เมื่อปีที่แล้ว ซึ่งเป็นปีเถาะ หรือปีกระต่ายทอง

คุณตาได้เอากระต่ายมาเลี้ยง ๒ ตัว

มาวันหนึ่งกระต่ายตัวหนึ่งก็ลาจากไปโดยไม่รู้ว่าจากอะไร

อนิจจากระต่ายน้อย

เราก็กลัวว่ามันจะเหงา

ก็เลยไปหากระต่ายอีก ๒ ตัวมาเป็นเพื่อน

แต่กระต่ายน้อยก็อีกตัวก็มาลาจากไปก่อนเวลาเช่นกัน

เรารู้สึกเศร้าเหมือนกัน

ทั้งที่เราดูแลมันอย่างดี ปล่อยไว้ที่สวนหลังบ้าน ที่มีรั้วรอบขอบชิด

ให้มันกินผักตามธรรมชาติ และอาหารกระต่ายที่ซื้อมาให้

มันเป็นเพื่อนที่ดีกับเรา

สร้างสีสันให้กับครอบครัว

ที่สำคัญลักษณะของมันที่เงียบเงียบสันโดษ

ทำให้เราชอบมันมาก

แล้วมาปีนี้กระต่ายสองตัวที่เหลือก็จูงมือกันเข้าประตูวิวาห์ ร่วมกันเป็นครอบครัวเดียวกัน

จนกระทั่งมีลูกน้อย ๑ ตัว เราตั้งชื่อมันว่า "โมโม่"

อีกไม่เท่าไร

มันก็มีลูกน้อยเพิ่มมาอีก ๒ ตัว

มันน่ารักมากเลย

เราเฝ้าดูมันตั้งแต่วันแรก

ที่ตัวยังแดงอยู่เลย ตายังปิดอยู่

มันกินนมแม่อย่างเอร็ดอร่อย

แล้วมันก็โตขึ้นอย่างผิดหูผิดตา

จนขนลำตัวขึ้น เปิดตามาดูโลกภายนอก

กลายเป็นสมาชิกใหม่ที่สร้างสีสันให้กับครอบครัวเรา

"น้องซอมพอ" ก็ชอบกระต่ายน้อยมาก

ไม่ยอมแบ่งให้ใครไปเลี้ยง

อุ้มมาเล่นเกือบทุกวัน

จนแม่กระต่ายค้อนเอาไปหลายยก

ก็มันน่ารักนี่

มันน่ารักอ่ะ

ว่ามั๊ย

เด็กเด็กพอได้รู้จักธรรมชาติของสัตว์ พืช ต้นไม้ และคน

ที่ต้องอิงอาศัยกันและกัน

ไม่เบียดเบียนกัน

เป็นเพื่อนเล่น เพื่อนร่วมโลกเดียวกัน

ไม่ว่ามันจะเป็นคน สัตว์ พืช หรือสิ่งของ

เราก็ต้องรักกัน

เพราะรักนี้ที่สร้างโลก