หนทางที่ยาวไกล อาจไม่มีความอ้างว้างเป็นเพื่อนอีกต่อไป

เมื่อเธอสามารถเปิดประตูใจต้อนรับการมาเยือนอย่างน่ายินดี

และเมื่อเธอได้เฝ้ามองลึกลงไปในหัวใจของเธอเอง

เธอจึงมองเห็นและสัมผัสความรู้สึกที่นิ่งสงบ

มีเพียงสายลมหายใจที่แผ่วเบาเท่านั้น

ที่ยังทำหน้าที่ของมันตามธรรมชาติ...

และเมื่อความสงบได้เดินทางมาถึง

มันจึงเป็นการเกิดเองอย่างธรรมชาติในพื้นที่สงบแห่งนั้น

 

ลมหายใจนั้นให้ความรู้สึกที่อ่อนโยน

ดังเปลน้อยที่แกว่งไกวไปมา

ด้วยมือทั้งสองของแม่อย่างทะนุถนอม

ลมหายใจเข้าจึงเคลื่อนเข้ามาช้าๆอย่างอ่อนโยน

และกลับออกไปอย่างเข้าใจและมีความหมาย

การระลึกรู้จึงเกิดขึ้น ความอิ่มเอมจึงตามมา

เพียงแค่ลมหายใจ

จงถนอมความรู้สึกนั้นไว้

และปล่อยวางลงอย่างเข้าใจ

เธอจะพบกับความรัก ความเมตตา แม้เป็นเพียงความรู้สึก

       แต่ก็เปี่ยมไปด้วยไมตรีจิตของมนุษย์ที่พึงมีพึงเกิดขึ้นได้

ในสภาวะที่จิตสงบ สบาย และปล่อยวาง

ครั้นแล้วครั้นเล่าที่ก่อเกิดจึงนำพาให้เกิดเป็นความยินดี

และความกรุณาจึงบังเกิดขึ้นด้วยบนความพร้อมที่จะแบ่งปัน

จงเฝ้ามองดูคุณค่าแห่งตนเอง และรับรู้คุณค่าของความสงบ 

ความเย็นสบาย และการปล่อยวาง

ปล่อยวางจึงรู้สึกสบาย

สบายจึงปล่อยวาง

และเมื่อพลังแห่งความรักเกิดขึ้นอีกครั้งแล้วครั้งเล่า

ลมหายใจเข้าคือความรักคือพลังจักรวาล

หายใจออกคืนความรักให้จักรวาล

หายใจเข้าคือรักแท้มอบแก่กัน

หายใจออกคือดำรง ตั้งอยู่ และดับไป

วันคืนผันผ่านไป  บนถนนไกลลิบสุดสายตา

ความรัก ความกรุณา จึงนำพาให้ใกล้กัน

มอบรักนี้แก่เธอ ผู้พบเจอซึ่งมุทิตา

อุเบกขาไม่นำพา ก็หาใช่ไม่สนใจ