ความฝันของความคิดถึง

เสียงแผ่วเบาของลมหายใจคือสัญญาณแสดงให้รู้ถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่

ตราบใดที่พระอาทิตย์ยังคงทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา

ชีวิตของคนเราก็ยังคงต้องดิ้นรน สู้แดดฝนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ระยะเวลาทำให้คนเราได้เรียนรู้อะไรหลากหลายในเส้นทางแห่งชีวิต

เสียงแผ่วเบาของลมหายใจคือสัญญาณแสดงให้รู้ถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่

 

ในชีวิตของคนหนึ่งคน

ผมว่าการก้าวข้ามวันเวลาแห่งการมีชีวิตอยู่นั้นยากและง่ายแตกต่างกันไป

บ้างก็ยากเย็นแสนเข็ญราวกับปีนป่ายตึกสูงด้วยสองมือเปล่า

บ้างก็ง่ายดายเสียจนราวกับว่าใช้เวทย์มนต์คาถาปลุกเสกขึ้นมาดั่งใจ

 

 

ผมรู้และซึมซับในความรู้สึกเช่นนี้มานานนักนับแต่จำความ(รู้สึก)ได้

การดำเนินชีวิตของผมเองก็ไม่ต่างกับคนหลายล้านคนบนโลกใบเล็กๆนี้

ผมเอาความสุขน้อยๆ เท่าที่มีอยู่ ฝ่าฟันกับอุปสรรคต่อสู้กับความทุกข์ยากที่โลกใบนี้ยัดเยียดให้

แต่ผมไม่เคยโกรธหรือตำหนิเจ้าโลกใบเล็กๆ นี้เลยแม้แต่นิดเดียวครับ

ผมกลับคิดว่าอุปสรรคต่างๆ เหล่านี้คือเครื่องมือทดสอบหรือโจทย์ของชีวิตอีกหนึ่งหรือหลายๆ ข้อ

ที่โลกนี้ได้มอบให้เราเพื่อให้เราได้ใช้สติปัญญา ความสามารถต่าง ๆ ที่มีอยู่อย่างเต็มที่

ทุกครั้งที่ผมล้ม  ผมจะพูดกับตัวเองเสมอว่า “ไม่เป็นไร เริ่มใหม่”

ทุกครั้งที่ผมรู้สึกท้อแท้ ผมจะปลอบประโลมตัวเองว่า “หายใจเข้าลึกๆ ยาวๆ  ยาวไว้ ยาวไว้”

และในทุกๆ วันที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในทุกๆ เช้า ผมจะกล่าวขอบคุณต่อโลกใบนี้เสมอว่า “ ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ “

ความคิดถึงคือความผูกพัน เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่โลกใบเล็กนี้ได้สร้างและมอบไว้ให้กับมนุษย์ตัวใหญ่ๆ อย่างเราๆ

 

คืนนี้ผมขอแอบคิดแกมอธิฐานก่อนนอนว่า “ถ้าผมลืมตาตื่นในวันพรุ่ง หากการตื่นของผมนั้นอยู่ท่ามกลางไมตรีจิตของกัลยาณมิตรชาวเฮฯ ทุกวัน พลังการสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ของผมคงจะเต็มจนล้นเป็นแน่”

 

แล้วพบกันในความฝันนะครับ  หลับฝันดี มอบมิตรไมตรีให้กัน ไม่เสื่อมคลาย

 

นายสายลม  อักษรสุนทรีย์

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน นายสายลม อักษรสุนทรีย์



ความเห็น (0)