ทุกวันหยุดน้องไมค์วัย ๔ ขวบซึ่งอยู่ข้างบ้านฉัน มักจะป้วนเปี้ยนมาที่บ้านฉันอยู่เสมอเพราะพ่อแม่ไปทำงานนอกบ้าน ฉันมักหาขนมให้น้องไมค์กินบ่อย ๆ เย็นนี้ก็เช่นกัน ฉันยื่นขนมให้น้องไมค์กิน น้องไมค์กินไปยิ้มไปอย่างมีความสุข พร้อมกับเดินมาบอก น้องไมค์ : ครูหน่อย ๆ ครูหน่อย : ว่าไงคะ น้องไมค์ : อร่อยหวะ....หนูชอบกิน ทีหลังอย่าลืมซื้อมาฝากหนูอีกนา... ฉันได้แต่ส่ายหัวทั้งขำทั้งเอ็นดู น้องไมค์เป็นเด็กช่างพูด พูดเพราะก็ได้พูดคำหยาบก็เป็นเพราะสิ่งแวดล้อมรอบตัว อีกทั้งขาดความอบอุ่นจากพ่อแม่ คนข้างบ้านอย่างฉันทำได้ก็เพียง "ผ้าห่มใจ" ให้พวกเขา
..เป็นกำลังใจให้ครูและเด็กๆครับ
เด็กๆคือความเบิกบานแบบบริสุทธิ์สดใสนะคะคุณครูใจดี..