........วันนี้เปิดเทอมใหม่ ได้เจอนักเรียน ม.1 ใหม่ นักเรียนชั้น ม.4 ใหม่ ในชุดที่สวยสะอาด น่ารักที่ตัดสินใจมาเรียนกับโรงเรียนที่ขาดแคลนเรื่องของอุปกรณ์การเรียนการสอน ขาดแคลนคอมพิวเตอร์ ขาดครู (ครูภาษาไทยม คอมพิวเตอร์, ศิลปะยังไม่มีเลย) แต่เด็กนักเรียนก็ยังมาเรียน ทำให้เรามีความภาคภูมิใจที่จะตั้งใจ ออกแบบการสอน ปีนี้เด็ก ม.1 แค่ 20 คน
......อยากถามว่านักเรียนหายไปไหน ในอำเภอชะอวด โรงเรียนมัธยมมี 5 โรงเรียน โรงเรียนประจำอำเภอสองโรงเรียนรับเด็กไปแล้ว โรงเรียนแรกมีเด็ก2000 ว่า อีกโรงเรียน มี 1000 กว่า พอมีเด็กเยอะ รัฐบาลก็ให้อัตราครูตามเกณฑ์ที่ต้องได้ คอมพิวเตอร์ที่ต้องได้ อาคารเรียนที่ต้องได้ พอมีอาคารเรียนดี ห้องคอมดี เด็กก็ทยอยกันไปเรียนโรงเรียนนั้นแหละ เหลือเด็กที่อยากเรียนแต่ผู้ปกครองลำบาก นักเรียนบ้านไกล นักเรียนขาดแคลนที่เค้ามาที่เรา ส่วนนักเรียนที่พ่อแม่มีอันจะกินเค้าไม่มาหรอก แถมเค้าดูถูกโรงเรียนบ้านเกิดของเค้าด้วยซ้ำ ในขณะที่ผมเองอยากจะพัฒนาโรงเรียนให้พัฒนาต่อไป แต่มองออกไปมันมืด 8 ด้าน เวลาสอนเด็ก จะทำใบงานหรือทำเอกสารประกอบการสอน เครื่องโรเนียวมันพังเพราะใช้มาแล้ว 30 กว่าปี เปลืองกระดาษทำไม่ได้ จะสอนให้นักเรียนสืบค้นกับอินเตอร์เน็ต คอมพิวเตอร์ก็เก่าเต็มที ค้างบ้าง สามวันดี สี่วันเจ้ง ซ๋อมกันเหนื่อยแล้ว ถ้าพาไปร้านโดนหลายตังค์อีก เอางบไปมาซ่อมละ โรงเรียนไม่มีภารโรง เวลาตัดหญ้าต้องจ้าง 5000 กว่า ต้องเจียดเงินไปจ้างตัดอีก
.....อยากจะถามว่ามันยุติธรรมกับเรามั้ยมันก็เป็นไปตามเกณฑ์ของ สพฐ.ที่กำหนดมา คุณต้องรับกรรม มันติดขัดไปหมด สอนให้เต็มที่ถ้าขาดอุปกรณ์ช่วยก็ลำบาก พอขาดโน่นขาดนี่เด็กไปบอกผู้ปกครอง ผู้ปกครองมาย้ายไปเรียนที่อื่น นั่นคือสิทธิของเค้าเราทำอะไรไม่ได้ พอเด็กที่พอจะไปแข่งวิชาการได้บ้างเค้าเรียนดี สักพักผู้ปกครองก็พาไปเรียนที่อื่นต้องปั้นใหม่อีก
....เลยอยากรู้ว่าสังคมมันเป็นอย่างนี้แล้วใครจะมารับผิดชอบ มันคงไม่มีใคร ไม่มีใครช่วย ก็ทำไปตามที่เรามีกำลังก็แล้วกัน ปล่อยให้ความเหลื่อมล้ำแบบนี้อยู่ในสังคมไทยต่อไป
ขอบคุณครับ