ไม่ว่าจะผิดหวังสักกี่ครั้ง แต่กำลังใจที่ได้จากคนรอบข้างทำให้เราลุกขึ้นสู้ใหม่ได้อีก

ชีวิตที่ยังต้องดำเนินต่อไป

ชีวิตคือการต่อสู้...สู้จนกว่าจะหมดลมหายใจ

มีใครบ้างที่ไม่เคยผ่านความผิดหวัง...ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า

แล้วเขาเหล่านั้นมีใครบ้างที่คอยให้กำลังใจ...ซับน้ำตา...ปลอบโยน...

ค่ะ ณ. วันนี้หมูจ๋าก็เช่นกันยังคงพบกับความผิดหวังที่ยังไม่ผ่านในการสอบบรรจุฯ

สิ่งที่เราใฝ่ฝัน...สิ่งที่เราค้นหา...ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน

ความท้อแท้...ความเหนื่อยหน่าย...มันประดังเข้ามา

แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เกิดความทะเยอทะยานฮึดสู้อีกครั้งคือกำลังใจจากคนรอบข้าง

นับจากนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตัวเราต้องให้กำลังใจแก่ตัวเองให้มากกว่าที่ได้รับจากคนอื่น...ใช่แล้วเราต้องดูแลและรักษาตัวเองให้ผ่านจากความเจ็บปวดนั้น...ด้วยตนเอง...เพื่อตนเองในวันข้างหน้า

แต่ในความโชคร้าย...ก็ยังมีโชคดีผ่านเข้ามา...หมูจ๋าได้รับการติดต่อจากท่านผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านร้องเรือ อ.แม่ทาก็ไกลจากที่เดิมพอประมาณ เพื่อมาช่วยดูแลเด็กชั้นอนุบาล1 ซึ่งมีจำนวนถึง 27 คน หมูจ๋าตกลงทันที

ได้งานแบบเดิมที่เราเคยทำแต่ที่ทำงานแห่งใหม่แต่คณะครูก็ล้วนคุ้นเคยกันทั้งสิ้น...เริ่มงานมาได้ 3 วันแล้ว ทุกอย่างราบรื่นค่ะเราเป็นงานอยู่แล้วพี่ๆครูทุกคนวางใจได้

ชีวิตที่ไม่เคยหยุดนิ่งและแสวงหาความก้าวหน้าอยู่ตลอดเวลาทำให้พี่ๆครูทุกท่านเชื่อมั่นให้ความไว้วางใจแก่เรา ดูแลเราเป็นอย่างดี...นี่คือสิ่งตอบแทนในการทำความดีมาเกือบตลอดชีวิต กระมังคิดแบบนี้อยู่ในใจ

เมื่อเพื่อนๆได้เข้ามาอ่านบล็อกนี้แล้วขออย่าท้อสู้ๆต่อไปกำลังใจไม่มีวันหมด เราทำดีเราย่อมได้รับสิ่งดีๆตอบแทน หมูจ๋าเชื่ออย่างนี้มาตลอด ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่มีให้จากเพื่อนๆชาวบล็อกที่คอยช่วยลุ้นกันจนเหนื่อย สุดท้าย...ผลก็อย่างที่ออกมา หมูจ๋าไม่อยากจะโทษใครหรืออะไรทั้งนั้นค่ะ...เพราะชีวิตนั้นยังต้องดำเนินต่อไป

ไม่ว่าจะผิดหวังสักกี่ครั้ง...แต่กำลังใจที่ได้จากคนรอบข้าง...ทำให้เราลุกขึ้นสู้ใหม่ได้อีก!

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกๆกำลังใจนะคะรักทุกคนค่ะ