โตนี่ - ฟาง. GotoKnow.

*ตามที่ผมเขียนไปก่อนหน้านี้แล้วว่า งานที่ผมทำหรือใครที่ทำงานคล้ายๆผม  มักจะไม่มีวันหยุดเพราะงานบนเรือนั้นถ้าหยุดเลย..ค่าใช้จ่ายต่างๆก็ยังต้องมีการจ่ายต่อไป..

 

 

มีพนักงานบางนาย ที่มาจากกรุงเทพฯ..พยายามมาราวีกับผมหลายต่อหลายคนแต่ส่วนใหญ่มักจะแพ้ภัยตัวเองครับ โดนออกบ้าง,โดนจี้บ้างฯ อยู่ไม่ได้ครับเก่งเกินไปบ้าง อย่างว่าล่ะครับ?บางทีจะไปโทษใครก็ไม่ได้ เพราะจ้างพนักงานราคาถูกก็คงได้ตามสภาพน่ะครับ ผมไม่ได้โทษใครหรอกครับ ?ว่ากันตามความเป็นจริง.บ่ายวันหนึ่งพอกลับมาจากเรือเน็ทเวิร์คเกอร์แล้วผมออกไปติดต่อเรื่องการซ่อมทำตู้อาหารเพื่อให้พร้อมใช้งาน  ช่างเผอิญมีคนช่างฟ้องมาจากกรุงเทพฯ เมืองที่ช่างศรีวิลัยแต่มีพวกที่ยังไม่เจริญหลงรวมอยู่ด้วย. พอมาถึงสำนักงานสาขาไม่พบใครเลย..พี่แกยกหูได้ก็โทรแจ้งไปยังสำนักงานใหญ่ที่กทม.ดีกว่า..เจ๊ครับผมมาถึงสัตหีบแล้วที่นี่ไม่มีใครอยู่เลย.ฟ้องก่อนได้เปรียบเอ๊ะ !พี่คิดได้ยังไงครับ ?ผมออกมาติดต่องานข้างนอกครับ.ลูกน้อง ๑.  ขับรถโฟล์คลิฟท์ ไปตักของให้ลูกค้าที่คลังของซานตาเฟ่.  ลูกน้อง ๒.ขับรถเทรลเลอร์  นำของลูกค้าอีกเจ้าไปส่งที่ท่าเรือ ลูกน้อง ๓. คือเอ็งนั่นแหละ ! แต่ไม่รู้ว่าเป็นลูกน้องใครมาจากกทม. ?  ที่นี่ผมมีลูกน้องสองคนเท่านั้น และผมในฐานะลูกพี่. ก็ต้องทำงานแข่งกับลูกน้อง เห็นรึยัง ? เอ้า ! ถ้าเห็นแล้วเอ็งจะโทรไปฟ้องนายสาวทำไม ?น่าจะปล่อยให้นายมีเวลาแต่งหน้าบ้าง.เผื่อมีผู้ ชายนอกบริษัทฯมาจีบบ้าง ไหนบอกว่ารักนายล่ะ ?ไอ้เด็กหนุ่มคนนี้ไม่มีความอดทนเลยครับ พี่แกโทรไปฟ้องนายสาวเพื่อจะให้เธอมาจัดการกับผม..นายสาวของผมคงชอบเพราะจ้องหาเหตุที่จะทำร้ายผมเสมอมา.หล่อนจะผิดหวังเกือบทุกครั้ง..ผมมักพูดเองและบอกใครๆเสมอว่า..ผมอยู่ที่ไหนก็ได้เพราะสามารถทำงานให้เขาได้ หลังจากที่ผมได้อธิบายให้ฟังแล้วเธอต้องเงียบเสียงลง..ผมมิได้แอบไปเที่ยวหรือไปทำงานส่วนตัวใดใดเลยนี่นา..ทางนายสาวรีบโทรมาว่าผม.เพื่อเอาใจลูกน้องช่างฟ้องคนนั้น  โถ ! ผมกลับมาถึงบริษัทฯด้วยความโมโห ก็แหม..เราสู้อุตส่าห์ทำงานเพื่อจะได้คุ้มกับเงินที่บริษัทฯจ้าง.แต่มีคนปากดีไปฟ้องเพื่อเอาหน้า. พอผมกลับมาถึงบริษัทฯ ผมเรียกไอ้หน้าแหลมมาว่าทันที.เสียงอ่อยสิครับ แถมยังโกหกว่าไม่ได้ฟ้องสักหน่อย  เอ้า ! ถ้าเอ็งไม่ฟ้องแล้วเจ๊เขารู้ได้ยังไง ?  เขาจึงได้โทรมาว่าเรา.เงียบเหมือนเดิม..พอเขาถามดันไม่พูดแต่พอเขายังไม่ให้พูด..กูดันพูด  ดูมันทำ ?

๖๒. เรือบาร์จจอดเทียบกับริคแจ๊คอั๊พ.  - ขอบคุณภาพจากเน็ท.

