นึกถึงเมื่อครั้งไปทำงานที่ PCU  (primary care unit )  นั้น  กิจกรรมที่ต้องทำอีกอย่างหนึ่งในส่วนรับผิดชอบก็คือการให้ความรู้นักเรียน   รู้สึกว่าช่วงนั้นจะบูมกันเรื่อง โรคเอดส์  ซึ่งก็ต้องออกไปให้ความรู้เรื่องโรคเอดส์ กับนักเรียน  สำหรับโรงเรียนที่อยู่ในส่วนรับผิดชอบของ PCU นั้นก็จะเป็นโรงเรียนขยายโอกาส คือมีชั้น ม.1-3  กิจกรรมที่เราดำเนินการก็คือการให้ความรู้ในการป้องกันโรคเอดส์ แก่นักเรียน  ที่เน้นก็คืการใช้ถุงยา อนามัย รวมถึงการสาธิต การใช้ถุงยางอนามัย ซึ่งมีอุปกรณ์เป็นอวัยวะเพศเทียม  ซึ่งการสอนนั้นพยาบาลถูกฝึกสามารถสอนได้ทุกอย่างแม้กระทั่ง การสาธิตการใส่ถุงยางอนามัย  (โดยใช้อวัยวะเพศเทียมน่ะ  )

       ครั้งนั้นชลัญยังไม่แต่งงาน   เป็นสาวละอ่อนอยู่  แต่ด้วยจรรยาบรรณพยาบาลให้ทำอะไรก็ต้องทำ  หน้าที่ต้องสอน+ สาธิต ก็ต้องสามารถทำได้   ไม่งั้นการป้องกันควบคุมโรคจะไม่ได้ผล 

        สำหรับชลัญแล้วเรื่องแค่นี้ จิ๊บๆมีอะไรที่คนอย่างชลัญทำไม่ได้  และแล้ว การสอนก็มาถึง  เมื่อสอนเสร็จ  ก็จะมีแบบประเมิน  การสอน  ซึ่งในแบบประเมินนั้น  จะมีข้อที่ถามถึงการปฏิบัติที่ถูกต้อง เมื่อ มีเพศสัมพันธ์  แล้วจะใส่ถุงยางอนามัยมั๊ย

       ผลการประเมินแบบสอบถามพบว่า 

       นร.ชั้นมา. 3  มีอัตราการลดพฤติกรรมเสี่ยง โดยใช้ถุงยางอนามัย 90.17 %

        นร.ชั้นมา.2  มีอัตราการลดพฤติกรรมเสี่ยง โดยใช้ถุงยางอนามัย 76.84 %

        นร.ชั้นมา.1  มีอัตราการลดพฤติกรรมเสี่ยง โดยใช้ถุงยางอนามัย 48.13%

      ชลัญงงซิครับ  ทำไม ชั้นมัธยมที่ เล็กลง ไม่ค่อยใช้ถุงยางอนามัย คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกทำไงดีว่ะ เอางี้กลับไปใหม่เพื่อเป็นการติดตามผลการสอน  ทำคำถามปลายเปิด ให้ นักเรียนตอบ ใช้หรือไม่ใช้   แล้วที่ไม่ใช้มีเหตุผลอะไร  ถึงไม่ใช้ 

      ผลการประเมินพบว่า  ที่ไม่ใช้นั้น ทำให้ชลัญธรอึ้ง เพราะเป็นความล้มเหลวในการให้ความรู้เรื่องถุงยางอนามัย  ของชลัญธรอย่างแรง  สรุปรวมนักเรียนตอบว่า

       -  ของผมไม่เท่าตัวอย่าง ครับ

       -  คงไม่มีถุงยางที่ผมจะใช้ได้  เพราะ ขนาดเล็กครับ

       -  ใส่ยังไงก็คงหลุดครับ

       -  คงไม่มีขนาดที่ผมใช้ได้ 

          ชลัญธรก็เลยถึงบางอ้อ  แล้วพี่ๆ ที่ไปด้วยก็หัวเราะกันคิกคัก  ก็ชลัญไม่รู้ ก็สอนตามที่อาจารย์เคยสอนมา นี่ถ้าอาจารย์พยาบาลรู้เข้า ชลัญธรโดนยึดเกียรตินิยมแน่  เฮ้ย ! ชลัญธร