เพิ่งอ่านบันทึก จริงใจ .......เชื่อใจ........ไว้ใจ......แล้วจะได้ใจ ของท่าน ชาญโชติ ไป ทำให้คิดอยากเขียนประสบการณ์ที่ตัวเองพบเจอ รู้สึกจริงๆว่าหากเราจริงใจกับทุกๆคน แม้ในระยะแรกคนอื่นอาจจะไม่เชื่อ หวาดระแวง โดยเฉพาะคนที่โชคร้าย พบเจอเรื่องร้ายๆมาก่อน คนที่ไม่คิดว่าจะมีคนจริงใจด้วย ระยะเวลาก็จะเป็นเครื่องพิสูจน์ตัวตนของเราได้ในที่สุด และความจริงใจจะช่วยให้เราอยู่ได้ทุกที่ ทุกเวลา และเป็นคนที่คนอื่นจะไว้ใจ ไม่คิดว่าเราเป็นพิษเป็นภัยใดๆ

สิ่งที่เรียนรู้ว่าจะช่วยให้เราอยู่กับคนอื่นอย่างมีความสุขได้อีก 2 เรื่องก็คือ การหลีกเลี่ยงการคิดแทนคนอื่น ไม่ว่าเราจะจริงใจอย่างไร เราก็ไม่ควรไปแนะนำคนอื่นให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้หากเขาไม่ร้องขอ เพราะความหวังดี จริงใจของเรามีไว้เพื่อช่วยเท่านั้น ไม่ใช่เพื่อชี้นำใคร ต้องระวังตัวเองให้ดีสำหรับเส้นขีดระหว่างความหวังดีกับการก้าวล่วงความคิดคนอื่น

อีกเรื่องคือการตัดสินผู้อื่น ไม่ว่าเราจะจริงใจ หวังดีแค่ไหน การกระทำความคิดใดๆของคนอื่น ก็เป็นสิทธิส่วนตัวของคนนั้น เหตุผล ความคิด ความหวังดีของเรา ไม่ว่าจะจริงใจแค่ไหนก็ไม่มีทางจะถูกต้องตรงกับผู้อื่น ไม่ว่าเราจะคิดว่าเรื่องนั้นดีหรือไม่ดี ก็เป็นเพียงมุมมองของเรา ซึ่งเราเองก็คงไม่อยากให้ใครมาตัดสินการกระทำ ความคิดของเราเช่นกัน

หากเราพยายามรักษาทั้งสามอย่างนี้ให้ได้ตลอดเวลาที่เรามีปฎิสัมพันธ์กับคนอื่น เราก็จะอยู่ได้อย่างมีความสุข และน่าจะทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆตัวเรามีความสุขไปด้วย แต่เราจะพบว่า มีคนหลากหลายแบบที่จะทำให้เราต้องพิสูจน์เรื่องนี้กับตัวเองอยู่เสมอ หากเราเผลอไผลหลุดสองอย่างหลังไปเมื่อไหร่ ความจริงใจของเราก็จะพลอยถูกทำให้เขวไปด้วย เอามาบันทึกเพื่อเตือนตัวเองและคิดว่าอาจจะมีประโยชน์ได้แลกเปลี่ยนกับกัลยาณมิตรทั้งหลายด้วยค่ะ