สุขใจที่ได้เป็นโรคพาร์กินสัน  ตอนพิเศษ  2  ขอบคุณ GTK

                หลังจากได้สรุป ประเด็น  การปรับตัวในการเป็นผู้ป่วยโรคเรื้อรังพาร์กินสัน ทั้งหมด  11 ตอนไปแล้วนั้น บันทึกทั้งหมดได้ส่งให้ อาจารย์หมอรุจิรา  มัคลละศิริ  เพื่อให้ท่านได้ ใช้ข้อมูลทั้งหมด  ไว้ประกอบในการ ให้คำแนะนำปรึกษาผู้ป่วยในโรคเรื้อรัง  คุณหมอ ได้ mail ขอบคุณมา  ซึ่งชลัญรู้สึกเป็นเกียรติและภาคภูมิในที่ได้เป็นส่วนหนึ่งที่จะได้แบ่งปันความทุกข์ของผู้อื่น โดยให้เขาเหล่านั้นรับรู้ว่ายังมีคนที่ทุกข์ยิ่งกว่า 

                ซึ่งได้เผยแพร่ทางอินเตอร์เน็ต  ผ่าน blog GTK  ไปแล้ว   3 เดือนนั้น  ที่ผ่านมา  พบว่า มีคนสนใจ ในเรื่องราว ของชลัญธร  ในการที่จะต้องปรับตัวอยู่กับโรคเรื้อรัง บ้างขอ รับคำรึกษาทาง E:mail  บ้างโทรเข้าเบอร์โรงพยาบาลพิมาย  บ้างขอเบอร์มือถือ  เพื่อจะได้ปรึกษาได้สะดวก     ซึ่งชลัญเอง  ก็ไม่อิดออดที่จะให้ข้อมูลคนเหล่านั้น  ทำให้ชลัญรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ที่ตัวเองยังมีประโยชน์ในสังคม  ชลัญเป็นคนป่วยแท้ๆ  ยังทำอะไรได้อีกหลายอย่าง  โดยที่ไม่ได้มานั่งรอโชคชะตา  กำหนด ชีวิต  ของเรา เอง  ส่วนหนึ่งในกำลังใจที่เข้มแข็ง  นอกจากครอบครัวที่อบอุ่น  แล้ว นั้น  กัลยาณมิตร ใน GotoKnow  ยังมีส่วนสำคัญยิ่งที่ทำให้ ชลัญธรเข้มแข็งขึ้น  mail  ให้กำลังจาก  ผ่าน blog  GTK  หรือ mail ตรงมาที่ชลัญธร หลั่งไหลเข้ามาตลอด  รู้สึกมีความสุข  แม่มีเวลาที่ทุกข์จากความเจ็บป่วยก็ตามที 

                หนทางที่เดินนั้น เจ็บปวดจากโรคประจำตัวทุกวัน ไม่ต่ำว่าวันละ 4 ครั้ง   แต่ทุกครั้งที่เข้ามา ใน GTK  ความเจ็บปวดนั้นหายไปจาก  เพราะได้แรงใจจากกัลยาณมิตรทุกคน บางครั้งได้สนทนากับ หลายๆท่านใน GTK  ทำให้ชลัญลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นคนป่วยด้วยซ้ำ 

                วันนี้ดูท่าอาการจะแย่ลงไปกว่าเดิม  แต่ จิตใจชลัญยังเข้มแข็งอยู่ แม้บางเวลาจะอ่อนแอบ้าง  ก็ตามที  เพียงฟันจะเห็นวันพรุ่งนี้ไปเรื่อยๆ  แม่วันพรุ่งนี้ของชลัญอาจมีสั้นกว่าคนอื่นก็ตามที  แต่วันพรุ่งนี้ที่ชลัญเจอ ที่ผ่านมาทุกๆวันเป็นวันที่ดี และจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป

“ ชลัญจะฝัน  เพื่อให้มีความหวัง  

           แต่ชลัญไม่หวังในสิ่งที่ฝัน  “

...................................................................

ชลัญธร   ตรียมณีรัตน์