โตนี่ - ฟาง. GotoKnow.

* โดยทั่วไปพนักงานที่ต้องลงไปทำงานในแท่นเจาะน้ำมัน.ในอ่าวไทย. จะมาจากหลายๆบริษัทด้วยกัน  และบริษัทที่ประมูลงานได้นั้น มักเป็นบริษัทใหญ่ๆเท่านั้น ! ยูโนแคลและเชฟร่อน. ในโลกใบนี้มีบริษัทที่ทำงานเกี่ยวกับการขุดเจาะน้ำมันอยู่มากมาย..โดยแยกเป็นบริษัทขุดเจาะ , บริษัทผลิตฯและบริษัทเหล่านี้จะไม่มีแรงงานอยู่ในมือ.พอประมูลงานได้ก็จะไปติดต่อกับบริษัทที่ดำเนินการเกี่ยวกับการส่งแรงงาน หรือบริษัทที่รับส่งอุปกรณ์ต่างๆ นอกจากนั้นยังมีบริษัทที่ดำเนินการเรื่องการกินอยู่หลับนอนภายในแท่นขุดเจาะอีกด้วย. ทั้งในและต่างประเทศฯ.

 

 

 

 

 

รับพนง.จากโรงแรมสวอนเลค.ไปส่งลงเรือที่ท่าเรือสัตหีบ.

ช่วงแรกนั้นยังไม่มีการเป่าตรวจแอลกอฮอล์ใดใด ? จึงมีแต่เรื่องปวดหัวเพราะพนักงานเมากันครั้งละหลายๆคน  ช่วงมารับไปลงเรือครั้งใด ? ผมนึกถึงนิทานเรื่องแม่ปูกับลูกปูขึ้นมาบ่อยๆ  ดีน๊ะครับที่ไม่ต้องลงมือไล่จับกัน ทางบริษัทจะเอาแบบเด็ดขาดก็ไม่ได้เพราะ..จะไม่มีพนักงานป้อนให้กับทางลูกค้า แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นทางจนท.ทางนี้ต้องรับไปก่อนเสมอๆ..ปวดหัวสิครับ ! การรับ - ส่งพนักงานนั้นผมขออธิบายให้เข้าใจง่ายๆ โดยขอแบ่งเป็น ๒ ประเภทดังนี้ :

ก. พนักงานในตาราง. ผมรับพนักงานเพื่อไปลงเรือในเที่ยวแรก โดยทาง บริษัทฯได้จัดรถรับ-ส่ง พนักงานเอง.เที่ยวแรกนั้นพนักงานมาพักระหว่างอบรมที่รร.นี้อยู่แล้ว พอถึงเวลาผมแจ้งให้ทางโรงแรมปลุกพนักงานก่อน. ประมาณ ๑ ช.ม.เพราะทางแผนกบุคคลต้องอบรมก่อนลงไปทำงาน  มื้อเช้ามีกาแฟและขนมปังให้บริการด้วย. ผมต้องมานั่งฟังและตอบข้อสงสัยบ้างตามควร ได้เวลาจึงจัดให้พนักงานขึ้นรถเพื่อไปรวมกันที่โรงแรมบ้านฉางพาเหรดก่อน..สมัยแรกเป็นการเชคชื่อพนักงานเฉยๆ..พนักงานอมฤตฯนั้นผมเชคเรียบร้อยก่อนนำมาที่นี่แล้ว แต่การเชคที่รร.บ้านฉางนั้นเป็นการเชครวมตามบริษัทต่างๆ. บริษัทส่วนใหญ่พักกันที่นี่.ใครมาแล้วก็จะถูกจัดขึ้นรถตู้ที่ทางบริษัทไทโปจัดมาให้บริการการนำพนักงานไปลงเรือครั้งแรกนั้นทางบริษัทไทโปพยายามบีบให้ทางเราใช้บริการรถรับ-ส่งของเขา.ในราคาแพงครับ. แพงกว่าที่เราเช่ารถแล้วจัดไปเองจึงไม่ได้ใช้บริการจากไทโป.พนักงานออกจากรร.สวอนเลคแล้วต้องมารวมกันที่รร.บ้านฉางพาเหรดกันก่อน.ประมาณ๑๒ ก.ม. ลงจากรถแล้วก็ต้องย้ายไปขึ้นรถที่ทางบริษัทไทโปจัดให้.คิดเงินค่าบริการได้แบบไม่เคอะเขิน. ช่วงแรกนั้นยังใช้รถตู้ให้บริการเพราะจนท.ฝ่ายต่างๆเพิ่งจะทยอยลงไปในแท่นขุด-เจาะ. เรียบร้อยแล้วต้องมาที่บริษัทออยล์เท็กซ์ ก.ม.- ๗ ก่อน. ทุกคนต้องเข้ารับฟังการอบรมเพื่อจะได้ทราบการปฎิบัติต่างๆระหว่างการเดินทางด้วยเรือ. ใช้เวลาดูวีดีโอประมาณ๔๐นาที.จึงมุ่งหน้าไปลงเรือที่ท่าเรือสัตหีบ. ต่อมามีพนักงานถามเรื่องการถ่ายรถดังกล่าว  แต่ผมไม่มีหน้าที่ตอบ.จึงได้เฉยไว้.   

