ฝันที่แท้...ต้องมีใฝ่, เฝ้า, ฝึก...จึงจะถึงฝัน...หาใช่ฝันถึงรางวัลเกียรติยศ....(นิติพงษ์ ห่อนาค)

ในชีวิตของผม และครอบครัว...สิ่งหนึ่งที่พวกเราฝันจะทำร่วมกัน

คือ...การศึกษา และปฏิบัติธรรมะ...ตามอัตภาพ...ในฐานะที่พวกเรา...กรอกประวัติ หรือแบบสอบถามทุกครั้งว่า...นับถือศาสนาพุทธ

ตอนแรกๆ ...ผมเรียนขอคำแนะนำจากหลวงปู่...ท่านเพียงไม่ตอบอะไรเลย

สิ่งที่เคยทำก็ทำต่อไป...เช่น....บทสวดมนต์ที่ไม่ยาก...อ่านหนังสือธรรมะ...เฝ้าดูใจตนเองทุกวันบ้าง

เพียงให้ผมสังเกต...สิ่งต่างๆ ....และผู้คนที่อยู่ในภายวัด....กับการมองใจตนเอง

ลองไปดูใบไม้...บนต้นสัก..ที่เริ่มผลิสักใบ...มาดูทุกวัน...ว่า...มีอะไรเปลี่ยนแปลงขึ้น

ท่ามกลางเวลาที่เปลี่ยนแปลงไป...

หลวงปู่ก็แนะนำเพียงเท่านั้น...

แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่จากคำแนะนำง่ายๆ คือ...การมองผ่านกระจกเงาแห่งธรรมชาติ

ที่มีความจริงแท้...และเป็นสามัญธรรมดา...

ไม่เหมือนที่เราส่องกระจกดูสารรูปตนเอง...แล้วก็ตีความไปต่างๆ

 

 

ทุกคนมีโอกาส จุดมุ่งหมาย และเงื่อนไข...ในการไปวัด...ต่างกัน

การไปวัด...ก็ไม่ได้หมายถึง...การเป็นคนดี...และไม่เป็นตัวชี้วัดหนึ่ง...ที่จะทำให้คนมีความสุข…หรือได้รางวัลเกียรติยศ

เพราะความจริงภายในวัด...มีทั้งรัก-ลาภ-โกธร-หลง....

มีทั้งการเกิด-แก่-เจ็บ-ตาย

เหมือนสถานที่อื่นๆ.....

 

 

บทเรียนหนึ่งที่ได้สำหรับวันเช้านี้ (3 พ.ค.55) ของผม…

ใจที่แท้...ต้องมีใฝ่, เฝ้า, ฝึก...จึงจะถึงใจที่แท้...