ผมออกมาแล้วยังอดแปลกใจว่า..คนที่กทม.เขาทำงานกันอย่างไร ?..แปลกใจจริงๆครับ. หลายวันต่อมา  ผมทราบว่าทางบริษัทได้กำจัดพวกช่างฟ้องออกไป อีกหนึ่งคน.จะใครเสียอีกล่ะครับ ถ้าไม่ใช่เขา..คนที่ทำงานด้วยปากนั้นยังไงๆก็สู้คนที่ทำงานด้วยฝีมือไม่ได้หรอกครับ ! ถ้าไม่เชื่อผม ลองถามแผนกบุคคลดูเอาเองน๊ะครับ อิสลามคนที่ว่านี้ก็มาจากกทม.เช่นกัน  มารับรายการอาหารที่ลูกค้าสั่งซื้อ จากเรือเน็ทเวอร์คเกอร์.MV. Networker. เขาต้องการมาม่า แบบที่คนอิสลามเป็นผู้ปรุงที่เรียกว่า..อาหารฮาลานี่แหละ !  เพื่อจะกินกันอย่างไม่ต้องตะขิดตะขวงใจเพราะลูกเรือส่วนใหญ่เป็นมุสลิมจากประเทศอินโดนีเซีย.ก่อนกลับกรุงเทพฯ..พี่แกยืนยันว่ารู้ครับ.เขาได้จดรายการไปอย่างดีทีเดียวและรู้ด้วยน๊ะว่าต้องมีสัญญาลักษณ์ดาวและดวงเดือนครึ่งเสี้ยว  งานก็รวดเร็วดีครับเป็นที่ถูกใจลูกค้าอย่างมาก  พอรับของเสร็จกัปตันเรือกำลังจะเซ็นต์รับพี่แกดูที่ซองมาม่าแว๊บเดียวเท่านั้น!  พี่แกโกรธมาก.โกรธจนโยนปากกาทิ้งและตะโกนด่าทันทีเลยว่า ทำไมบริษัทฯใหญ่ๆแบบนี้จึงจ้างคนที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษมาทำงาน ผมเฉยๆครับ..แต่ผู้ที่ควรจะผิดหวังคือ หัวหน้าแผนกบุคคล ยืนอยู่ข้างๆผมนั่นเอง ! ถ้าเป็นผมก็คงโกรธครับก็ไหนว่าเข้าใจทุกอย่างและยังรู้อีกว่ามีพระจันทร์ และเดือนอยู่ด้วยไงล่ะ ? สงสัยตอนที่รับของคงจะเดือนมืดจึงมองไม่เห็นคำว่าหมู - Pork.ตกลงของชุดนั้นต้องส่งคืนทั้งหมดครับ เห็นไหมล่ะครับทุกคนมักทำอะไรกันได้หมด.แต่ความรอบคอบนั้น.ไม่เหมือนกันทั้งหมด.ถ้าภาษาทหารเขาจะบอกว่า “ จ่าเวรสั่งให้ไปดูหมาออกลูก.”ทหารคนแรกบอก ว่ามี ๕ ตัวครับจ่า..คนที่สองบอกว่า ๕ ตัว - ตัวผู้ ๓ ตัวเมีย ๒  คนสุดท้ายบอกเหมือนคนที่สองแต่เพิ่มว่า ตัวผู้มีหาง ๒ ตัวสีดำ -หางด้วน ๑ ตัวสีน้ำตาล ส่วนตัวเมียสีดำ ๑ น้ำตาล ๒. ถ้าท่านเป็นจ่าเวรท่านจะเลือกคนไหนในสามคนนี้ ? ใครละเอียดและรอบคอบควรเท่านั้นจะต้องได้รับการพิจารณา..จริงไหมครับ ? วันหยุดผมยังต้องตามไปกลางทะเลแถวๆพัทยาด้วยน๊ะ..เพราะต้องนำเรือบรรทุกน้ำไปเติมน้ำจืดลงเรือ กัปตันเรือจึงเจอกับผมประจำที่สำคัญวันสิ้นปี.. เรียบร้อยแล้วจะนำเอกสารให้กัปตันเซ็นชื่อ..เพื่อส่งไปที่สำนักงานใหญ่ทำเบิกต่อไป.

๖๓. โตนี่ฟางไปคุมงาน.  - ที่ริคบก เมืองสิมังโกล บังคลาเทศ. ขอลงภาพเก่าอีกครั้ง.

ผมยังอำนวยความสะดวกอยู่บนเรือ  ก่อนคริตสมาสไปจนถึงปีใหม่.  กัปตันนำเหล้าแบล๊คเลเบิ้ลมาให้ผมเป็นของขวัญ ๑ ขวด.เท่านั้นยังไม่พอครับ พี่กัปตันทำหนังสือชมเชยผมไปที่สำนักงานใหญ่ด้วยน๊ะ..ผมไม่ดีใจเลยเพราะไม่ทราบมาก่อนว่ามีใครแอบมาชมว่าเชย.หลังจากนั้นไม่นาน  ลูกค้าจากเรือลำดังกล่าวได้นัดให้เขาไปส่งอาหารลงเรือ แถวๆจังหวัดประจวบ ฯ ด้วยความหวังดีจากทางหน.แผนกบุคคล คุณธำรงได้อธิบายถึงเรื่องน้ำขึ้น-ลงให้ฟังเพื่อความสะดวกในการขนถ่าย ปรากฏว่าหมอไม่ยอมเข้าใจ  พอมาพบกันอีกครั้งหมอบ่นใหญ่เลยว่า..โอ้โฮ !ต้องแบกอาหารลงเรือไกลมากก็แหม !..พี่บังครับเวลาเขาบอกก็ไม่รู้จักฟัง.ต่อมาได้มีการลดพนักงานลง  เพื่อเป็นการประหยัดค่าใช้จ่ายของบริษัทฯ ช่างอิสลามของผมถือโอกาสรับซองดีกว่าที่จะถูกไล่ออกหาที่ใหม่อยู่นานๆหน่อยน๊ะ ! แล้วก็อย่าลืมนำเอาประสพการณ์ที่ได้ทั้งใน และนอกงาน ไปใช้ให้เป็นประโยชน์บ้างล่ะ ! 

