ตั้งแต่วันศุกร์ที่ ๑๑เดือนพฤษภาคม ๒๕๕๕ จากที่ลังเลอยู่นาน ก็ว่าจะไม่ไปงานแต่งงานเพื่อน บอกไม่ถูกคะ เหมือนจะวางตัวไม่ค่อยจะถูกออกจะห่างสังคมไปนาน แต่สุดท้ายก็ตกลงใจไปก็แทบจะเรียกว่านาทีสุดท้าย คล้ายๆจะเดินทางแบบไปข้างหน้า แผนวางไว้หลวมๆ ติดรถพี่ๆที่ทำงานที่จะไปกรมฯ ได้ไปลงแถวๆบางนา ขึ้นรถจากขอนแก่นตั้งแต่แปดโมงครึ่งแต่กว่าจะได้ล้อหมุนก็เกือบๆจะสามสี่โมงเช้า เดินทางกันแบบสบายๆทัวร์แวะข้างทางกันชิลๆตั้งแต่เมืองพล ไปทานข้าวกันที่ Outlet แวะช๊อปกันตามประสาสาวๆ ตอนแรกก็พอไหวค่ะนานๆไปหนูชักจะใจแป้ว ก็ต้องไปต่อรถสายใต้ รอบสุดท้ายก็สามทุ่ม ภาวนาว่าอย่าให้ถึงขนาดนั้นเลย และแล้วก็ได้ไปลงบางนาก่อนพี่ๆขึ้นทางด่วน ด้วยความไม่รู้ก็ตะกายขึ้น Taxi ขนาดขึ้นทางด่วนแล้วได้เต็มที่ก็หกโมงเย็นกว่าๆ การเดินทางรอบนี้มี GPS จาก iPad เป็นเครื่องนำทางแต่อย่างว่าแหละค่ะยังไงก็สู้คนรู้ทางไม่ได้เหนาะ ไปๆมาๆถึงสายใต้ก็เดินดุ่มๆ ประหลาดใจนิดๆ นี่ขนส่งสายใต้หรือห้างสรรพสินค้าเนี๊ย ข้าวของเสื้อผ้าวางเต็ม ในใจนึก ดีแฮะคนละบรรยากาศกับหมอชิตเลย

 

"ชุมพร ไหมเพ่ ชุมพร คันนี้เร็วสุดเลยเพ่"

 

 

พนักงานหนุ่มๆยืนเรียกผู้โดยสารใจหนูแอบคิด

พี่เรียกลูกค้่าหรือไล่กันนิ

เรียกให้ซื้อตั๋วซะตาขวางเชียว แอบคิดขำๆกับตัวเองค่ะ

แต่ก็เดินเข้าไปถามไปๆมาๆ บอกว่าออกเร็วสุดทุ่มครึ่งแต่เป็น ป.๒ ลองนับนิ้วตัวเอง ต้องเดินทางไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมงในรถแบบนี้คงไม่ค่อยสนุกแน่ๆ เคยมีประสบการณ์นั่งจาก หมอชิตไปยโสธรรอบหนึ่งละ ครั้งนั้นน่าจะได้เรียนรู้พอแล้วหล่ะ

กดๆค้นข้อมูลจาก net โชคดีนะที่นี่มี 3BB ให้ใช้ อะเจออยู่หลายบริษัทจึงเดินๆสอบถามไปเรื่อยๆ สุดท้ายตกลงใจซื้อตั๋วรถ ป.๑ ของสุวรรณนทีทัวร์

ครานี้ก็มีเวลาชั่วโมงกว่าๆแต่ว่าแบทใน iPad เหลือน้อยเพราะก็จิ้มๆเล่นมาตลอดการเดินทางกว่่าสิบชั่วโมงหน่ะนะ ต้องยอมรับ ณ จุดนี้ของเขาดีจริง ได้นั่งร้านกาแฟแล้วมีที่ชาร์ทแบทให้ด้วยเจ้าของร้านน่ารักมากๆคนไม่เยอะนั่งสบายๆ จิบโกโก้เย็นๆพร้อมๆกับเล่น FB เหมือนได้นั่งตกลงกับตนเองว่า

"เอาน่าเหนื่อยก็ต้องอดทนก็ในเมื่อเลือกที่จะเดินทางแล้วก็อดเอา เรียนรู้ไปนะติ๋วนะ"

พอใกล้ๆเวลาจึงลงไปรอรถ ณ จุดนี้ก็ขำตนเองได้ยินคนขายตั๋วบอกว่า ให้รอที่ชานชลาที่ ๒๒ ก็ไปนั่งรอ รอไปเขียนจดหมายถึงครูไป สองทุ่มกว่าละ จึงลองหันไปถามคนข้างๆว่า

"ขอโทษนะคะ รถไปชุมพรขึ้นตรงไหน"

เขาชี้ให้หนูไปที่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งกำลังมีรถทัวร์คันหนึ่งกำลังวิ่งออกไป

"อั๊ยยะ เป็นคันที่หนูต้องขึ้นเกือบตกรถ เพราะความโก๊ะของตนเองซะแล้ว ฮ่าๆๆๆ"

ด้วยความงงงวยของตนเอง หันไปมองหมายเลขของชานชลาเขียนไว้ว่า ๗๒ ฮ่าๆๆๆๆๆ เพราะความโก๊ะของหนูแท้ๆทำให้เกือบจะตกรถแล้วไหมนั่น เป็นการเดินทางที่สะบักสะบอมตั้งแต่ต้น....เหมือนส่งสัญญาณมาว่า นี่แค่เบาะๆนะ เดี๋ยวครั้งหน้าจัดเต็ม ฮาๆๆ หนูนี่ยังโก๊ะไม่เลิกซิน่า