หนูอยากเป็นฮีโร่

   อีกประเด็นที่ครูฉุดให้เข้ามาดูใจเพื่อแก้ไข กับวันอาทิตย์ที่ผ่านมา หนูละทิ้งการภาวนาที่วัด แล้ววิ่งมาร่วมงานทำบุญที่บ้านป้าจัดขึ้น มองง่ายๆงานนี้หนูมิใช่ตัวตั้งตัวตี ไม่มาก็ได้ แต่ด้วยความคิด อกุศล ที่คิดว่า

 "ถ้าหนูไม่มาแม่จะเสียใจ"

 พอมาแล้วแม่ "ก็ยิ้มได้"

ครูเมตตาบอกให้พิจารณา มันเป็นกิเลสตัวละเอียดหากเชื่อในเส้นทางแห่งการภาวนจะเห็นว่า 

"กุศลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือ การภาวนา ซึ่งถ้าลูกภาวนาพ่อแม่ก็ได้กุศลด้วย"

ณ จุดนี้หนูมองไม่เห็นเลยค่ะ

จนกระทั่งครูชี้จึงนึกย้อน ตอนวันเสาร์หลวงพี่ก็โทรมา ได้แชร์ในประเด็นนี้ว่า

"บุญใหญ่คือภาวนา เราทำอะไรเรารู้อยู่ ทำบุญแบบนั้นมันก็ได้อยู่ แต่ได้น้อยกว่าการภาวนาขัดเกลาตนเอง"

แตพอสุดท้ายหนูก็ไม่ผ่าน ไม่ทันกิเลส ครูช่วยย้ำอีกว่่า

"เมื่อวันเสาร์บ้านเราก็ทำบุญเหมือนกันแต่เราก็มาวัด"

เหมือนเสียงข้างในหนูดังขึ้นมาว่า

"หา!!! ออย" แบบตกใจ แล้วก็จ๋อยอยู่ข้างใน แล้วก็น้อมรับกับความผิดพลาด ให้แก้ไขในตนเองมองไปข้างหน้าวางแผน

จากที่ต้องไปประชุมที่กรุงเทพ พุธที่ 20- ศุกร์ ที่ 22 ที่นนทบุรี ซึ่งคงจะกลับเครื่องบินรอบเย็น ตัดสินใจกับตนเองใหม่ว่า

วางแผนใหม่ให้สามารถไปวัดได้เย็นวันศุกร์ แต่ตอนนั้นก็ยังนึกไม่ออกว่าจะอย่างไรค่ะ แต่ก็จะพิจารณากับตนเอง มาถึงตอนนี้ได้ทางออกแล้ว ลงตัวคือกลับทันรอบบ่าย แม้จะกระหืดกระหอบแต่ก็พอได้ ต้องทำให้ได้กับตนเอง

เพราะครูทำเป็นตัวอย่างให้ดูเสมอๆ

ณ ประเด็นของการอยากเป็นฮีโร่โห ครูค่ะ น่าตกใจ

หนูเสพอารมณ์นี้มานานมากๆ

ตั้งแต่เล็กจนโต สั่งสมตัวกู กับคำว่่า ฮีโร่มาตลอด

การเป็นนักกีฬา เป็นหัวหน้าทีม เป็นตัวทำแต้ม เป็นคนพาทีมชนะ ชอบคำป้อยอ

เฉยๆชิวๆไม่มีอะไรไม่ชอบทำ แต่พอดูเหมือนเขาจะลำบากมันจะมีลูกฮึดสู้

เพราะคิดว่า ตัวเองเป็นฮีโร่

ขนาดหนังที่ชอบดูแบบซ้ำๆก็เกี่ยวกับฮีโ่ร่ ช่วยโลก ช่วยคน

ชอบอยู่หลายเรื่องถึงขนาดซื้อเก็บเป็นซีรี่  

ดีที่หลังๆเริ่มเอาไปบริจาคเหลือไว้แค่ที่เซฟไว้ในเครื่องกับ DVD ที่เพื่อนเอามาให้เมื่อปีสองปีที่แล้ว แบบเอาไว้ดูเพื่อฝึกภาษาเพราะดูแล้วรู้สึกมีพลัง

นำคนที่มีความสามารถพิเศษมาฝึกฝน รวมกันเพื่อช่วยโลก

สู้กับมารพอได้เขียนมันไหลเชียวค่ะ

ใจคึกขึ้นมา ทั้งราคะ ทั้งตัวกู

ครูชี้แล้ว ที่เหลือก็คือ หน้าที่ของหนูที่ต้องตั้งสติ ฝึกให้เป็นสมาธิจนเกิดปัญญาทำความเข้าใจยอมรับค่ะครูกิเลสตัวฮีโร่มันหนาจัง

แต่ก็จะพยายามค่ะอดทน ทำ ทำ ทำ