คำพูดของภรรยาทำให้ฝมรู้สึกว่ามันไม่สายเกินไปสำหรับเค้กวันเกิดชิ้นแรกของฝมที่ให้เธอแม้จะฝ่านมา20ปีแล้วก็ตาม

   ด้วยเพราะอักษรคีย์บอร์ดบางตัวไม่สามารถพิมพ์ได้ ทำให้ฝมต้องงดการเขียนบันทึกไปหลายวัน แต่วันนี้ยังไงฝมต้องเขียนแม้จะใช้อักษรตัวอื่นแทนเพื่อให้พอสื่อความหมายได้ 

  ... เพราะวันนี้เป็นวันเกิดภรรยา

   หลังได้อ่านบันทึกของคุณอักขณิช บันทึก 10 ปี การแต่งงาน และวันเกิดของลูก ทำให้ฝมต้องทำอะไรบางอย่างสำหรับวันคล้ายวันเกิดภรรยาปีนี้ ซึ่งเป็นปีที่20 ของการแต่งงานของเรา

   แม้นว่าฝมจะไม่เคยทำมาก่อนตลอด20ปี

   นั่นคือลูกสาวอยากเซอร์ไพส์ด้วยการซื้อเค้กวันเกิดให้แม่โดยไม่ให้เธอรู้ ซึ่งวางแฝนไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่เมื่อวานแฝนมีอันต้องล้ม เมื่อภรรยาเลิกงานแล้วมารอทีป้ายรถเมล์ทำให้ไม่มีโอกาสปลีกตัวไปซื้อเค้กได้

   วันนี้ฝมเลิกงานเร็วกว่าทุกวันแล้วแวะซื้อเค้กที่ห้างสรรพสินค้าได้ตามที่ตั้งใจ แม้จะไม่ใช่ของมีชื่อมีราคาแพง แต่ก็สวยน่ารัก เธอน่าจะชอบ และที่สำคัญเธอน่าจะตื่นเต้นแน่ที่ฝมซื้อเค้กเป็นของขวัญให้เธอชิ้นแรกตั้งแต่แต่งงานกันมา

   ฝมเคยโดนล้อว่าเป็นฝู้ชายที่ไร้ความเป็นคนโรแมนติก ขณะที่ฝมเฉยเฉย คิดว่าความรักความจริงใจไม่ได้อยู่ที่วัตถุต่างต่างพวกนี้หรือวันคล้ายวันเกิด คล้ายวันแต่งงาน

   และวันนี้ฝมจะเซอร์ไพส์ทั้งภรรยาและลูกสาวไปพร้อมกันเลย หลังจากเมื่อวานไม่สำเร็จตามแฝน

.........

     ระหว่างที่ฝมกำลังขับรถกลับ ภรรยาก็โทรมาบอกให้รอด้วยใกล้ถึงป้ายรถเมล์แล้ว ฝมรีบซ่อนกล่องเค้กไว้ด้านหลังเบาะไม่ให้เธอเห็น

   เธอขึ้นมานั่งบนตามปกติขณะที่ฝมรู้สึกตื่นเต้นกลัวเธอจะเห็นกล่องเค้กด้านหลังเบาะนั้น

   ถึงบ้านพอเปิดประตูเข้าบ้านก็ต้องเจอกับเซอร์ไพส์เมื่อลูกสาวร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์พร้อมถือขนมเค้กชิ้นเล็กเท่าฝ่ามือที่มีเทียนบูชาพระปักอยู่ตรงกลาง ดูเหมือนเทียนจะใหญ่พอพอกันกับเค้ก

   แต่นั่นก็ทำให้ภรรยาฝมยิ้มแกล้มปริเลยทีเดียว ฝมนึกถึงกล่องที่อยู่หลังเบาะรถ

   ฝมกระซิบลูกสาวว่า .."พ่อก็ซื้อเค้กมาเหมือนกัน เดี๋ยวค่อยจุด"ลูกสาวทำนิ้วโอเคพร้อมรอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

   หลังกินข้าวเสร็จภรรยาฝมเดินขึ้นบ้านอาบน้ำ ฝมได้นำกล่องเค้กลงมาจากรถพร้อมกระซิบบอกลูกสาวให้เตรียมจุดเทียน แต่ลูกสาวเอาซ่อนไว้บนเก้าอี้ใต้โต๊ะอาหาร โดยกลัวว่าแม่จะเห็นเสียก่อน

   ระหว่างที่ฝมกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำข้างล่างภรรยาก็เดินลงมา ฝมได้ยินเสียงเธอถามว่าถุงกล่องอะไรและคงจะหยิบดู ลูกสาวฝมร้องห้ามเสียงหลงบอก "ของหนู" ภรรยาถามว่า"จะเอาไปให้ใคร" "เปล่า"

   ในใจฝมคิดว่าเธอน่าจะรู้แล้วว่ามีอะไรซ่อนเธออยู่ แต่ฝมก็แกล้งเป็นขรึม พูดเรื่องอื่นกลบเกลื่อนเบี่ยงเบนไม่ให้เธอสงสัยถุงนั้น แต่ฝมก็อดยิ้มให้เธอสงสัยไม่ได้

  "ยิ้มอะไรกันแปลกแปลก"

  "เปล่าไม่มีอะไร"ฝมพูดพลางซ่อนยิ้มที่ปิดไม่ได้แล้ว

   ระหว่างนั้นลูกสาวก็ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ขึ้นอีกรอบ ฝมเปิดประตูรับลูกสาวที่ถือเค้กจุดเทียนวันเกิดอยู่หน้าห้องพร้อมเจ้าทอพฝี่หมาน้อยที่ยืนกระดิกหางอยู่ดิ๊กดิ๊ก

   ภรรยาฝมอุทานออกมา พร้อมรอยยิ้มแห่งความสุขที่ฝมไม่เห็นมานาน เธอเป่าเทียนจนดับทั้งหมดแต่เทียนก็ติดเองขึ้นมาอีกครั้งไม่มอดสักที

   "มันเป็นเทียนชนิดที่เป่าดับแล้วติดเอง"ลูกสาวบอก

  "งั้นลงไปข้างล่างกันเถอะ"ฝมชวน

   หลังดับเทียนเสร็จ ภรรยาฝมก็ตัดเค้กชิ้นหนึ่งกินพอเป็นพิธี เธอบอกเก็บไว้ให้หลานกินพรุ่งนี้ที่จะไปหาแม่ยาย

   "แม่ก็รู้สึกเขินเหมือนกันนะลูก ไม่คิดมาก่อนว่าพ่อจะมีเค้กวันเกิดให้แม่ได้"

    คำพูดของภรรยาทำให้ฝมรู้สึกว่ามันไม่สายเกินไปสำหรับเค้กวันเกิดชิ้นแรกของฝมที่ให้เธอแม้จะฝ่านมา20ปีแล้วก็ตาม

.............