พระอาจารย์มาโปรค

ท้ายที่สุด...ต้องการอะไร

พระอาจารย์ผมสอนว่า ถามใจตัวเองเสมอๆ จึงจะรู้ว่าใจต้องการอะไร 

บุญกุศลมันเป็นอย่างงั้นแหละ....

เมื่อรักษาศิลและเข้าใจถึงตัวสภาพเจ้าของต้องการอะไรแล้ว

ก็แสวงหาไปตามสภาพที่ต้องการ

แสวงหาครูบาอาจารย์

อันดับแรกก็แสวงหาเนื้อนาบุญที่ดีแล้ว

ก็ยกย่องนับถือเป็นครูบาอาจารย์ก็แนะแนวไปต่างๆ

นำเป็นปฏิบัติตามที่ท่านสั่งสอน

นั่นแหละจึงจะเป็นของตัวเจ้าของเอง

เป็นเจ้าของเอง

 

 

คนเมืองไทยโชคดีที่มีโอกาสได้พบครูบาอาจารย์ได้ง่าย

คนที่นี้ นานๆทีจะมีพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบมาโปรด เรียกว่าหลายปีจึงจะมีวาสนาสักครั้ง

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วคณะพระอาจารย์หลวงปู่อุทัย และคณะศิษย์หลวงตามหาบัว

ได้มาโปรดชาวไทยในชิคาโก

คนมาเต็มวัดเป็นประวัติการณ์  บางคนมาจากต่างรัฐ หลายรัฐ ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน

พอผมขับรถพาหลวงปู่และคณะพ่อแม่ครูบาอาจารย์เข้ามาในเขตวัด  ท่านเห็น คณะกรรมการของวัดกำลังอำนวยความสะดวกชี้ทางที่จอดรถให้กับญาติโยมที่มากันมากมาย

หลวงปู่อุทัยท่านถามว่า  เขามาทำอะไรกัน

ผมเรียนตอบท่านว่า  พวกเขามาต้อนรับท่านขอรับ

คนรอตักบารต์กันยาวเหยียด อาหารที่นำถวายมีมากเสียจนกระทั่งต้องเอารวมกันเป็นถาดใหญ่ ถวายที่เดียวให้ท่าน เพราะเวลาไม่พอ

พอถวายอาหารแล้ว พวกศิษย์วัดพร้อมใจกันทำวัดเช้าด้วยความสงบ คนมาเกือบห้าร้อยคน  หาความวุ่นวายไม่เจอเลย  เสร็จแล้วนั่งสมาธิภาวนากันสิบห้านาที

ท่านหลวงปู่อุทัยมีความพอใจมาก ในความสามัคคีและศรัทธาของชาวไทย

ไม่มีการบังคับ คนเดินเข้าแถวเพื่อที่จะทำบุญทอดผ้าป่าสามัคคี ถวายปัจจัยให้แก่คณะครูบาอาจารย์เพื่อที่จะไปสร้างกุฏิพระ ให้แก่วัดหลวงตามหาบัวญาณสัมบันโน ที่โคโลราโด  

แถวแล้วแถวเล่า คนแล้วคนเล่า

ทำบุญกันด้วยความเลื่อมใส ศรัทธาจริงๆ

ใบหน้าทุกคนมีแต่รอยยิ้ม  ด้วยความปิติในบุญที่จะเกิดขึ้นในวันนั้น

ไม่เคยพบไม่เคยเห็นในชีวิตครับ