     

๑๗. เดือนหงายที่แท่นขุดเจาะ. - ในอ่าวไทย. ขอบคุณภาพจากเน็ท.

ถ้าว่าไปแล้วหน.แผนกบุคคล..น่าจะเป็นผู้ที่ให้ความกระจ่าง..จึงยังเป็นปัญหาคาใจอยู่นาน. พอมาถึงท่าเรือพนักงานจากหลายบริษัทก็จะมานำของส่วนตัวไปลงเรือคลูโบ๊ท - Crewboat. ตอนนั้นทาง ไทโปจัดไว้บริการเพียง ๒ ลำ. วิ่งสลับกัน. คือ เรือเมเจอร์ไท๊ด์. - Major Tide.และเรือพีลิแกน. - Pelican. * เรือสองลำนี้ตัวเรือเป็นอลูมิเนียม บรรทุกลูกเรือได้ประมาณ ๕๐- ๗๐ คน. บนดาดฟ้าสามารถบรรทุกอุปกรณ์ต่างๆ , ตู้อาหารและอื่นๆได้พอสมควร. ใช้เวลาเดินทางใกล้เคียงกันประมาณ ๕-๗  ช.ม.จากฝั่งไปถึงแท่นขุด-เจาะ กลางอ่าวไทย. ก่อนจะไปรับพนักงานในเที่ยวที่สองนั้น ผมต้องดำเนินการดังนี้..อันดับแรกทางแผนกบุคคลจะแจ้งและส่งรายชื่อมาทางแฟ๊กซ์  ผมจะสำเนาแล้วส่งไปจองห้องที่โรงแรม. ห้องละสองคน. ตัวพนักงานนั้นมาจากจังหวัดต่างๆทั่วประเทศ. ส่วนใหญ่มาจากสงขลาและจังหวัดใกล้เคียง พนักงานจะเดินทางมาโดยทางรถยนต์เพราะทางบริษัทจ่ายค่าเดินทางให้แบบเหมาจ่าย.  ผมต้องรับ - ส่งตามตารางมีครั้งละประมาณ ๑๘-๒๓ คนในตำแหน่งต่อไปนี้ : ผช.พนง.ขุดเจาะ.๑ คน. - Asst.Driller.* ตัวจริงยังเป็นคนต่างชาติ. - Driller. พนักงานบนฟลอร์. ๓-๔ คน. - Floorman.ช่างสี๓-๔ คน. - Painter.ช่างเชื่อม ๑ คน. - Welder.แมคคานิค ๑ คน. - Mechanic.ลั๊ฟ - เนค ๒ คน. - Roughneck.ลาสอเบ๊าท์ ๓-๔ คน. - Roustabout.พนักงานขับเครน ๑ คน. - Crane Operator. หน.พ่อครัว ๑ คน. - Chiefcook.ลูกมือในครัว ๔-๕ คน. - Helper.พนง.ซักผ้า. - Laundryman.และเก็บที่นอน ๔ คน. - Roomboy. * บางครั้งก็น้อยกว่าปกติเพราะมีบางตำแหน่งไม่ลงมาพัก. หลายสาเหตุเช่นมีปัญหาทางบ้านมาทำงานไม่ได้. บางครั้งผู้ที่จะขึ้นไปเปลี่ยนเกิดป่วยหรือตรวจโรคยังไม่ผ่าน..ควงต่อแต่ได้เงิน.  การกลับขึ้นมาพักทุกครั้งเราจะแจ้งให้พนักงานทราบเสมอ..เช่นก่อนลงไปทำงานครั้งต่อไปให้ผู้มีรายชื่อนี้...ไปตรวจโรคมาใหม่บ้าง ตรวจซ้ำบ้าง. บางโรคเช่นตับอักเสบเป็นโรคที่ติดต่อกันง่ายและร้ายแรง   เพราะพนักงานพักรวมกันเป็นจำนวนมาก.ดังนั้นใครที่ไม่ผ่านโรคนี้จึงหมดสิทธิที่จะมาทำงานในด้านนี้.

๑๘. เรือรับ : ส่งพนักงานตามตาราง.  - จากท่าเรือสัตหีบไปแท่นเจาะน้ำมันในอ่าวไทย.

