...
วันนี้ผมเตลิดเข้าไปในเมืองด้วยเป้าหมายหาสิ่งที่เจ้าลูกชายคนเล็กต้องการ ในตัวเมืองนั้นแทบทุกที่มีรถติดกันเป็นแถวยาว สร้างบรรยากาศให้ผู้คนหงุดหงิดใจรอนโมโหง่ายได้เหมือนกัน เหลียวมองข้างถนนแล้วให้นึกถึงการวิเคราะห์ของนักวิชาการบางท่านว่ามาเหมือนตาเห็นคือท่านว่าระบบการทำงานในสังคมเรานี้มักแยกส่วนต่างคนต่างทำ
ท่านยกเอาประเด็นว่า ฝ่ายทำถนนก็ทำไป ฝ่ายประปาก็มาเจาะถนนฝังท่อน้ำประปาไป ฝ่ายไฟฟ้าก็มาเจาะลงสายใต้ดิน คือทำกันคนละที ไร้การวางแผนร่วมกันให้สำเร็จในคราวเดียวกัน ไม่มีการเชื่อมโยงกัน แล้วก็เสียงบไปมากมายมหาศาล เออ...ดูจะจริงอย่างท่านว่านะนี่
มาหาอะไรคะ..? หนังสือครับเอาตัวอย่างให้ดูว่าทำนองนี้ เธอไปค้นหา 3 คน คนที่ 3 พบแล้วนำมามอบให้ ได้จ่ายสตางค์ พอกลับถึงบ้านเย็นแล้วเจ้าลูกชายมาเห็นเข้า...พ่อ ๆ นี่มันไม่ใช่ หน้าปกมันมีเด็กส่องแว่นขยายดูมดเดินอยู่บนต้นไม้...เอาละสิทีนี้
ไปอาบน้ำก่อนนะลูก...ผิดแล้วแก้ไขใหม่ได้...ช่วงนี้ผมเลยแวบเปิดหนังสือนิทานธรรมะ ของพระครูวิวิธธรรมโกศล ( ชัยวัฒน์ ธมฺมวฑฺฒโน ) แห่งวัดประยุรวงศาวาส ได้อ่านเรื่อง ศิษย์คิดล้างครู
ท่านเขียนทำนองว่า...นานมาแล้ว มีหมาขี้เรื้อนอยู่ไม่เป็นสุขไปอยู่ใต้อาศรมฤาษี ฝ่ายพระฤาษีสงสารช่วยเสกให้หายจากโรคขี้เรื้อนได้ แล้วบอกว่าแกต้องการอะไรอีกข้าจะเสกให้ได้ ได้โปรดบันดาลให้ผมเป็นราชสีห์ด้วยเถิด ทำไมเจ้าอยากเป็นราชสีห์ละ เพราะมันมีอำนาจ ฝ่ายพระฤาษีเสกหมาได้กลายเป็นราชสีห์
เมื่อหมาได้เป็นราชสีห์แล้วก็ถามพระฤาษีว่า ผมเป็นเหล่าไหนของราชสีห์ครับ ข้าเสกให้เองเป็นราชสีห์เหล่าไกรสรซึ่งเป็นเหล่ามีอำนาจและเป็นตระกูลสูงศักดิ์ แล้วผมชื่ออะไรละ เอ็งมีชื่อว่า...สุสีหะ...
ทีนี้ราชสีห์สุสีหะก็เดินเบ่งกล้ามไปมาตามอำเภอใจไม่อยู่ปฏิบัติพระฤาษี มันมัวเมาในชาติตระกูลใหม่ของมัน และเที่ยวไปเจอนางราชสีห์แล้วเกิดความรัก นางพาไปรู้จักพ่อแม่ของนางก่อน หลังจากแนะนำกันแล้ว ก็บอกว่าที่คู่รัก ฝ่ายพ่อแม่นางก็ถามว่าเจ้าเป็นลูกเต้าเหล่ากอไหน พ่อแม่เจ้าเป็นใคร..? ไปเอาพ่อแม่เจ้ามายืนยัน
ตายละหวา..? ถ้าขืนเอาผู้ปกครองมายืนยันก็คือพระฤาษี ท่านจะว่าตามความจริงว่าเราเป็นหมา แถมยังเป็นหมาขี้เรื้อนซะด้วยนะ ครานี้กูแย่แน่ ๆ ทำไงหวา...เลือดอกตัญญูขึ้นหน้า ก็ไปกัดพระฤาษีตายแล้วก็หมดคนรู้กำพืดเราละ เพราะชาติหมาเรื่องพ่อแม่ไม่สำคัญ ด้วยอำนาจราคะในนางราชสีห์เหนือกว่าผู้มีพระคุณ มันจึงรีบตรงไปยังอาศรมพระฤาษี
ฝ่ายพระฤาษีเข้าฌานอยู่รู้แน่ชัดในเรื่องราว ขณะมันกำลังจะกระโดดเข้ากัด...ท่านตวาดว่า...อ้ายหมาขี้เรื้อนมึงจะกัดกูรึ..? โน่นลงไปอยู่ใต้ถุนซะ...ฝ่ายราชสีห์กลายเป็นหมาขี้เรื้อนทันที ผลแห่งกรรมนั้น จึงต้องเป็นหมาขี้เรื้อนอยู่จนทุกวันนี้
โอ้ ! อนิจจา.. ทำคุณแก่สัตว์เดรัฐฉานมันก็เป็นเช่นนี้แหละหนอ..?
