...

 

เมื่อสองตามาประสานกัน  นี่อาจารย์ยูมิ  ตั้งแต่พี่เกิดมาได้และเมื่อ 30 ปีที่แล้วได้พบเห็นสิ่งเหล่านี้ละ  คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ว่า  เราได้น้ำใจแห่งการต้อนรับจากพี่น้องคนสยามในมาเลเซียที่จดจำไม่ลืมที่จะนำมาเล่าสู่กันฟังฝากไว้ในประวัติศาสตร์ชีวิตช่วงหนึ่งของเรา  เมื่อเราไปถึงหมู่บ้านของคนสยามได้เข้าไปพบพระคุณเจ้า  พระคุณเจ้าได้ติดต่อโยมญาติให้มาพบกันและตั้งใจพาเราไปทานอาหารค่ำที่บ้านของเขาเหล่านั้น

 

เมื่อเราไปถึงตอนค่ำแล้ว  บรรดามวลมิตรมารวมตัวกันจัดทำอาหารคาวหวานเสร็จแล้วก็เชิญพวกเราไปทานอาหาร  โดยที่พวกมวลมิตรคนสยามมีทั้งลูกเด็กเล็กแดงไม่ยอมนั่งรับประทานกับพวกเรา  คือเชิญพวกเราไปนั่งทานและคอยบริการจนพวกเราทานเสร็จแล้ว  บรรดามวลมิตรคนสยามจึงมานั่งทานเศษอาหารที่เหลือจากเรารับประทานนั้นเอง

 

     ขณะที่มวลญาติพี่น้องคนสยามไปนั่งล้อมวงทานข้าวหลังจากที่เราทานนั้น  ผมเองซาบซึ้งใจในน้ำใจของคนสยามเหล่านี้มาก  คือนึกไม่ถึงว่าเขาจะมาทานอาหารต่อจากที่เราทานไปแล้ว 

 

ด้วยวัฒนธรรมนี้ที่ผมเห็นคือ  การที่เรานำอาหารไปถวายพระสงฆ์เมื่อท่านฉันเช้าหรือฉันเพลเสร็จแล้ว  ก็ให้ศีลให้พรพวกเราแล้วเราก็ลงมือรับประทานอาหารต่อจากนั้น

แต่นี่เราเป็นคนธรรมดา  แทนที่จะมานั่งทานด้วยกันแต่คนสยามเหล่านี้เขาให้เกียรติเชิญเราทานจนอิ่มแล้วจึงมาทานของที่เหลือจากเราทานนั้นอย่างนี้ก็มีด้วยนะครับ.