ฉันได้กลายเป็น...ความรัก... ที่ไม่ต้องรอให้ใครมารักหรือยึดโยงใครสิ่งใดไว้ รักและเมตตา โดยไม่เรียกร้องและหวั่นไหวอีกต่อไป

ฉัีนเชื่อมั่นเสมอมาว่า

ความรักหล่อเลี้ยงและขับเคลื่อน...โลก

 

ก่อนนี้ ฉันเฝ้าทะนุถนอม เอาใจใส่...

"คนที่รักและสิ่งที่รัก" อย่างสุดชีวิตจิตใจ

 

ด้วย...เกรงว่าคนที่รักและสิ่งที่รักจะจากลาหายไป

ฉ้ันรัก...ด้วยความหวาดหวั่นอยู่ตลอดเวลา

กลัวว่าคนที่รักจะไม่รักฉันเหมือนที่ฉันรักเขา

กลัวว่าสิ่งของที่รักจะหล่นหายไปจากชีวิต

ฉันยึดมั่นถือมั่นเกาะเกี่ยวร้อยรัดคนรักและทุกสิ่งอันด้วยใจอันทุรนทุราย

............................

 ตอนนี้...ฉันก็ยังคงคิดและเป็นเช่นนั้น

 

เปลี่ยนไปบ้าง...ก็ตรงที่รักตัวเองมากขึ้น

แทนที่จะรักด้วยความ "หวาดหวั่น/หวาดกลัว"

ซึ่งเป็นความทุกข์ที่กัดกร่อนใจ

ฉันเรียนรู้ที่จะรักผู้คนและสรรพสิ่ง ณ ปัจจุบันขณะมากขึ้น

 

ก็เมื่อสิ่งใดเรื่องราวใดเกิดขึ้น ย่อมตั้งอยู่ชั่วครู่ และดับไป

นั่นเป็นสัจธรรม...ที่ฉันแจ้งใจ

เมื่อซาบซึ้งและปล่อยวางใจได้

จึง...เบาสบายและพบว่า

 

 

ฉันได้กลายเป็น...ความรัก...

ที่ไม่ต้องรอให้ใครมารักหรือยึดโยงใครสิ่งใดไว้

รักและเมตตา โดยไม่เรียกร้องและหวั่นไหวอีกต่อไป

ช่างเป็นความรู้สึกที่่ "งดงาม"

จริงๆ นะ...ไม่หลอกกันเลย

(◠‿◠✿)❤•♥