เคยได้ยินว่า...เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว...เป็นเช่นนี้เองหรือ??

 

      ก่อนล้มตัวลงนอนอย่างทุลักทุเลได้สำเร็จ เสื้อคอกลมสีฟ้าตุ่ยๆผ่าหน้ามีเชือกผูกแทนกระดุมพร้อมด้วยผ้าถุงที่ตัดเย็บจากผ้าฝ้ายหนาๆเข้าชุดกัน แอบหวานด้วยลวดลายพิมพ์ชื่อโรงพยาบาล...ก็ถูกนำมาวางข้างเตียงพร้อมเสียงเบาๆข้างหูว่า...เปลี่ยนชุดก่อนนะคะ

อืมม์...โอกาสนี้ได้มาถึงเราแล้วจริงๆ วันที่เราแอบหวังลึกๆมานานได้เป็นผู้ป่วยในสมใจสะที...แหมะ! เจ็บมาเป็นอาทิตย์แล้ว

เคยแต่เยี่ยมไข้และคอยปลอบโยนผู้อื่น..."อดทนนะคะเจ็บนิดหน่อย ทำสมาธิสวดมนต์ในใจ หายใจลึกๆ ยาวๆค่ะ"...คราวนี้ได้เป็นผู้ป่วยเองซักที ต้องรับการผ่าตัด นอนให้ยาแก้อักเสบทางกระแสเลือดเป็นอาทิตย์ ได้มอร์ฟีนเพื่อระงับอาการปวด และใส่สายสวนปัสสาวะ 

ยอมรับว่าอยากลองเป็นผู้ป่วยนอนโรงพยาบาล อยากรู้...เวลาเป็นผู้ป่วยเองจะทำใจได้แค่ไหน โดนเข็มฉีดยาแทงบ่อยๆชินชาหรือเปล่า ความรู้สึกเมื่อเจ็บป่วยกับความรู้สึกที่เราคิดว่าผู้ป่วยรู้สึกแตกต่างกันมากน้อยแค่ไหน...

ขนาดเตรียมใจมาแล้ว อีกทั้งโรคที่เป็นก็ไม่รุนแรงหรือเรื้อรัง ทั้งยังไม่ห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายเพราะมีประกันชีวิตยิ่งนอนนานยิ่งมีสตางค์เหลือ...

อยากบอกเหลือเกินว่า...เยี่ยมไข้และปลอบใจคนอื่นนี่ง่ายกว่าเยอะ....เจ็บป่วยครั้งนี้ ช่วยให้เข้าใจความรู้สึกของผู้ป่วยคนอื่นๆได้อีกเยอะ โดยเฉพาะการโดนเข็มแทงเปลี่ยนเส้นเลือดทุกวัน มีบางวันถึงสี่ครั้ง...อืม...แปะยาชาเฉพาะที่ก่อนได้ไหมค่อยควานหาเส้นเลือด...อ้อ..ตอนปวด นึกบทสวดอิติปิโสได้อย่างเดียว...ขอมอร์ฟีนด้วยดีกว่า แง..แง 

ที่สำคัญ ฝากบอกคุณหมอทั้งหลายด้วยว่า...เรียกพี่ได้ไหม...ทำไมต้องเรียกยาย...