ทำไมต้องเสียงดังด้วย?

Unity Full of Joy
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
"หมอไม่เห็นหรือคะ ว่าแม่หนูตัวร้อนมาก ตัวสั่นด้วย? ฉีดยาก่อนไม่ดีกว่าหรือคะ อย่าเพิ่งถามมาก แม่หนูไม่ไหว" ลูกสาวป้าส่งสายตาอัมหิตให้ผม

วันนี้ มีหญิงวัยกลางคน นั่งรถเข็นเข้ามา ร่างสั่นเทา มีหญิงสาวเดินตามมา สีหน้าหวาดหวั่น 
เมื่อถาม ได้ความว่า เป็นไข้หนาวสั่นเมื่อ 4 ชม. ก่อนหน้านี้เท่านั้่น

"หมออยู่ไหนคะ? " หญิงสาวถาม ด้วยเสียงดังฟังชัด ระคนกระวนกระวาย
"คุณหมอยืนอยู่ตรงนั้นค่ะ กำลังทำเอกสารคนไข้อีกคน กำลังจะเสร็จ"
ผมชำเลืองมอง เห็นว่าผู้ป่วยรู้สึกตัวดี หายใจเร็วแต่ไม่หอบ จึงรอให้คุณพยาบาลทำงานของเขาก่อน พลางรีบเขียนสิ่งที่คั่งค้างให้เสร็จ

"ช่วยมาดูเลยไม่ได้หรือคะ แม่หนูกำลังไข้ขึ้นนะคะ"
"เดี๋ยวขอดิฉันวัดไข้ วัดความดัน สักครู่นะคะ คุณป้าเป็นยังไงบ้างคะ" คุณพยาบาลถามด้วยน้ำเสียงเห็นใจ อย่างอดกลั้น

"คุณป้าเป็นไข้ หรือครับ เป็นนานหรือยัง" ผมถาม ด้วยอาการข่มใจ 
"ก็เนี่ยะค่ะ  เที่ยงนี้เอง เป็นไข้เลยพาไปโลตัส" ลูกสาวป้าแทรกเข้ามา
"เป็นไข้ แล้วพาไปโลตัสหรือครับ เพราะอะไรหรือครับ?" ผมถามตามประสาคนงง
"ก็เป็นไข้ตอนพาไปโลตัสนี่แหละค่ะ" น้ำเสียงเข้มหนักแน่น
ผมถอนหายใจยา่ว และสูดเข้าช้าๆ
"มีอาการอะไรอื่นอีกบ้างมั้ยนอกจากเป็นไข้หนาวสั่นครับป้า?"
"ปวดตัว ปวดหัว ปวดไปหมดเลยค่ะ" คุณป้าตอบ พรางสั่นเทา

"หมอไม่เห็นหรือคะ ว่าแม่หนูตัวร้อนมาก ตัวสั่นด้วย?  ฉีดยาก่อนไม่ดีกว่าหรือคะ อย่าเพิ่งถามมาก แม่หนูไม่ไหว" ลูกสาวป้าส่งสายตาอัมหิตให้ผม

"ดูคุณกำลังกังวลมาก... กลัวแม่ตายหรือครับ?" ผมถาม
ลูกสาวป้า จ้องเขม้ง 

"แม่คุณยังไม่ตายตอนนี้หรอกครับ...ความดันปกติ ถามตอบรู้เรื่อง ไม่ได้หมดสติ แค่ไข้กับสั่น แสดงว่าร่างกายกำลังช่วยตัวเองจากเชื้อโรคที่บุกรุกอยู่ โดยการเพิ่มอุณหภูมิร่างกาย เพื่อให้เชื้อแบ่งตัวได้น้อยลง" ผมอธิบายไป น้ำเสียงเรียบเฉย ยอมรับว่า ณ จุดนี้ ในใจซ่อนความหงุดหงิด 

"ก็หนูไม่ได้เรียนหมอ จะไปรู้หรือคะ? หนูไ่ม่เคยเห็นคนเป็นไข้นี่" นางพูดเสียงดังมาก 
ยอมรับว่าในใจผมคิดสงสัยว่า( แม่คุณคนนี้ นางอายุมากกว่าผมยังแทนตัวว่าหนู แถมนางยังไม่เคยเห็นคนเป็นไข้ด้วย นางช่างมีบุญวาสนาสูงส่งยิ่ง...เอ้ เราควรก้มลงกราบตีนนางดีมั้ย?)  

