่างเดียว เราเลยสงสัยว่าโลกมันวิวัฒน์ไปเยอะแล้วเรายังสนใจจะอยู่ในรูปแบบที่งงงงอยู่หรือไม่ แล้วก็ตอบได้เลยว่า "ไม่" ขอทำตามความคิดตัวเองดีกว่า ถึงต้องอยู่ในกรอบที่มีข้อกำหนดของการจัดการศึกษาตามอัธยาศัย ต้องจดทะเบียน ต้องมีการตรวจสอบควบคุม ต้องถูกประเมิน แต่ก็ยังมีทางรอดพ้นจากบ่วงกรรมเก่าๆที่ไม่รู้ว่าอีกนานไหมถึงจะมีการเปลี่ยนแปลงในทางที่เรียกได้ว่า พัฒนาแล้ว