การฟังและสนุกสนานไปกับบทเพลงที่ชอบ ทำให้รู้สึกว่า "แค่ฟังยังไม่พอ ขอเล่นดนตรีเลยดีกว่า" นั่นเป็นที่มา(why) ของสิ่งที่ผมเรียนรู้(what) นั่นคือ "การเล่นกีตาร์"

 

วิธีการที่ผมเรียนรู้(how)นั้น ในตอนเริ่มแรกผมได้ลองเรียนกับครูเกี่ยวกับ สเกล คอร์ด ซึ่งก็เรียนได้ไม่นานก็ล้มเลิกไปเพราะยังไม่ได้เล่นเพลงที่ตัวเองชอบสักที แล้วผมก็หันมาฝึกด้วยตัวเอง ดูคอร์ดเพลงที่ตัวเองอยากเล่นแล้วก็เล่นไปร้องไปด้วยวิธีนี้ทำให้ผมมีความสุขกับการเล่นกีตาร์ และฝีมือก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ จนช่วงหลังๆเริ่มฝึกโซโล โดยเริ่มจากอ่านแทปแล้วเล่นตาม ดูคลิปสอนโซโลจากอินเทอร์เน็ตบ้าง จากนั้นก็เริ่มหัดแกะโน้ตจากการฟัง และผมยังมีการเรียนรู้กับเพื่อนๆโดยการตั้งวงดนตรีนัดกันซ้อม ทำให้ฝีมือพัฒนามากขึ้น

 

ทั้งหมดนั้นทำให้ผมมีพัฒนาการในการเล่นกีตาร์(outcome)ไม่ว่าจะเป็นการตีคอร์ดที่ฟังดูนุ่มนวลลื่นไหลมากขึ้นกว่าตอนเริ่มต้นมาก และการโซโลที่ตอนนี้โซโลได้เร็วมีสำเนียงที่ไพเราะมากขึ้น ที่เห็นได้ชัดคือผมและเพื่อนๆในวงเขารอบสุดท้ายในการประกวดวงดนตรีระดับโรงเรียน ถึงแม้ไม่ได้รางวัลแต่ก็ถือเป็นความสำเร็จที่ได้แสดงควาสามารถต่อสาธารณชน

 

ข้อคิดที่ได้จากประสบการณ์(reflection) คือการที่ได้ทำสิ่งที่ชอบอย่างเต็มที่ ทุ่มเทเวลาฝึกฝน และการฝึกกับคนอื่น ทำให้เรามีพัฒนาการที่ดีและมีความสุขไปกับสิ่งที่เราเรียนรู้ เมื่อเรามีความสุขไปกับสิ่งที่เราทำ จะทำให้เราไม่เบื่อที่จะทำ เมื่อเราไม่เบื่อที่จะทำเราก็จะทำมันเรื่อยๆ บ่อยๆ และการที่เราทำบ่อยๆก็จะเกิดความชำนาญ "Practice make Perfect"

 

เอกสารหรือสื่ออ้างอิง (references) http://www.baanmaha.com/community/thread22006.html

http://www.thaigoodview.com/library/studentshow/2549/m6-2/no19-23/index.html

ภาคผนวก: คลิปวีดีโอตอนแสดงบนเวทีประกวดของโรงเรียน