ก่อนที่พนักงานจากสงขลาจะเดินทางมาเข้าที่พัก  มีการแจ้งให้ไปตรวจรายชื่อของตนเองได้  จากสำนักงานที่สาขาสงขลาเสียก่อน มิฉะนั้นจะไม่สามารถลงไปทำงานได้..บางรายรับฟังแต่ไม่ปฎิบัติเช่น..พอถึงกำหนดก็เดินทางมารอขึ้นเรือโดยมาเข้าพักที่รร.พนักงานรร.จะโทรถามผมทันที..ถ้าไม่มีรายชื่อของพนง.คนนั้นผมต้องเชคใหม่กับทางแผนกบุคคลอีกครั้ง ถ้าผิดพลาดมักจะแก้ไขได้แต่ถ้าผิดพลาดเพราะตัวพนักงานเองแก้ไขไม่ได้  เมื่อไม่มีชื่อแต่ดันมาเอง..จะเบิกค่าเดินทางใดใดไม่ได้เลย.บริษัทไม่จ่ายเงินให้แม้แต่บาทเดียว. ผมจะอะลุ้มอะล่วยให้พักรวมกับห้องว่าง๑คืน.ห้องที่พักคนเดียว.หรือยอมให้นอนรวมกับเพื่อน..ตอนเช้าให้กินอาหารได้ ๑ มื้อเพราะอาหารที่ทางรร.จัดให้นั้นมักจะเหลือ..เพราะบางคนไม่ถนัดเรื่องกาแฟและขนมปัง. จึงมีเหลือเสมอ. ค่ารถคงต้องหยิบยืมกันเองครับ. ที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเพราะบนแท่นเจาะน้ำมันนั้น..ถ้าใครทำงานไม่เข้าตากรรมการล่ะก็.เที่ยวต่อไปเขาจะระบุมาว่า..ไม่ต้องการพนักงานคนนั้น..แต่เจ้าตัวไม่มีโอกาสรู้จึงกลับมาเองโดยไม่ยอมตรวจสอบรายชื่อกับทางสงขลาก่อน.ผมทำงานตรงนี้มาเจ็ดปี..เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเพียงสองครั้ง.สงสารพวกที่ไม่ยอมเข้าใจใดใด ?เสียเงินและเสียเวลาเปล่าๆ.ส่วนพนักงานที่มิได้อยู่สงขลาสามารถโทรมาตรวจรายชื่อตนเองก่อนออกจากบ้านเพราะ..ผมให้เบอร์โทรไว้แล้ว หลายคนโทรมาเชค หลายคนมั่นใจว่าต้องมีชื่อตัวเองในการเดินทาง.จึงมิได้โทรมา.. คนพวกหลังนี้ส่วนใหญ่มิใช่คนเกเร และทำงานในสายเทคนิคจึงไม่มีปัญหา. ท่านผู้อ่านครับ..การรับพนักงานไปลงเรือนั้นยุ่งมากทีเดียว..ตามที่เขียนไว้แล้วด้านบน..ยิ่งกว่าปู..มิใช่นายกหรอกครับ.ผมจะต้องแจ้งให้ทางโรงแรมปลุกพนักงานและมาตรวจความพร้อมต่างๆก่อน..จึงนำตัวมาขึ้นรถที่จัดมารับ เกิน๕ คนจะใช้รถตู้.ต่อมาทางบริษัทจัดรถสี่ประตูมาให้เป็นรถตำแหน่ง ดังนั้นถ้าพนักงานตั้งแต่ ๑-๔ คน ผมจะใช้รถตำแหน่งไปรับเองครับ. เคยได้ยินไหมครับผมจะพูดเสมอๆ. ทูอินวันไงล่ะ ! Two in One. บางครั้งรถจะออกแล้วพี่แกยังมาไม่ครบ..ขาดสองคนบ้าง สามคนบ้าง.บางคนยังไม่สร่าง.เพราะเมามาก.บ้างก็โวยวายเพราะไม่อยากจะไป โอ๊ย !วุ่นจริงๆครับ..แต่ก็ผ่านไปด้วยความยากเย็นเกือบทุกครั้ง.

