เสิร์ฟ

สิ่งที่เรียน (what) : การเสิร์ฟแบบร่อนส่าย

 

วิธีเรียน (how) : ในตอนแรกข้าพเจ้าได้ไปหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต แล้วพบว่ามีวิธีการเสิร์ฟแบบร่อนส่ายจึงได้นำมาลองฝึกปฏิบัติและให้รุ่นพี่ในชมรมวอลเลย์บอลให้คำแนะนำ โดยการฝึกต้องเริ่มตั้งแต่ท่ายืน การถ่ายน้ำหนัก การเกร็งฝ่ามือและข้อมือ จนไปถึงการตีบอลให้โดนตรงกลางของลูกบอล เพื่อให้เกิดการร่อนส่ายเวลาบอลลอยออกจากมือไป โดยหลักการที่จะทำให้บอลเสิร์ฟนั้นร่อนส่ายคือ ต้องตีอัดบอล จนบอลยุบเข้าไป ซึ่งจะทำให้ลมข้างในบอลเกิดการสั่นสะเทือน จนทำให้บอลเวลาลอยอยู่กลางอากาศเกิดการร่อนส่ายนั่นเอง ซึ่งจะทำให้คู่ต่อสู้รับบอลยากขึ้น และจากที่ได้ฟังคำแนะนำของรุ่นพี่ จึงพบว่า หากตีที่ตรงกลางของบอลจะทำให้ร่อนส่ายไปในทิศทางซ้ายขวา ตีที่หัวบอล(ส่วนบน)จะทำให้บอลร่อนส่ายในทิศทางขึ้นลง แต่ถ้าตีที่ใต้บอล จะทำให้บอลลอยสูงและย้อยไปตกที่ท้ายคอร์ด และหลักสำคัญข้อสุดท้ายของการเสิร์ฟบอลแบบร่อนส่ายคือ บอลต้องลอยนิ่ง ไม่หมุน นั่นจะทำให้การเสิร์ฟแบบนี้เกิดประสิทธิผลสูงสุด

 

ผลการเรียน (outcome) : ในตอนนี้ข้าพเจ้าสามารถเสิร์ฟแบบร่อนส่ายได้ และทำให้คู่ต่อสู้รับลูกเสิร์ฟยากขึ้น และยังสามารถพัฒนาไปเป็นการกระโดดเสิร์ฟแบบร่อนส่ายได้อีกด้วย ซึ่งจะเป็นลูกเสิร์ฟที่มีประสิทธิภาพมากกว่า ส่งผลให้เรามีโอกาสได้แต้มสูงขึ้น

โดยข้าพเจ้าได้มีโอกาสใช้จริงในการแข่งขันกีฬาเฟรชชี่ของมหาวิทยาลัยขอนแก่นประจำปี 2555 ซึ่งการเสิร์ฟแบบร่อนส่ายนี้ ทำให้คู่ต่อสู้รับยากขึ้น จนบางครั้งก็ได้แต้มจากการเสิร์ฟ

 

ข้อคิดที่ได้จากประสบการณ์ (reflection) : ต้องรู้จักพัฒนาตนเอง และใฝ่หาความรู้ใหม่ๆเสมอ เพราะสิ่งเรารู้อยู่นั้น อาจเป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวของทั้งหมดก็ได้

 

เอกสารหรือสื่ออ้างอิง (references) : http://www.oknation.net/blog/volleyball/2009/04/10/entry-1


วันที่บันทึก : 8/7/2555