วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 คณวิทยาศาสตร์ มมส. จัดโครงการออกเยี่ยมบ้านนิสิตจำนวน 7 คน ซึ่งอาจารย์ที่ปรึกษาแจ้งว่ามีปัญหาด้านการเรียน และคณาจารย์ฝ่ายกิจการนิสิตพิจารณาว่าอาจสามารถช่วยเหลือให้พวกเขาสามารถสำเร็จการศึกษาได้ การเยี่ยมบ้านนิสิตแบ่งออกเป็น 2 สาย สายแรกเดินทางไปทาง อ.คอนสาร อ.ภูแลนคา อ.หนองบัวระเหว และ อ.ภักดิ์ดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ สายที่สองไป อ.กระสัง จ.บุรีรัมย์ อ.ศรีขรภูมิ จ.สุรินทร์ และ อ.เมือง จ.อุบลราชธานี ผมเดินทางไปกับสายที่สอง...... พบประสบการณ์ชีวิตที่เกินกว่าที่คาดคิดไว้ จึงอยากบันทึกไว้ตรงนี้ ดังนี้ครับ
ผู้ปกครองของนิสิตคนแรกเป็นชาวบ้านหนองขอน ต.กันทรารมย์ อ.กระสัง พ่อกับแม่มีอาชีพหลักคือทำนา หมดหน้านาพ่อจะเข้าไปค้าขายที่กรุงเทพฯ ครั้งละหลายๆ เดือน ส่วนแม่เป็นหัวหน้า อสม. (อาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้าน) พ่อเป็นคนคนไม่ค่อยพูด แต่แม่เป็นคนอารมณ์มีพูดเก่ง วันที่เราไปเยี่ยมพ่อเพิ่งจะประสบอุบัติเหตุรถล้ม ส่วนแม่เป็นโรคหัวใจมาหลายปีแล้ว จากการสอบถามพบว่า ปัญหาน่าจะเป็นการคบเพื่อน นิสิตเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่น ชอบทำกิจกรรม มีจิตบริการและจิตอาสาสูง ทุกๆ ปีเธอจะทำกลับมาที่โรงเรียนเก่าที่หมู่บ้านคอยแนะนำแนะแนวน้องๆ และทำค่ายมาที่บ้านเกิดนี้บ่อยๆ นิสิตมีการติดต่อกับพ่อแม่และพี่ชาย (มีพี่ชาย 1 คน ทำงานแล้ว) บ่อยๆ และเป็นเด็กที่ไม่เคยมีประวัติเสียหาย....ผมจึงค่อนข้างมั่นใจว่า "เพื่อน" น่าจะเป็นสาเหตุสำคัญของปัญหา... ผมชอบประโยคหนึ่งที่แม่ของนิสิตพูดที่ว่า "...แม่บอกกับเขาว่า ยังไงๆ หนูก็เป็นลูกแม่ จะเรียนจบหรือเรียนไม่จบ ก็ยังเป็นลูกแม่..."
นิสิตคนที่ 2 กำลังเรียนสาขาคณิตศาสตร์ เป็นชาวบ้านยะหาญ อ.ศรีขรภูมิ จ.บุรีรัมย์
นิสิตเป็นเด็กดีเช่นกัน แต่ช่วงปี 3 และปี 4 เกรดเฉลี่ยตกลงอย่างเห็นได้ชัด ผมสันนิษฐานว่า อาจจะเป็นเพราะความถนัดไม่ตรงกับสาขาที่เรียน.... พ่อและแม่มีอาชีพทำนา พ่อมีอาชีพรองเป็นภารโรง ส่วนแม่ทอผ้าใหมที่อยู่ใต้ถ่นบ้านตนเอง ทั้งคู่พยายามหาเงินส่งลูกเรียนเต็มกำลังความสามารถ ทั้งกู้หนี้ยืมสินมากมาย..... แต่แล้ววันหนึ่งโทรมาขอโทษว่าไม่สามารถจบได้ตามกำหนด แล้วร้องไห้ ... ยังอย่างก็แล้วแต่แม่ก็ยังพร้อมจะส่งเสียลูกจนจบตามที่ลูกคาดหวัง...
จากศรีขรภูมิ เราเดินทางต่อไปเยี่ยมนิสิตอีกคนหนึ่งที่ อ.เมือง จังหวัดอุบลราชธานี เดินทางไปถึง 17:00 น. แต่กว่าจะหาบ้านนิสิตเจอก็เกือบ 2 ทุ่ม และกว่าจะเดินทางกลับถึงมหาสารคามก็ประมาณ 5 ทุ่มครึ่ง.... นิสิตคนสุดท้ายของสายเราไม่ได้มีปัญหาครอบครัวหรืออะไรเลย แต่เป็นตัวนิสิตเองที่ขาดแรงจูงใจที่จะใฝ่เรียนสำเร็จตามกำหนดเวลา...
https://lh5.googleusercontent.com/-fHZtsWFmx0g/T7-skFXRyJI/AAAAAAAABKw/paY0c3SoE30/s720/_IGP6265.JPG
ประทับใจ ความเป็นทั้งนักวิทยาศาสตร์ นักกลยุทธ และมีมนุษยธรรมของอาจารย์ ครบถ้วนในบันทึกนี้ค่ะ
ขอบคุณท่านอาจารย์ ป. ครับ.... จะพัฒนาตนเองให้เป็นได้ทุก "นัก" ตามที่ท่านอาจารย์อวยพรครับ (ถือเป็นคำอวยพรครับ)
การไปเยี่ยมนิสิต เสมือนไปสู่ต้นน้ำของนิสิต ทำให้เราเห็นภาพชีวิตของเขาที่ชัดเจนมากยิ่งขึ้น อ่านบันทึกนี้ชวนคิดถึงกิจกรรมเช่นนี้ที่เคยลุยท่องมาในหลายสถานที่ ผมทำวีดีทัศน์เรื่องราวการเดินทางไปในตัว... กลับมาจัดทำฐานข้อมูล วิเคราะห์และขับเคลื่อนในส่วนที่เกี่ยวข้อง บางคน "จนไม่จริง" ก็มี บางคนเดือดร้อนจริงๆ แต่หัวใจของเขายิ่งใหญ่เป็นที่สุด ทำให้รู้เลยว่า การเลี้ยงดูที่ดีนั้น คือพลังชีวิต คือทุนชีวิตอันสำคัญที่ทำให้นิสิตไม่จำนนต่อชะตากรรม...
ขอบคุณครับ