หลายคนที่รู้เรื่องนี้ตกใจอย่างมาก ที่พี่พยาบาลแห่ง รพ.มหาสารคาม ที่คอยช่วยเหลือเพื่อนๆที่อยู่ต่างจังหวัด ในการติดต่อกับทางมหาวิทยาลัย ทั้งเรื่องการลงทะเบียนเรียน จ่ายเงิน, ส่งเอกสาร เป็นธุระในการติดต่อเดินเรื่องตามขั้นตอนแทนเพื่อนๆหลายคน

 

เป็นคนที่คอยเติมกำลังใจให้เพื่อนยามรู้สึกท้อ จนเพื่อนๆชื่นชมและซาบซึ้งในน้ำใจที่มีให้ แต่ในเวลานี้ ก.ย.2549 พี่พยาบาลกลับท้อแท้ ถอดใจ ไร้พลังในเรื่องการเรียนเสียเอง

 

ชีวิตของพี่พยาบาลก็เหมือนหลายๆคน มีปัญหาผ่านเข้ามาในแต่ละวัน ทั้งเรื่องงานที่ รพ. เรื่องครอบครัว สามี ลูก คุณแม่ของเธอ - การเงิน -  และเรื่องเรียนที่ มมส.

 

เรื่องเรียนนั้น เธอเครียดมาก ไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ โครงร่างวิจัยจึงไม่มีความก้าวหน้า เมื่อไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาที่คณะ จึงยังไม่ผ่านสักที เปลี่ยนหัวข้อไปหลายเรื่อง แต่ก็ยังไม่ผ่านเช่นเดิม

 

แม้จะถูกตำหนิจากอาจารย์ แต่เธอก็ยังฮึดสู้ใหม่ทุกครั้ง ท้อบ้างแต่ไม่ถอย หวังไว้ว่าต้องผ่านสักวัน แต่หลายปัญหาที่รุมเร้า ทำให้เธอต้องใช้เวลาคิด ลงมือ-แก้ไข  ทำให้การเตรียมตัวเรื่องทำวิจัย ไม่สามารถทำได้อย่างเต็มที่

 

เวลาผ่านไปร่วมปีครึ่ง นานจนเธอเริ่มปลง  ท้อ..ไม่อยากรับรู้ เฉย ปล่อยวาง ขาดความกระตือรือร้น

แต่เธอยังไม่คิดที่จะเลิก ไม่ทิ้ง อยากทำต่อให้เสร็จ เพราะอยู่ที่มหาสารคาม เจอเพื่อนๆ อาจารย์ คนรู้จักหลายคน มักจะถูกถามเรื่องเรียนเสมอ ว่า ไปถึงไหนแล้ว

ซึ่งเป็นคำถามที่เธอให้คำตอบได้อย่างลำบากใจที่สุดในเวลานี้

เพื่อนๆ
พี่- น้อง ในรุ่น ติดตามถามไถ่ให้กำลังใจ แต่เธอ สิ้นหวัง ไร้พลังไปแล้ว

เพื่อนๆปรึกษา หารือกัน จะช่วยเธอยังไง

เธอขาดความกระตือรือร้น จะเติมความกระตือรือร้นอย่างไร

เธอหมดความหวัง จะทำให้เธอมีความหวังได้อย่างไร

เธอถอดใจ จะทำให้เธอมีหัวใจสู้ เหมือนแต่ก่อนได้อย่างไร

เธอไม่ยอมลงมือทำ จะทำให้เธอลงมือทำ อ่าน เขียน ได้อย่างไร

เธอหมดพลัง แรงใจ จะเติมพลัง แรงใจได้อย่างไร

 

ปัญหาอยู่ตรงไหน ควรแก้ตรงนั้น

แต่ปัญหาของเธอหลายเรื่อง เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอเอง ใครจะกล้าไปยุ่งล่ะ

ด้วยวัยวุฒิ หน้าที่การงาน (พยาบาลวิชาชีพ) เธอย่อมมีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเอง ไม่ง่ายที่จะชักจูง โน้มน้ามใจได้ง่ายๆ

นายบอนและพี่ๆ เพื่อนๆ เป็นห่วงครับ นึกไม่ออกว่าจะช่วยเหลือยังไง

 

แต่ไม่เคยคิดที่จะทิ้งกัน เมื่อเดินมาด้วยกัน ก็ต้องเดินไปด้วยกันจนถึงจุดหมายปลายทางข้างหน้า


แต่ตอนนี้นึกไม่ออกครับว่า จะเดินกันไปยังไง...