7ปีแล้วที่เตี่ยไม่อยู่ ฉันย้อนกลับไปอ่านหนังสือเรื่องเล่าของครอบครัวและความทรงจำเกี่ยวกับเตี่ย "เตี่ยจุ้ยซิ้น" ที่น้องสาวฉันได้จัดทำขึ้นในวันครบ 100 วันของการจากไปของเตี่ย ... บันทึกนี้เป็นบันทึกที่พี่ชายฉันเขียนไว้ เพื่อระลึกถึงเตี่ยในเดือนนี้ซึ่งเป็นเดือนที่เตี่ยของพวกเราได้จากไปในที่ที่ไกลแสนไกล 

 

(1) ...

 

เตี่ยจากไปครั้งนี้เตี่ยจากไปแต่ตัว ความดี สิ่งดีๆ ที่เตี่ยทำไว้ยังอยู่...เตี่ยสอนให้พวกเราพี่ๆน้องๆ เป็นคนดี รักและไม่เอาเปรียบกัน  เตี่ยไม่เคยเข้มงวดอะไรกับลูกๆ เตี่ยมักสอนพวกเราด้วยการปฏิบัติ ด้วยการกระทำตัวเองเป็นแบบอย่างที่ดี เตี่ยเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนวัยหนุ่มเตี่ยเคยเล่นการพนันทุกประเภทที่เขาเล่นกัน กินเหล้า และสูบบุหรี่ทุกยี่ห้อและทุกชนิดที่มีขาย หรือแม้แต่สูบกัญชา แต่ในที่สุด เมื่อมีครอบครัว มีลูก เตี่ยก็เลิกหมด จะคงเหลืออยู่บ้างก็คือ การกินเหล้าซึ่งเป็นการกินเพื่อการเข้าสังคมแบบชาวบ้านๆทั่วไป ซึ่งตั้งแต่ผมโตมาและจำความได้ ผมไม่เคยเห็นเตี่ยเมาแบบหัวราน้ำ ขาดสติ หรือทะเลาะอาละวาดกับใครที่ไหน ตรงข้ามกับอารมณ์ขันและใจดีกับลูกๆ กับคนรอบข้างมากกว่าปกติเสียอีก และดูเหมือนพวกเราจะชอบเตี่ยตอนเมาแบบกริ่มๆมากกว่าด้วยซ้ำไป...

 

ในขณะเดียวกัน เตี่ยก็ให้โอกาสลูกให้ได้เรียนรู้ ให้ได้รู้จักว่าสิ่งที่ว่าไม่ดีนั้นไม่ดีเป็นอย่างไรด้วยตัวเอง เตี่ยไม่เคยห้ามลูกๆเล่นการพนัน กินเหล้า สูบบุหรี่ ... แต่เมื่อโอกาสเหมาะ เตี่ยจะถาม  "พันพรื่อ หนุกหม้าย ร้อยมาย ดี๋มาย" (ว่าเป็นอย่างไร สนุกไหม ดีหรือเปล่า) ...แล้วเตี่ยก็จะเล่าเรื่องของเตี่ยให้ฟังว่า ชีวิตตอนหนุ่มของเตี่ยเป็นอย่างไร และบอกว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ดีอย่างไร มีผลกับชีวิตเตี่ยอย่างไร...

 

ผมเข้าใจ...สิ่งที่เตี่ยบอก สิ่งที่เตี่ยเล่า...ผมผ่านสิ่งเหล่านั้นมาเกือบทุกอย่างเช่นกัน...ผมจำในสิ่งที่เตี่ยสอน สิ่งที่เตี่ยเล่าให้ฟัง ทุกวันนี้ผมไม่เล่นการพนัน ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่ข้องเกี่ยวกับสิ่งเสพติดและอบายมุขทั้งปวง...ตั้งใจทำงานด้วยความรับผิดชอบตามหน้าที่ ไม่เคยละเลยในการดูแลรับผิดชอบครอบครัวตามเตี่ยที่ได้ทำเป็นแบบอย่างให้ผมเห็นมาโดยตลอด

 

อีกสิ่งหนึ่งที่ติดตัวผมมาค่อนชีวิต ก็คือการพยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเราเองเสมอ...ตอนเด็กๆ การทำงานฝีมือส่งครูการใช้เลื่อย ใช้มีด ใช้สิ่ว ใช้ขวาน ไม่ใช่งานง่ายๆ ที่เด็กประถมจะทำเองได้  เตี่ยบอกเวลาใช้ของมีคมต้องระวัง และไม่ต้องกลัวว่าสิ่งเราทำขึ้นไม่สวยอย่างของคนอื่น ถ้าเราตั้งใจ ทำไปนานๆเข้า ของเราก็ดีก็สวยเองแหละ ครูเขารู้ว่า ...เด็กขนาดเราทำได้แค่ไหน เขาไม่ว่าหรอก ไม่ต้องกลัว ...

 

แล้วสิ่งที่เตี่ยบอก ก็ประจักษ์แก่ใจผม เพื่อนคนหนึ่งเอางานฝีมือชิ้นสวยลงแชล็คเป็นเงางามมาส่งครู เพื่อนเห็นก็ร้องอู้ฮู้กันทั้งห้อง พอถึงเวลาส่ง ครูเรียกไป ขอดูผลงานที่ละคน ผมเอาไปส่ง ครูเอียงคอดูเล็กน้อย แล้ววางไว้บนโต๊ะไม่พูดอะไร ส่วนของเพื่อนคนนั้นต้องไปทำมาใหม่ และโดนหักคะแนน แล้วครูก็พูด...เหมือนเตี่ย...ครูพูดว่าไม่ต้องกลัวว่าไม่สวย ถ้าพวกเธอทำด้วยตัวเธอเอง เธอจะได้ความรู้และประสบการณ์เพิ่มขึ้น งานของเธอก็ดีและสวยเอง

 

 

 

 

 "ภูมิใจที่เกิดเป็นลูกของเตี่ย ด้วยเคารพรักและอาลัยยิ่ง" 

 

 

"สิ่งที่เหลือไว้" ยังไม่จบค่ะ ... แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

 

 

ขอขอบคุณทุกๆท่านที่แวะมาเยี่ยมอ่านบันทึก

สวัสดีค่ะ ^^

 

...