ก่อนเรือออกจากท่าหลังปีใหม่เราพบกันอีกทางกัปตันถามว่า..ทางเจ้านายคุณว่ายังไงบ้างที่ผมชมเชยไปว่า..คุณให้ความช่วยเหลือด้วยดี..ผมไม่ทราบเพราะไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย. ผมบอกกัปตันไปเช่นนั้นจริงๆ.พี่แกคงไม่ค่อยพอใจแต่บอกผมว่าไม่เป็นไร ? เดี๋ยวผมจะส่งเอกสารชมเชยมาใหม่ที่สำนักงานสาขาสัตหีบ  พอได้รับแล้วผมจึงนำมาติดไว้ใต้กระจกแก้วบนโต๊ะตำแหน่งของผม  นายสาวเคยมาตรวจเยี่ยมและแอบมองด้วยน๊ะ แต่เธอไม่ประทับใจเพราะนอกจากหนังสือชมเชยแล้วผมได้เขียนด่าไว้ด้วย ๑ ฉบับ สาเหตุเพราะครั้งหนึ่งที่เธอมาจับผิดผม  พอผมออกไปนอกสำนักงานลูกน้องผมมาพบว่า..เธอกำลังค้นโต๊ะทำงานของผม.. ผมจึงเขียนดักไว้เพราะยังไงๆคนเราถ้านิสัยยังเป็นเช่นนั้นเดี๋ยวต้องเจอดี..เชื่อผมสิ ! คนที่เจริญแล้วและเป็นหัวหน้าคน..ไม่ควรมาแอบรื้อค้นโต๊ะใคร.ถ้าเจ้าของไม่อนุญาต..แสดงว่าคนนั้นนิสัยไม่ดี..พอเธอเข้ามานั่งหน้าโต๊ะผมเธอชำเลืองแบบอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที  ผมทำไว้เพราะต้องการให้เธออ่าน..ก็เลยแกล้งเดินออกมานอกห้องชั่วขณะ  กะว่าเธออ่านจบแล้วผมจึงเดินกลับเข้ามาใหม่..ได้ผลสิครับ..ปลาราคาถูกติดเบ็ด..ผมกลับเข้ามาพร้อมความเงียบที่เข้ามาปกคลุมจิตใจของคนบางคน..เจ้านายดีนั้น มีเยอะ  เจ้านายแย่ๆก็มีเยอะไม่แพ้กัน..เพียงแต่.เราจะพบใครก่อนเท่านั้นเอง ! ผมโชคดีครับเพราะเจอมาทุกประเภท..ท่านนี้เป็นเจ้าของบริษัทครับ.ผมบอกเสมอว่าคนดีเราควรเอ่ยชื่อ มิฉะนั้นจะไม่มีใครอยากทำดี..* ผมไม่อยากถูกตำหนิหรือถึงขั้นฟ้องร้องของดการเอ่ยชื่อน๊ะครับ..ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้ว แต่แรก.เวลาท่านมาตรวจเยี่ยมที่สาขาสัตหีบทีไร..ผมยกเก้าอี้ตำแหน่งให้ท่านนั่ง..ท่านไม่เคยนั่งเลยสักครั้ง..ท่านให้เกียรติผู้ใต้บังคับบัญชาหรือลูกน้องนั่นแหละ !ผิดกับหลายๆคนแปลกครับ..พอมาที่สัตหีบทีไร ? ข้าจะต้องนั่งเก้าอี้ตัวนี้เสมอ บ่อยครั้งที่ผมต้องยืนทำตาปริบๆ..ทั้งที่เป็นเจ้าของโต๊ะตัวจริง..

๖๔. แสงสีธรรมชาติ. - ที่แท่นเจาะน้ำมันกลางอ่าวไทย. - ขอบคุณภาพจากเน็ท.

