อย่าลืมนะคะว่า  การเขียนบันทึกนี้มีทั้งประโยชน์  การงาน  การปฏิบัติงาน  การปฏิบัติตน  การบันเทิง  เพื่อเผยแพร่ผลงาน  และสนุกสนาน

*****

บันทึกนี้  มันค่อนข้างจะเป็นความคิดเห็นส่วนตัว  ด้วยเรื่องที่เกิดกับตนเอง.....ที่รู้สึกไม่ดี  กับการถูกต่อว่า....ว่าโกหก

*****

คนที่พูดต่อว่า.....บอกว่า  ถ้าครูอ้อยไม่ได้เป็นอย่างนั้น  ก็อย่าไปรับสิ

*****

แต่ขอบอกกับเขาและทุกๆๆคนว่า.....เรากำลังพูดกันอยู่  และ จู่จู่  ก็มาเขียนบันทึกเรื่อง....โกหก  ถึงครูอ้อยจะไม่ได้โกหก  แต่ก็รู้สึกไม่ดี.....

*****

อารมณ์แบบนี้เขาเรียกว่า  หวั่นไหว  สงสัยต้องไปเช็คหัวใจเสียแล้ว ว่า อะไรมากระทบจิตใจไม่ได้เลยระยะนี้

*****

ครั้นครูอ้อยจะคิดที่จะต่อว่าเขาบ้าง  ก็ไม่ใช่นิสัยแบบนี้  ครูอ้อยจึงให้อภัย......แผ่เมตตา  เลิกแล้วกันไป  แต่จะมีรอยแผลในใจที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ระหว่างความมีมิตรภาพที่พร่องลงไป  ไม่กล้าจะสนิทชิดใกล้กันอีกต่อไป  เพราะ.....กลัว จี๊ดจี๊ดที่หัวใจอีก......

*****

จึงมีความคิดว่า......อย่าได้นำบันทึก  และ  ไอซีที  มาเป็นเครื่องต่อรองสภาพหัวใจกันเลย  บันทึกน่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่าน  อย่างน้อยที่สุดก็บันเทิง

*****

บางทีเห็นด้วย  บางทีขัดแย้ง  ทั้งนี้ต้องตั้งอยู่บนความถูกต้องและเหมาะสม  ถึงแม้ว่าจะกล้าแสดงออกมาก  แต่สังคมไม่ยอมรับ  แต่บางครั้งบางคนเขียนบันทึก  สังคมใหญ่ไม่ยอมรับ  สังคมเล็กๆๆยอมรับ  ก็ต้องวิเคราะห์ตนเองว่า.....เข้าไปอยู่บริบทสังคมอย่างไร  และเราจะอยู่ได้อย่างมีความสุข  ไม่เดือดเนื้ร้อนใจอะไร

*****

หันหลังให้กับความรู้สึกแบบนี้ได้เลย......ครูอ้อยจะไม่แตะต้องกับความรู้สึกแบบนี้อีก   ลืมไปชั่วขณะ  พลั้งไปชั่ววูบ  และตกอยู่ในห้วงของการคิดที่ผิดรูปแบบ......เพราะเรากำหนดจิตใจไม่ได้  คาดหวังจนเกินไป  คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป  หรือ มองตนเองว่า.....เราให้เกียรติเขามากเกินไป  ลืมว่า...เขาก็เป็นคน  คนคนคน  ที่มีทุกอย่างทั้งดีและชั่ว