บันทึกวันนี้ ไม่ใช่ความรู้อะไร แต่เขียนไว้เผื่อได้มาอ่านจะได้ไม่ลืม.....
ช่วงระยะหลังมานี่ ฉันได้รับคำสั่ง ให้ไปทำหน้าที่ ผอ.หน่วยเลือกตั้ง.....
ว้าว ..... ดูซิกี่ครั้งแล้วในช่วง 2 ปี หลัง
ครั้งที่ 1 จำไม่ได้แล้วที่เลือกตั้ง สส. หรือเปล่า ได้รับคำสั่ง มือสั่น เย็นเฉียบ โวยวายกับผอ.(ไม่น่าเลย น่าจะสงบสติอารมณ์ให้มากกว่านี้) ไ่ม่อยากเป็น ไม่รู้จักใครในหน่วย ไม่เคยทำหน้าีที่นี้ ทำอย่างไรดี โชคดี กปน.ทุกคน ทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม ไม่มีใครไม่ทำหน้าที่ จนผอ.หน่วยอย่างเรา ละอายใจบ้าง ที่นั่งเฉยๆ (เป็นงั้นไป) นึกว่าจบแล้วหลังจากส่งหีบ ไม่ต้องเป็น ผอ.หน่วยอีกแล้วเราที่ไหนได้
มาแล้ว ครั้งที่ 2 วันได้รับคำสั่ง โวยวายน้อยลง สติมีมากขึ้น วางใจ เพราะอยู่หน่วยเดิม กปน.ทุกคนก็ยังช่วยกันทำงานได้เป็นอย่างดี เริ่มคิดว่า ช่างมัน ฉันไม่แคร์
ครั้งที่ 3 ติดๆ กัน เลือกตั้งท้องถิ่น คราวนี้ได้รับคำสั่งให้ไปอยู่อีกหน่วยหนึ่ง เริ่มวิตกจริตอีกแล้ว ไม่อยากเป็น เริ่มบ่นอีกแล้ว แอบคิดว่า สงสัยต้องไปเรียนปริญญาโท เตรียมตัวสอบผู้บริหารกะเค้ามั่งแล้วมั้งเนี่ย คราวนี้ แม้ไม่รู้จักใครแต่ก็ได้เรียนรู้การทำงานมากขึ้น เริ่มปลง เพราะหน่วยตั้งอยู่ใน โรงเรียน ภารโรงก็ใจดี คอยดูแลเราตลอด เว้นแต่รู้สึกผิดที่ไม่ได้ดูแลเรื่องอาหารการกินให้ กปน. เพราะไม่ทราบว่าหน่วยนี้ ปฏิบัิติกันอย่างไร นั่งทั้งวัน แล้วก็ผ่านไป ฮามากก็ตอนที่ กรรมการจากส่วนกลางมาเยี่ยมตลอดเวลา กระทั่งเริ่มนับคะแนน กปน. ก็ไม่คล่อง ผอ.หน่วยก็ไม่ชัวร์ มือสั่นกันทั้งหน่วย กลัวนับผิด ส่งหีบแล้วยังโดนเรียกไปเซ็นชื่อทีหลังอีก เริ่มปลงกับการเป็น ผอ.หน่วยเสียแล้ว
ครั้งที่ 4 เลือกตั้งท้องถิ่นอีกเช่นเคย ลืมไปว่าแอบหลับตอนประชุมเกือบทุกครั้ง สุขภาพไม่ค่อยเอื้ออำนวยเลยเรา ครั้งนี้ แอบขอเบื้องบนไปอยู่หน่วยที่บ้านเพราะจะได้ทำงานร่วมกับคนที่รู้จักในชุมชนของเราเอง เรื่องขอยกเลิกไม่ทำหน้าที่ เป็นเรื่องที่เลิกคิดไปแล้ว ไม่อยากทำก็ต้องทำ เพราะได้รับคำสั่ง อย่าถามเรื่องเงินเลย ครั้งนี้ ไม่มีค่าขนส่งหีบ กับค่าทำความสะอาด ได้เท่ากันทุกคน แต่ผอ.หน่วยจ่ายจนหมดตัว กลัว กปน.ในหน่วยไม่อิ่ม แต่ก็เกิดเรื่องจนได้ เฮ้อ คนหนอคน คิดว่าเลือกแล้วนะ กลับเจอสิ่งที่หนักอกหนักใจไม่ใช่เล่น กปน. ไม่ถูกกัน แอบด่ากัน หลังวันเลือกตั้ง ยังไม่จบ เป็นระยะ ระยะ ได้แต่ยกมือไหว้สาธุในใจ ขอให้จบกันซะที ยังค่ะ ยัง ยังมีอีก
ครั้งที่ 5 ล่าสุด (เลือก สจ.) สดๆ ร้อนๆ ครั้งนี้ ฝนที่ตกลงมาไม่ได้ช่วยดับไฟในอก กปน.บางคนเลย เวรกรรมของผอ.หน่วยที่ต้องมาให้เขาด่าอีก เซ็งจริงๆเลย
วันรับหีบ "อยากเปลี่ยน ผอ.หน่วย"
อ้าว ฉันทำอะไรผิดเนี่ย วิ่งไปรับเงิน ขอลายเซ็น ให้เอกสารถูกต้องสมบูรณ์ เพื่อเอาเงินมาจ่ายให้พวกคุณนะเนี่ย
วันเลือกตั้ง "@%^#$T^&&^&."