เรื่องที่สองคือผมรักและนับถือนายแบบนี้จริงๆครับ  เวลาท่านมากับลูกสาวพอผมสวัสดีท่านแล้วลูกสาวท่านมักจะสวัสดีผมเช่นกัน..ผิดกับลูกหลานนายทหารบางคนที่สอนลูกแบบผิดๆว่า.เออหนูไม่ต้องไปไหว้เขาหรอกน๊ะ..เขาเป็นลูกน้องพ่อและเป็นแค่จ่าเท่านั้น !ผู้อ่านบางท่านอาจจะถามตัวเองว่า..จ่าไม่ใช่คนหรือยังไง?ผมว่าเป็นการสอนลูกที่ผิดครับถ้าเราจะสอนเด็ก..ควรสอนให้เขารู้จักคำว่า “ผู้ใหญ่.”ลูกชายผมไปไหนกับผมเขาจะสวัสดีคนที่มาคุยกับผม  ทุกครั้ง  เพราะผมสอนเขาเสมอว่าไม่ว่าเขาจะเป็นคนรับใช้หรือลูกน้องป๋า..หนูควรสวัสดีเขาด้วยเพราะเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าหนู.มิฉะนั้นบ้านเราจะมีคำว่าคุณวุฒิและวัยวุฒิหรอกหรือ?.กาลเวลาและสังคมเปลี่ยนไปแล้วพิธีกรหลายคนเวลาบอกลาผู้ชมมักจะโบกมือบ๊ายบายแบบฝรั่ง..ไม่รู้ว่าไหว้ไม่เป็น..หรือดัดจริตกันแน่ ?  ขณะเดียวกันคนต่างชาติกลับแสดงกริยาไหว้..บางคนอ่อนน้อมและไหว้สวยกว่าคนไทยด้วยน๊ะ. เรื่องที่ไม่ควรลืมคือหลังการมาตรวจเยี่ยมทุกครั้งท่านจะพาพนักงานไปทานข้าวเสมอถ้ามีเวลา  ถ้าเร่งด่วนท่านจะซื้อใส่กล่องมาทานกันไป-คุยกันไปในสำนักงานนอกจากนั้นไม่ว่าจะเป็นวันเกิดลูกสาวหรือวันเกิดคุณแม่..ท่านจะหยิบยื่นความเมตตาให้พนักงานโดยเท่าเทียมกันเช่น..ให้เงินผมแล้วสั่งให้ผมพาพนักงานไปเลี้ยงมื้อเที่ยง..เจ้านายเช่นนี้ผมว่าถึงจะหาเจอบ้างแต่ก็คงมีไม่มากในพ.ศ.นี้ ผมยังระลึกเสมอว่าที่ผมมีบ้านอยู่ทุกวันนี้ก็เป็นเงินบริษัทเกือบทั้งหลังเลยล่ะ ! ลำพังเงินบำนาญตอนที่ลาออกมานั้นเพียง๘,๖๒๔ บาทผ่อนบ้าน๘,๕๐๐ บาทพอกินไหมล่ะเหลือเพียง ๑๒๔ บาท  ท่านยังอยากให้ผมทำงานต่อที่นี่หลังเกษียณอายุด้วยน๊ะ  แต่ทุกอย่างในโลกใบนี้อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดครับ..จะช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง ! ก่อนจบท่านต้องได้ทราบแน่ๆว่าเพราะเหตุใด ?ต้นสัปดาห์ที่ผ่านมามีลูกค้าจากบริษัทข้างเคียงมาขอเช่ารถฟอล์คลิฟท์เป็นรายเดือน ผมติดต่อนายสาว.คนเดิมนั่นแหละ ! เธอตอบมาว่าคิดเดือนละ๒.๘ หมื่น. - Twenty eight thousand. ผมตอบไปที่ลูกค้าและเสียงเข้าไปทางโทรศัพท์..

๖๕. ลานจอดเฮลิคอร์ปเตอร์  บนเรือเจาะน้ำมัน. - ขอบคุณภาพจากเน็ท.

เธอยังเก่งครับสวนมาว่าเฮ้ย - เฮ้ย ! สองหมื่นแปดพันน๊ะ..ไม่ถูกหรือยังไง ? ลูกค้าบอกว่าเดี๋ยวทำเอกสารไปและเขาจะเซ็นต์พีโอให้  แล้วเดินกลับไปที่บริษัทของเขา   สิบนาทีต่อมาเธอแสดงความงกออกมา..แถมยังให้ผมไปบอกลูกค้าว่า..เออยูไปบอกเขาใหม่น๊ะว่าเจ๊คิดราคาผิด..ต้องเป็นสามหมื่นสองผมไม่โง่ไปบอกหรอกครับ..เพราะรู้ว่ายังไงๆเขาคงต้องปฎิเสธ..ถ้าท่านเป็นลูกค้าท่านจะด่านายสาวหรือด่าผมล่ะ ? คิดให้ดีดี..ไม่ใช่นึกจะตอบก็ตอบแบบชุ่ยๆ..ขอจบเรื่องนายสาวกับลูกน้องแก่ไว้แค่นี้ก่อนเพราะเขียนไปเขียนไป..ได้แต่สงสารคนอ่าน..ไม่รู้ว่าที่ทำงานของท่านโชคดีมีคนดีดีแบบนายสาวแก่ของผมหลงอยู่บ้างหรือไม่ ?

ผมขอกล่าวถึงงานเลี้ยงปีใหม่.และงานเลี้ยงต่างๆที่ผมมีส่วนไปร่วมกับเขาทุกครั้ง.ช่วงหนึ่งที่มีโอกาสมาทำงานที่นี่  ขอย้อนหลังไปหน่อยน๊ะ ครั้งแรกทางไทโปเป็นผู้จัดขึ้นที่รร.บ้านฉาง พาเลซ. งานใหญ่พอสมควร. มีการร่วมดื่ม-กินและจับฉลากของขวัญกัน ของขวัญส่วนใหญ่นั้นแขกจับได้แต่ที่ใส่สะบู่ ส่วนพนักงานของไทโปทุกคนได้แต่ของดีดีทั้งนั้น..หลายบริษัทรุมด่ากันเสียงขรึม...แต่ผมว่าคงดังไปไม่ถึงไทโปแน่ๆ หรือได้ยินแต่ ข้าฯเฉยเสียอย่าง  ใครจะทำไม ? ไอ้ของขวัญน่ะเหรอครับ  ? ใครใครก็อยากได้ครับแต่ไม่น่าจะเป็นวิธีนี้ ! ปีต่อมาจึงไม่มีการจัดเลี้ยงกันอีกเลย. พอปีถัดมา..มีการเลี้ยงใหญ่พอๆกันแต่ดีกว่าที่ไทโปจัด เพราะมีความเป็นกันเองมากกว่า.  แม้ว่าเจ้าภาพจะเป็นคนต่างชาติ แต่ผู้ร่วมงานกลับมีมากเป็นพิเศษ..คนไทยบางท่านมักจะคู่กันกับของฟรี. * ผมเองก็ชอบเวลาใครเชิญไปทานอาหารด้วย.ไม่ว่ามื้อใด ? ปกติผมจะไม่ค่อยเป็นผู้สั่งเพราะถือว่าพี่อยากเลี้ยงอะไร..ก็สั่งมาเถอะ..ขอเป็นผู้กินที่ดี..มีบางท่านพอรู้ว่ามีคนเลี้ยงดูสิพี่แกรีบสั่งแบบตายอดตายอยากจริงๆ..ไม่ทราบเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน?ไม่ได้อยากเอาอย่างเลยครับ.คนต่างชาติที่ผมมีโอกาสร่วมงานด้วยนั้น จริงๆแล้วผมพบว่าคนเอเซียด้วยกันดีที่สุด ไม่ค่อยดูถูกกันเอง ! ต่างกับพวกตาน้ำข้าวชอบดูถูกคนไทยมาก   ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ค่อยมีอะไรดีกว่าเขามากนัก  ไป-มา ๆก็ยังสู้อุตส่าห์มาเอาคนไทยไปเป็นเมีย  แล้วพี่จะมาดูถูกเขาทำไม ? Think about it. You may happy..shit. !