หลังจา่กตรวจร่างกายคุณป้า ก็แจ้งว่า ขอตรวจเลือด กับเก็บตัวอย่างเสมหะคัดกรองการติดเชื้อหวัดใหญ่ 
"ดีค่ะ ดี" ลูกสาวบอก
"เออ ป้าครับ ได้ไปเข้าป่า ลุยน้ำ ลุยพุ่มไม้มาบ้างไหม?" ผมถามหลังจากนึกขึ้นได้
" อาทิตย์ที่แล้ว ป้าไปเข้าป่าค่ะ"
"อะไรแม่? พูดดีๆ ไปเข้าป่าอะไรตอนไหน? เพ้อป่าวนี่?" ลูกสาวถามผู้เป็นแม่ด้วยความห่วงใยเคลือบไว้ด้วยความสงสัย

(โ้อ้ นางอิทธิฤทธิ์แรงมาก ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก) ผมเพ้อกับตัวเอง
คุณป้าอธิบายให้ลูกฟังว่าเข้าป่าไปดูแลที่ดินของตัวเอง ส่วนลูกสาวก็ตัิดพ้อว่าเป็นภูมิแพ้ทำไมไม่ดูแลตัวเอง....

เมื่อแม่ลูกเถียงกันจนพอใจ ก็เงียบเสียงลง ความสงบได้กลับเข้ามา ผมถือโอกาสบอกกับเขาว่า "เดี๋ยวผลตรวจเป็นอย่างไร ค่อยรักษาไปตามนั้นละกันนะครับ ผมไม่กล้ารีบฉีดยาหรอกครับ" 
"ก็หนูตกใจอ่ะค่ะ เห็นแม่สั่นเป็นเจ้าเข้า" สีหน้าดูผ่อนคลายบ้างเล็กน้อย
"ผมได้ยินเสียงคุณ ผมก็ตกใจครับ"

แล้วผมก็สั่งเจาะเลือด เก็บเสมหะ ให้ยาDiazepam 5 mg เข้าทางเส้นเลือดไปเลย... อยากสั่งให้ลูกสาวป้าด้วย แต่ไม่กล้าชวน กลัวนางจะเสื่อมฤทธิ์

ยาDiazepam ฉีดแ้ล้้วเจ็บ ป้าก็ร้อง ลูกสาวป้ากลับมาเสียงดังอีกครั้ง "ทำไมเจ็บมากค่ะ? ยามีปัญหาไรป่าวเนี่ยะ? "
"ยานี้ฉีดเจ็บอย่างนี้แหละ ถ้าผมโดนฉีดผมก็จะเจ็บครับ" น้ำเสียงเรียบ

หลังได้ยา คุณป้าเงียบเสียง หลับไป ลูกสาวจึงเขย่าตัวแม่ "แม่ๆ เป็นไรอะ สลบไปเลย"
"อ๋อ ยานี้ช่วยลดอาการสั่นเทา ลดกังวล และช่วยให้หลับอยู่แล้วครับ ให้แม่ได้นอนพักสักครู่น่าจะดีนะครับ"
"หรอคะ?... เออ แต่ไม่สั่นแล้วจริงด้วย ...หนูขอเช็ดตัวแม่นะคะ...หาผ้าหาน้ำให้หนูด้วย"  นางดูเป็นปกติขึ้น

แล้วลูกสาวที่ผ่อนคลายลงแล้วก็เช็ดตัวแม่ เป็นภาพที่น่ารัก

ส่วนผมเมื่อยาช่วยให้ความสงบกลับมา จึงปลีกตัวมานั่งหายใจเข้าออกลึกๆ ทบทวนตัวเองว่าเผลอพูดอะไรไม่เหมาะสมหรือเปล่า
มีความคิดเข้ามาเป็นพักๆว่า อยากเลิกอาชีพนี้ เบื่อเจอคน

หลังจากlab ออก ยาลดไข้ออกฤทธิ์ การเช็ดตัวออกผล คุณป้าก็สีหน้าสดใส พูดจาได้คล่องขึ้น ลูกสาวป้าดูผ่อนคลาย เสียงลดความดังลง และดวงตาดูอ่อนโยนขึ้น เหมือนวิญญาณร้ายออกจากร่าง แม่ลูกพากันกลับบ้าน

ส่วนแพทย์ ก็อยู่เวรต่อไป 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Expressive Writing



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

5555555555555 เป็นปกติแบบนี้เจอทุกวัน เซ็ง

เขียนเมื่อ 

พี่โจ้...ผมดูกวนตีนมากไปหน่อยป่าว? ผมรู้สึกเหมือนเป็นหมอเลว คือ เราน่าจะมีปฏิกิริยาต่อ ความเยอะของเขาน้อยกว่านี้มั้ย?

พออ่านมาถึงตอนที่คุณหมอบอก "ยอมรับว่า ณ จุดนี้ ในใจซ่อนความหงุดหงิด" อยากจะบอกค่ะว่า แค่ประโยคข้างบนที่ถามว่า "ดูคุณกำลังกังวลมาก... กลัวแม่ตายหรือครับ?" ก็รู้แล้วค่ะว่าหงุดหงิดยกกำลังสอง

ไม่แน่ใจว่าเป็นคนที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่แต่อ่านแล้วขำมากค่ะ หัวร่อจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เดี๋ยวกลัวนอนไม่หลับเลยต้องขอพึ่ง Diazepam ;)

ขอบคุณเรื่องเล่าสนุกๆค่ะ

เขียนเมื่อ 

บันทึกนี้ตรงตามคอนเซ็บต์ของสมุด

:-)