พึมพัม เป็นคำด่าของ กปน.คนนึง เบาๆ แต่ ผอ.หน่วยอย่างเรา ไม่ได้ยิน ไม่รับรู้ อยู่เฉยๆ ดีกว่า ทำงานก็กลัวจะไม่ถูกอยู่แล้ว
พึุมพัม เป็นระยะ ทำงานเป็นระยะ ฝนที่ตกลงมาก็ยังไม่ช่วยให้ดีขึ้น ภาวนาให้หมดเวลาเร็วๆ กปน.ก็เหมือนจะรู้เรื่อง แต่เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่ใส่ใจกับงานเหมือนกันทุกคน ปวดหัวมาก แล้วก็บอกให้ลูกน้องคนนึงที่เป็นกรณี หยุด เค้าอยากพึมพัม อะไรก็ปล่อยไป เรื่องจริงหรือไม่จริง วันและเวลาจะบอกเราเอง ถ้าเราร้อนตามเขา มันก็จะเป็นเรื่องเป็นราวให้เดือดร้อนขึ้นมา แต่ถ้าเราเย็น เขาก็จะเหนื่อยและหยุดไปเอง
แต่มันเป็นเรื่องทำได้ยาก ดังนั้น เราเองก็ภาวนาขอให้หมดเวลา และส่งหีบเร็วๆ จะได้หมดเรื่องกันไปซะที ใครที่ให้ร้ายเรา เราก็ไม่ต้องไปมองให้เสียเวลา ให้เขาด่าลม ด่าอากาศ เหมือนคนบ้าไปคนเดียวดีกว่า
วันนี้ มานั่งคิดดูห้าครั้งแล้ว แต่ละครั้งก็ไม่ห่างกันมากมายเท่าไร กลับมาคิดทบทวนเรื่องราว ว่าทำไม ต้องเป็นเรา ที่ได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าหน่วย ถามใครก็ไม่มีคำตอบ ทั้งๆ ที่คนที่ทำงานอยู่ในเขตเยอะแยะไป ที่เป็นข้าราชการ แต่เราก็คิดว่าทำดีที่สุดแล้ว แม้บางครั้งจะเผลอโมโห และพูดอะไร แรงๆ ไปบ้างแต่ก็เป็นการทำงาน เพื่อให้เกิดผลดีที่สุด
ทุกครั้งที่ส่งหีบ แล้วหน่่วยกลางประกาศให้กลับบ้านได้ ดีใจมากเหมือนยกภูเขาออกจากอก
ตั้งแต่เรียนจบ เริ่มต้นเป็นครู พยายามจนสอบเป็นครูได้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นคนเรียนเก่ง ภูมิใจกับการสอบแข่งขันจนได้รับราชการ แต่ใครอีกหลายๆ ที่มีอำนาจเหนือกว่าจะรู้กับเราไหมว่า เราอดทน พยายาม แค่ไหนกว่าจะมีวันนี้
ความสุขของเราอยู่กับนักเรียน เห็นนักเรียนทำแบบฝึกหัดได้ ทำข้อสอบได้ แข่งขันทักษะได้รางวัล พานักเรียนทำกิจกรรมภายในโรงเรียน นี่ต่างหากคือตัวเรา
บอกตามตรงไม่อยากจิตตกกับการเป็น ผอ.หน่วยเลือกตั้งอีกแล้ว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องเป็นตามคำสั่งที่ได้รับมา
สุดท้าย คือ ต้องทำ และทำให้ดีที่สุด ใช่ไหมคะ..............