๖๖. ขอโชว์ภาพเก่าหน่อยน๊ะ.   - งานเลี้ยงคริตสมาสที่ลั๊คแลนด์. ปี ๒๕๒๘

งานที่ผมเคยไปร่วมฉลองปีใหม่อีกแห่งคือ ที่ บริษัทออยล์เทคก.ม.๗ นั่นเอง ! สมัยนั้นดำเนินการโดย นายคริ๊ส หรือนายเอ็ดดี้ ลิม Mr.Eddy Lim. ผมจำไม่ได้เสียแล้ว เอ๊ะ !เขียนเรื่องพวกนี้ทำไมลืมง่ายจริงๆ ? ก็มีการดื่มคุยกันกับบรรดาสมาชิกของออยล์เทค และแขกทั่วๆไปดีครับที่ไม่มีการจับฉลากใดใด ? คงมีเพียงการดื่ม-ร้องเพลงกัน และเจ้าภาพขึ้นไปกล่าวถึงวัตถุประสงค์ในการจัดงานเท่านั้น..แล้วดื่มต่อจนจบงาน.  ส่วนเรื่องงานฉลองปีใหม่ เท่าที่ผมเคยมีส่วนร่วมด้วยนั้น  ผมอยากบอกท่านผู้อ่านว่า ตั้งแต่เกิดมาจนอายุปูนนี้..ผมไม่เคยไปงานเลี้ยงที่ไหน  ? ที่ยิ่งใหญ่เท่ากับงานที่จัดขึ้นโดยบริษัทขุด - เจาะน้ำมันเลยจริงๆน๊ะครับ ไม่ว่าจะเป็นการจัดแบบเอกเทศ หรือจัดแบบรวมการที่พัทยา  ปีนั้นเขาจัดแบบรวมการครับ.ในประเทศไทย. ส่วนที่ต่างประเทศนั้นผมได้มีโอกาสร่วมงานฉลองคริตสมาสของนร.ต่างชาติ ที่ศูนย์ภาษาของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ลั๊คแลนด์ เท๊กซัส.ซึ่งเป็นการเลี้ยงรวมกันระหว่างนายทหารสัญญาบัตร และนายทหารชั้นประทวนจากทั้งสิ้นประมาณ๕๖ ประเทศทั่วโลกที่มีโอกาสมาอบรม ในวิชาภาษาอังกฤษรวมกันในปี ๒๕๒๘.  สนุกจนไม่อาจลืมได้เลย..จริงๆครับ. ผมได้รับแจ้งให้ไปร่วมงานในฐานะตัวแทนครับ  ซึ่งจัดให้มีขึ้นที่พัทยากลาง  เสียดายที่ผมจำชื่อโรงแรมไม่ได้แล้วครับ แต่รู้ว่าสถานที่จัดงานนั้นอยู่ตรงวงเวียนปลาโลมา ทางขวามือเป็นโรงแรมมีชื่อครับ..สถานที่กว้างขวางพอสมควร พี่แกจัดขึ้นสามวันสามคืนครับเริ่มจากเย็นวันศุกร์กันเลย..กล่าวคือเมื่อแขกไปรายงานตัวแล้วเขาจะให้ลงชื่อว่ามาจากบริษัทไหน ? เขาจัดห้องพักให้สำหรับผู้ที่มาไกลบ้าน  ใครมีความประสงค์ที่จะร่วมตีก๊อล์ฟ ด้วยเขาจะแจกร่ม ๑ คัน กระเป๋าใส่ของ ๑ ใบ จะมีการทีอ๊อฟช่วงเช้ามืด. ของวันรุ่งขึ้น. พอลงทะเบียนกันเรียบร้อยแล้ว เชิญทุกคนเข้ามาหาอะไรดื่มกินกันในห้องรับรองได้เลย  ผมเข้ามาดื่มกับเขาด้วยตอนนั้นได้ไปพร้อมกับพี่วีรศักดิ์ จากซานตาเฟ่ ไปได้เพียงปีเดียวเท่านั้น ! ปีต่อมาพอใกล้จะถึงเวลาผมยุ่งจนลืมทุกครั้งเอ้า ! พอนึกได้ก็เลยเวลาเสียแล้ว จนออกจากงานผมไม่มีโอกาสไปร่วมงานกับเขาอีกเลย ยังเสียดายอยู่เลย. ดื่มจนเกือบจะไปไม่ไหวครับ.

 

๖๗. ดินกระจาย..เพิ่งหัดตีค่ะ ! - ขอบคุณภาพจากเน็ท.

