เมื่อวานช่วงเที่ยงกลับมาที่พักก็พบว่าน้ำไม่ไหล น่าจะเพราะกำลังมีการเจาะพื้นถนนเพื่อฝังท่อน้ำขนาดใหญ่ แต่ทางกองอาคารสถานที่ของคณะฯไม่ได้แจ้งผู้พักอาศัยเลยว่าให้สำรองน้ำไว้ใช้ตามที่ปกติมักจะมีการแจ้งล่วงหน้า ก็เริ่มคิดแล้วว่า เอ๊ะ แล้วเย็นๆกลับมาเราจะมีน้ำใช้ไหมหนอ ปรากฎว่าน้ำก็ยังคงไม่ไหล ดีที่เราจะมีถังน้ำขนาดย่อมๆที่เก็บน้ำไว้เผื่อใช้อยู่ ก็ได้ใช้น้ำนั้นในการอาบ (เพราะอากาศร้อนจนต้องอาบน้ำ) ใช้ไปวางแผนไป คือต้องให้ใช้น้ำน้อยที่สุดแต่ทั่วตัวที่สุด เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่จำเป็นต้องใช้น้ำ

เรื่องนี้ทำให้คิดถึงหนังเรื่องหนึ่งที่เคยดูแต่ลืมชื่อไปแล้ว ที่ทอม แฮงค์แสดงนำ ในเรื่องพระเอกเป็นมหาเศรษฐีที่มีทุกอย่างพร้อมพรั่ง ใช้ชีวิตสุขสบายไม่เคยขาดแคลนอะไรเลย แล้ววันหนึ่งเกิดต้องไปติดเกาะที่ไม่มีอะไรเลย ทำให้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างติดดินเพื่อเอาชีวิตให้รอด สุดท้ายก็ได้กลับมา แต่มุมมองต่างๆในการใช้ชีวิตก็ต่างไปเลย จำได้ว่าหนังมีฉากที่ทำให้เราได้ฉุกคิดเยอะมากๆว่า ของที่แสนจะธรรมดาในชีวิตที่เราไม่เคยนึกถึง เมื่อเราไปอยู่ในที่ๆไม่มีแล้วเราต้องใช้ เราจะรู้ว่า ของสิ่งนั้นสำคัญและจำเป็น 

ขนาดเราเองเป็นคนที่เห็นคุณค่ากับของทุกอย่างในชีวิต กินข้าวในจานหมดทุกเม็ดไม่เคยเหลือทิ้ง ไม่เคยกินอะไรทิ้งๆขว้างๆ คิดเสมอว่ายังมีคนอีกมากไม่มีกิน ใช้ของอะไรก็พยายามให้พอดี พอเพียงไม่เผื่อเหลือเผื่อขาดจนเกินไป มาถึงวันที่มีน้ำใช้จำกัด ก็ยังฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ในแต่ละวันเรายังใช้น้ำแบบทิ้งๆขว้างๆมากจริงๆ เพราะเมื่อเราจำเป็น เราสามารถใช้แบบจำกัดได้น้อยกว่าที่ทำอยู่เยอะทีเดียว แสดงว่ายังมีอะไรอีกมากที่เรามองข้ามไปในแต่ละวันของชีวิต ต้องหันมาพิจารณาดูแล้วว่า เรายังใช้อะไรๆมากเกินกว่าที่ควรอีกบ้าง ไม่ต้องรอจนขาดแคลนค่อยมาระลึกได้ เขียนบันทึกนี้เพื่อเตือนตัวเองค่ะ