หมอเขียว

ผมไปไหนต้องนำกล้องถ่ายรูปกับกล้องถ่ายวิดีโอไปด้วยเป็นประจำ จนภรรยาต่อว่า ว่าเธอไม่ใช่ช่างภาพที่เขาเชิญมา

หรือเรียกมาให้ช่วยซักหน่อย นั่งฟังเฉยๆไม่ได้หรือ

แต่ไม่ว่าเธอจะต่อว่าอย่างไร  ผมก็ยังถ่ายรูปถ่ายหนังอยู่เสมอๆ  

จนมีวันหนึ่งเธอไปเจอคุณหมอที่ไปเที่ยวด้วยกัน สะพายกล้องถึงสี่ตัว มากกว่าผมถึงสองสามเท่า  

ภรรยาผมเลยไปคุยกับภรรยาคุณหมอท่านนั้น  ภรรยาคุณหมอให้คำแนะนำว่า 

ปล่อยให้เขาเล่นกล้องไปเถอะ มันเป็นความสุข ความพอใจของเขา   

พอกลับมาจากพักร้อน  คุณหมอท่านนั้นเอารูปมาอัดใส่อัลบัม จัดเสียอย่างดี

เรียกเพื่อนฝูงมากินเลี้ยงที่บ้านเป็นการสังสรรค์ เพื่อที่จะโชว์รูปที่ตัวเองถ่ายมา

แต่เอาจริงๆ ไม่มีใครสนใจจะดูรูป ดูทิวทัศน์ ดูตึก หรอกครับ  มันเป็นธรรมชาติของคน

ที่ชอบดูแต่รูปของตัวเอง  รูปชาวบ้านไม่เคยสนใจ


แต่สำหรับคนที่สนใจเรื่องหมอเขียว  ถึงแม้คุณจะไม่ได้มาร่วมเข้าค่าย 

ดูจากวิดีโอ ที่ผมจัดให้  ก็ได้ประมาณสามสิบเปอร์เซนต์

ที่เหลือถ้าสนใจ ก็ต้องไปด้วยตนเอง  เรียนด้วยตนเอง

 

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องของพี่เตือนใจ อดีตพยาบาลเก่า เป็นภรรยาคุณหมอธรรมรักษ์

หลังจากไปเข้าค่ายหมอเขียวมาที่เมืองไทย

ชอบมากๆ  เลยมาแนะนำให้สามีผู้เป็นหมอ

หมอตอนแรกแกก็ไม่เชื่อ  จะให้เชื่อได้อย่างไร

เพราะตัวเองรักษาคนอื่นมาตลอด

ตอนคุยกับผม  บอกว่า 

มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์จริง  ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

เพราะมันหายจริงๆ