ผมจำได้ว่ามีเบียร์ เหล้า ไวน์ และเครื่องดื่มอีกหลายๆชนิด  อาหารกับแกล้มมีแบบไม่อั้นครับ. แต่เรื่องอาหารนั้นน่าเสียดายเวลาดื่ม   ผมมักไม่ค่อยกินครับ..นอกจาก กับแกล้มเล็กๆ. ผมมีโอกาสพบกับลูกค้าบ้าง  และผู้จัดการซึ่งมาจากสำนักงานใหญ่ ช่วงที่ผมกำลังจะกลับพอดี. เช้าวันเสาร์ บรรดาสมาชิกก๊อล์ฟก็ได้ออกไปตีกันอย่างสนุกสนาน และมีการเลี้ยงกันอีกในมื้อเย็นนั้น แต่ผมขอบายครับ..ผมกลับมาร่วมแจมด้วยอีกครั้งในช่วงเย็นวันอาทิตย์โดยได้แวะไปชวนนายฟิลด์เพื่อนชาวอิตาลี มาร่วมด้วย.เย็นนี้นอกจากมีการจัดเลี้ยงแล้วยังมีการแจกรางวัลสำหรับผู้ที่ตีดี.ตีก๊อล์ฟครับ..ไม่ใช่ตีเมีย.เขาจัดงานกันริมสระน้ำของโรงแรม.ผมพบว่ามีแขกนอกที่มาพักในโรงแรมนี้แอบมาร่วมวงด้วยหลายคนเพราะเขาจัดแบบกินฟรีทั้งงานนั่นเอง ! ที่น่ามาร่วมวงเพราะไม่มีใครมาคอยเชคคน ผมยังมีโอกาสพบข้าราชการคนหนึ่งแอบมาสวัสดีกับผมจึงรู้ว่า..งานนี้มีคนเข้ามาร่วมวงแบบมิได้รับเชิญมากพอสมควร  เรื่องอาหารการกินนั้นเหลือเฟือมากครับ.สงสารเด็กที่เอธิโอเปีย ที่ยังอดอยากกันจำนวนมาก..แต่เรายังกินทิ้งกินขว้างกันเป็นนิสัย พักหลังเวลาผมออกงานครั้งใด ? มักเห็นภรรยาเพื่อนๆมีการเก็บใส่ถุงกลับบ้านด้วยน๊ะ..เรื่องแบบนี้คนที่เจริญแล้วเขาก็ทำกันอย่ามัวเหนียมอายอยู่เลย  มิฉะนั้นจะมีศัพท์คำว่าด๊อกกี้แบ๊คหรือ ? - Doggy Bag. ดีน๊ะที่คนต่างชาติขอถุงใส่อาหารกลับไปบ้านครั้งใด ? พนักงานของเขาไม่เคยถามให้ได้อายเลยว่า..ยูต้องการน้ำจิ้มไหม ? อาหารที่เรานำกลับบ้านนั้นใครจ่ายเงินล่ะ ? ถ้าเราไม่จ่ายแล้วเราจะกล้านำกลับมาหรือครับ..ไม่อายแขกในงานก็ช่างปะไร ? ผมยังเห็นพวกพนักงานของโรงแรมแอบห่ออาหารเก็บไว้กินเอง โดยทยอยนำออกไปเก็บไว้ที่อื่น..ที่ไม่ได้ไปว่าอะไรเขา เพราะผมมิใช่เจ้าภาพนั่นเอง !  งานเลี้ยงเย็นนั้นเป็นการจัดงานแบบออกร้าน  อาหารและเครื่องดื่มมากมายแถมยังไม่อั้นครับ..เชิญเถอะครับ. ผมอิ่มแล้วกลับบ้านดีกว่า..ผมมาประมาณค่าใช้จ่ายต่างๆรวมสามวันไม่น่าจะต่ำกว่าหนึ่งแสนบาท  แต่ช่างเถอะครับเขามีงบเอ็นเตอร์เทน - Entertain.หลายๆบริษัทมาหุ้นรวมกัน.

๖๘. เอ็มเอ็มแอล. - บริการด้านลอยิสติคส์ และงานขุดเจาะน้ำมัน. ขอบคุณภาพจากเน็ท.

