วันนี้ขอ หยิบยอ
พ้อเพ้อเรื่อง
นิทานเฟื่อง เรื่องร้าย แต่ก่ิอนเก่า
มาหยิบยื่น เมตตา ให้เพื่อนเรา
ยินดีเขา ให้กับเขา ไม่เคยทวง
*****
กาลเวลา ผันเปลี่ยน
หมุนเวียนผ่าน
หกเดือนผ่าน ให้ได้ ไม่เคยหวง
มีน้ำใจ ช่วยเหลือไป ให้ทั้งปวง
ไม่เคยหวง ไม่เคยห่วง ให้เรื่อยเธอ
*****
แต่แล้วเขา ทำกับเรา
เหมือนงูเห่า
กัดฉกเรา ให้อับเฉา เศร้าเสมอ
ด่าทอเรา กระทบเรา เศร้าจริงเออ
ชาวนาเผลอ อุ้มชู สู้กัดฟัน
*****
หนึ่งทีแล้ว สองทีนั่น
ให้อภัย
เขาไม่ได้ สำนึก ตรึกตรองนั่น
ยังลืมตัว ยังเชื่อตน ว่าสำคัญ
โดยไม่หัน มามอง ผยองกาย
*****
ชาวนานี้ ช่วยเป็นที่
พักพึ่งพิง
ให้อบอุ่น สารพัดสิ่ง ไร้ความหมาย
เขาเหมือนงู กัดฉก ฟกใจกาย
แสนเสียดาย หลงอุ้มชู สู้เมตตา
*****
งูไร้ศีล ไร้จรรยา
ไร้สิ่งงาม
งูเหยียดหยาม คามคุกเกียรติ หยามหนักหนา
ไร้ปัญญา ไร้เมตตา ไร้วาจา
ทำเพื่อหน้า ของตน หมองหม่นใจ
*****
วอนคนดี คนมีศีล
มีสัจจะ
โปรดลดละ วาจา หยามเกียรติไม่
เขาเป็นคน มีสุขล้น ทนกันไป
อย่าสาดใส่ ผรุสสวาท ฟาดฟันกัน
*****
ให้อภัย ให้เมตตา
ให้ความดี
งูตัวนี้ ไปดี ไปเถิดนั่น
ไปที่ชอบ ที่ชอบ ที่สุขนั้น
ชาวนานี้ ขอจบสิ้น วิ่นภักดี
*****
ครูอ้อย แซ่เฮ ประพันธ์
นิทานชาวนากับงูเห่า ชาวนาคงเลี้ยงงูไม่เป็นแน่ๆ งูเลยฉกชาวนา คริๆๆๆ
ขอบคุณค่ะคนล่าฝัน
ฅนล่าฝัน.
ขอบคุณ ค่ะ คุณ
อ.นุ.