สำหรับการจัดเลี้ยงปีใหม่ของบริษัทที่ผมทำอยู่นั้น  เขาจัดกันเกือบทุกปีครับ ในและนอกสถานที่สลับกันไป.มีการนำของขวัญมาจับร่วมกัน มีการจัดการแข่งกีฬาสี  มีการแสดงจากแต่ละแผนก  ที่สำคัญมีการแจกรางวัลจากคุณแม่ด้วยทุกครั้ง ผมและจนท.ทางสัตหีบเคยไปร่วมงานด้วยที่โรงแรมแถวๆระยองนี่เอง  แต่มิได้ค้างคืนเพราะงานยังมีอยู่เรื่อยๆแม้ว่าจะเป็นวันหยุดปีใหม่ก็ตามที่ทุกคนมีความสุขที่สุดก็คือการได้รับแจกเงินโบนัส  ผมเพิ่งมาเริ่มงานในช่วงกลางปี พ.ศ.๒๕๔๑ แต่พอสิ้นปีก็เริ่มได้รับเงินโบนัสกับเขาด้วยน้องคนที่ทำอยู่ก่อน บอกผมว่า..เธอไม่เชื่อว่าจะมีการแจกเงินโบนัส  เพราะเธอทำงานที่นี่หลายปีแล้ว ไม่เคยได้รับเงินใดใดด้วยซ้ำ.เขาแจกให้ก็รับไว้เถอะ.  หลังปีใหม่บริษัทในเครือชื่อ..เอ็มเอ็มแอล -MML.มีพี่จำเรียง ในเมือง.เป็นผู้จัดการสาขาสัตหีบ.พี่เขามาเชิญเอาช่วงที่งานยุ่งพอสมควร แต่ได้ไปร่วมวงด้วย.จะปฏิเสธได้ยังไงเพราะเราคุ้นเคยกันมาก่อน  งานที่จัดนั้นใหญ่โตตามสภาพและแน่นทุกโต๊ะ เพราะจัดใกล้ๆที่ทำงานใครเลิกงานแล้วก็แวะมาได้เลยที่สโมสรของหาดนางรำ.เมาแล้วจะไปแอบรำกับนางรำก็ไม่มีใครว่า.. ส่วนใหญ่แขกที่เป็นลูกค้าในการใช้รถเทรลเลอร์..หรือรถเครนทั้งสิ้น.ผมสนิทกับพี่แดงแฟนพี่จำเรียงครับ..เพราะเคยร่วมงานกันตอนที่ยังรับราชการอยู่. เธอเป็นอาจารย์อยู่ที่รร.ใกล้กับที่ทำงานทหารของผม ทางหน่วยจึงส่งผมไปร่วมงานการเมืองกับครูตามรร.ใกล้เคียง    พี่จำเรียงเองตอนอยู่ที่บริษัทเก่า..ก็ร่วมงานกับผมจนสนิทกันเพราะผมนั่งทำงานในห้องเดียวกับพี่เขา.ส่วนงานเลี้ยงอีก ๒ ครั้งที่ยังพอจำได้ก็คืองานเลี้ยงฉลองเปิดตัวเฮลิคอร์ปเตอร์ตัวใหม่ของTAS. = Thai Aviation Service.  บริษัททีเอเอส. บริษัทนี้เป็นผู้ประมูลงานรับ-ส่งพนักงานจากสนามบินอู่ตะเภาไปยังแท่นเจาะน้ำมันในอ่าวไทยได้.โดยจัดขึ้นที่ลานจอดเฮลิคอร์ปเตอร์ในสนามบิน. ช่วงสายมีการทำบุญเลี้ยงพระ แขกส่วนใหญ่จะเป็นระดับหัวหน้างานและตัวแทนบริษัทที่มาใช้บริการ.จัดแบบพิธีการ.พอพระเจิมเฮลิคอร์ปเตอร์เสร็จเจ้าภาพก็ถวายอาหาร แล้วมีการแจกพระให้กับแขกที่มาในงาน..

๖๙. ภาพนี้เก่ามากเพราะไม่ค่อยนำออกโชว์. -  ก่อนไปชายแดนจันทบุรี. ปี ๒๕๑๔

พระแยกย้ายกลับวัดบรรดาแขกก็แยกย้ายเข้าไปดื่ม - กินกันในห้องอาหารของ สโมสรนายทหารสัญญาบัตร สนามบินอู่ตะเภา. ช่วงนั้นผมเดินไม่ค่อยสะดวกครับ ได้แต่นั่งมอง..อยากได้พระก็อยากได้แต่ต้องนั่งเฉยๆ..เพราะลุกนั่งไม่สะดวกดังกล่าว.สักพัก..พี่ที่นั่งติดๆกันได้นำมามอบให้ผม ๑ องค์เป็นพระพุทธโสธร แปดริ้วนี่เอง !ตัวพระอาจารย์มาจากวัดเขาคันธมาส ไม่ไกลจากบ้านมากนัก.น่าเลื่อมใสจริงๆ.น่าแปลกครับ ผมนึกถึงอดีต..ตอนที่ขับรถพาผู้การกรมฯไปทำงานที่ปัตตานี..ขออนุญาตเอ่ยนามเพราะท่านเป็นคนดี..นาวาเอก มนัส  ปิ่นกุลบุตร.ขณะเขียนท่านเกษียณในยศนายพลเรือและเสียชีวิตแล้ว..ท่านชอบพระเครื่องเป็นชีวิตจิตใจ เราออกจากสงขลากำลังจะไปร่วมงานศพทหารอิสลามที่ปัตตานี  แต่ยังมีเวลาก่อนเข้างานท่านสั่งให้แวะที่วัดหลวงพ่อดำ ปัตตานี..ท่านลงไปกับนายทหารคนสนิท ผมรออยู่ในรถและกำลังคิดว่าทำอย่างไรจึงจะได้สัก ๑ องค์ จะเช่าเองก็ไม่มีเงินติดตัวมาเลยครับ สมัยนั้นยังเป็นหนุ่มโสด ดื่ม กิน เที่ยวไปเรื่อยๆ  เพราะชีวิตอยู่แต่ในฐานตามสามจังหวัดนี้..ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะถึงคิว..จึงใช้ชีวิตกันเต็มที่.ในที่สุดดันรอดมาเขียนให้ท่านได้อ่านกันนี่แหละ ! ทั้งที่เพื่อนๆโดนซุ่มยิงบ้าง  ประทะกันแล้วเสียชีวิตบ้าง..ผมคงยังไม่ถึงคิวน๊ะ..ทั้งที่ไม่เคย จับบัตรคิว. ท่านกลับมาขึ้นรถแล้วพูดกับลูกน้องว่า..เฮ้ย !รับไปคนละองค์..ผมใส่ไว้กับสายร่มและคล้องอยู่นาน จนย้ายกลับมาสัตหีบและมิได้ไปล่อเป้าที่ไหนอีกเลยจึงอยู่แต่บนหิ้งพระ  ตั้งใจจะมอบให้ลูกชายต่อไปแต่..สงสัยพี่แกคงไม่อยากสืบทอดเจตนาเป็นแน่..ผมพยายามสอนเรื่องการสวดมนต์ให้เขาตั้งแต่เด็กๆ พอเขาโตขึ้นก็เลยต้องปล่อยเขาไปเพราะอยากจะสอนอีกแต่ไม่อยากได้ยินถ้าเขาพูดว่า..หนูโตแล้วน๊ะ..คืนหนึ่งเขาขี่รถมอเตอร์ไซด์จากบ้านไปทำงานบนเรือที่มาบตาพุด. ประมาณ ๓๕ ก.ม.งานมักจะมีช่วงกลางคืน. เขาไม่ค่อยเล่าอะไรให้ผมฟังหรอกครับนอกจากไปเล่า ให้ภรรยาฟังเธอมาบอกว่านายแบ๊งค์บอกว่าตอนขี่รถไปช่วงตีหนึ่งเมื่อคืนก่อน มีคนเดินตัดหน้าแต่ไม่มีหัว.เขาร้องไห้..แต่ยังขี่ต่อไปจนถึงที่ทำงาน..

 

๗๐. ผู้เขียนและเพื่อนทหารนย. - ไปปราบปรามผกค.ที่บ้านนบพิตำ. ปี๒๕๒๑

พอทราบเข้าผมเรียกมาแล้วเตือนให้เขาสวดมนต์ ที่หิ้งพระก่อนเดินทางให้เป็นนิสัย..ผมมิได้ตามดูเพราะเขารับปากว่าจะสวดก่อนไปทุกครั้ง..เรื่องแบบนี้เขามักจะพูดกันว่า..ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่..มิใช่จะเอามาพูดกันเล่นๆ..เหมือนลุงของเด็กชายปลาบู่..กลับมาที่งานเลี้ยงต่อ..ที่นี่เป็นการเลี้ยงแบบโต๊ะจีน. ผมและเพื่อนร่วมวงดื่มกันพอประมาณแล้วจึงปลีกตัวไป..ทางใครทางมัน..เพราะยังมีงานรออยู่อีกพอสมควร.  ครั้งหลังที่มาร่วมงานด้วยนั้นผมประทับใจมากครับ..ถ้าไม่เห็นกับตาก็ไม่อยากเชื่อ..เพราะระหว่างพระสวดอยู่ในห้องใหญ่ติดลานจอดฝนตกลงมาราวกับฟ้ารั่ว ลมก็แรงพอสมควร.แต่พอถึงเวลาพระอาจารย์ถือบาตรน้ำมนต์ออกไปพรมและเจิมแป้งฝนหยุดตกทันที.เสร็จพิธืท่านเดินกลับเข้ามายังไม่ถึงที่นั่งเลยครับ..ฝนตกลงมาแรงเหมือนเดิม..ขณะเดินทางกลับยังไม่หยุดตก..ดีที่รถตู้สามารถถอยเข้ามารับคณะสงฆ์ได้ถึงด้านใน..อยากบอกว่ายังไงๆเสีย..ศาสนาพุทธก็ยังเหมาะสำหรับชาวไทย ขนาดคนต่างชาติ ยังนิยมหันมาบวชพระในบ้านเรา..ส่วนพระที่ทำตัวเลว ทำให้ศาสนามัวหมองก็อย่าไปถือสาเพราะมีน้อยมาก..พระตุ๊ดพระแต๋วยังมีมากกว่าเสียอีก..ผมฟังข่าวเรื่องพระทำไม่ดีแล้วได้แต่เศร้าใจ..คืนก่อนดูข่าวสามระดับเจ้าอาวาสเสียด้วยมีการตั้งตัวเป็นเจ้ามือไฮโลว์เสียด้วยน๊ะ เปิดบ่อนเสรีเล่นกับชาวบ้านเสียด้วย   ดีน๊ะที่ผมมิได้อยู่ใกล้ท่าน..มิฉะนั้นคงต้องแทงสามต่ำเอี่ยวต่ำด้วยเป็นแน่ !ต่อมา ผมยังได้รับเชิญให้ไปทานมื้อเที่ยง ที่โรงแรมใหญ่แถวๆชายทะเลบ้านฉาง ไปถึงเขาเกือบจะเลิกแล้ว ผมจะทิ้งงานไปก็เกรงเขาจะตำหนิว่าเห็นแก่กิน..จะไม่ไปก็เกรงเจ้าภาพจะหาว่าตัวแทนบริษัทนี้หยิ่งจริงๆ ขอขอบคุณย้อนหลังมาด้วยครับคุณสุลีย์.จากบริษัทได๊ไท๊ด์ -Dive tide. หลังปีใหม่คิดว่างานเลี้ยงน่าจะเบาบางลงบ้างที่ไหนได้..ผมได้รับเชิญให้ไปงานเลี้ยงสงกรานต์ที่ขายบัตร  จัดขึ้นที่ หน้าลานจอดรถของรร.บ้านฉางพาเหรด..งานก็สนุกดีครับ.. แต่เพื่อนร่วมวงทำให้ไม่สนุกเท่าที่ควรสาเหตุเพราะ..พี่แกพาลูกสาวและลูกเขยไปด้วย..ที่จริงไม่เกี่ยวกับผมหรอกครับ..เพราะงานยังไม่เริ่ม..