๑๙. กาแฟไหมครับหรือจะกินข้าว ? - บนเรือมักบริการดีเสมอเพราะเป็นตัวแทนเรือ. ปี ๒๕๔๔

- เริ่มมีการเป่าแอลกอฮอล์แล้ว. ทางผู้ที่รับผิดชองคงทราบเรื่องนี้..ในเวลาต่อมาจึงเริ่มกำหนดให้มีการตรวจเป่าแอลกอฮอล์ กับพนักงานที่จะลงไปทำงานยังแท่นขุดเจาะน้ำมัน โดยไม่มีการยกเว้น. ทุกตำแหน่งทุกบริษัทฯ.มีครับพวกที่เมาแล้วเป่าไม่ผ่าน..แต่ช่วงแรกนั้นใครเป่าไม่ผ่านจะมีการให้โอกาสแก้ตัว ๑ ครั้งโดยให้กลับมาพักต่ออีก ๑ คืน..แล้วให้เดินทางในวันรุ่งขึ้น *ผู้ที่เป่าไม่ผ่านมีทั้งพนักงานคนไทยและชาวต่างชาติ ตำแหน่งใหญ่ก็มีครับ. อ่านถึงตรงนี้แล้วท่านอาจจะคิดว่าดีที่เขายังให้โอกาสงามๆอีกครั้ง.แต่บางครั้งเป็นการตัดเชือกด้วยการกระทำของตัวเองก็มีคือ..พอกลับมาถึงที่พักแทนที่พี่แกจะพักผ่อนมีบางคนกลับไปดื่มต่อ..โดยอ้างว่าถอน..เอาเข้าจริงไม่รู้ว่าถอนหรือปลูก ? บางคนโชคดีที่ได้งานใหม่โดยมิได้ตั้งใจ..เพราะผมได้รับแจ้งให้ไปนำตัวพนักงานที่เป่าไม่ผ่านเมื่อช่วงเช้ามืด..ไปลงเรือซัพพลายซึ่งจะออกเย็นนี้..พอมาถึงพี่แกเป่ายังไงๆก็ไม่ผ่านเพราะดันไปถอนและปลูกมาพร้อมๆกัน..ผมจึงสบายขึ้นอีก. เพราะไม่ต้องรับ - ส่งเขาอีกแล้ว. ทางแผนกบุคคลโทรมาแจ้งให้นำไปส่งที่ท่ารถโดยไม่มีการช่วยเหลือใดใด?เพราะทางบริษัทได้เลิกจ้างแล้ว. เรื่องการเดินทางนั้นทางบริษัทฯ ได้แจ้งให้พนักงานทราบว่า จะต้องมารายงานตัวที่โรงแรมก่อนเดินทางหนึ่งวัน.และการมารายงานตัวนั้นที่จริงทางสำนักงานใหญ่ระบุให้ผมกำหนดว่า พนักงานจะต้องมาพร้อมที่โรงแรมอย่างช้าเวลา ๑๘๐๐น. ในความเป็นจริงนั้นพนักงานจะเดินทางมาเข้าที่พักเรื่อยๆ บางครั้งมากันเกือบเที่ยงคืนก็มี..เมากันมาเต็มที่แล้วครับ. เมื่อพบว่ามีพนักงานเมาแล้วเป่าไม่ผ่านขึ้นครั้งใด ? คำถามที่ผมไม่อยากได้ยินแต่มักจะได้ยิน..คำถามโง่ๆของหลายคนจากสำนักงานใหญ่. เสมอเช่น..คนที่สัตหีบทำงานกันอย่างไร ? ทำอะไรกันอยู่ปล่อยให้พนักงานเมาและเป่าไม่ผ่านอยู่เรื่อยๆ..ผมฟังเฉยๆและไม่ออกความเห็นเพราะผมมิได้นำตัวเขามา ขังไว้แล้วปล่อยให้เขาแหกห้องขังออกไปดื่ม..ผมมิได้ซื้อให้เขาดื่มด้วยซ้ำ.ทุกอย่างเขาทำตัวเองกันทั้งสิ้น..ความจริงคนพวกนี้คงจะทราบดีแต่อาจจะพูดเพื่อเอาใจเจ้านายก็เป็นได้..ไม่ทราบว่าจริงไหม ? ใครจะตอบคำถามนี้ ? ใครยกมือประท้วงครับ ?

๒๐. อีกมุมหนึ่งของแท่นเจาะน้ำมัน. - ในอ่าวไทย.

ครั้งหนึ่งผมมารับพนักงานตามปกติ ปรากฏว่าทุกคนขนของขึ้นรถตู้กันหมดแล้วแต่พอผมเชคคน ก่อนปล่อยรถออกไปปรากฏว่า..ยังมีคนเมาอยู่อีกสองคนและมิได้ตื่นมาขึ้นรถไปกับเพื่อนๆ..ยังพอมีเวลาครับผมตามขึ้นไปดูพร้อมกับพนักงานของทางโรงแรม ผมปลุกยังไงๆก็ไม่มีการตอบรับผมจึงจับเท้าแล้วกระ ตุกลงมาที่พื้น..เออพี่แกยังเฉยครับ ผมจึงหันไปกระตุกเพื่อนขึ้เมาของเขาอีกคน. เหมือนนัดกันไว้เพราะไม่มีใครลุกขึ้นมาโวยวาย.ทั้งที่ผมกระชากตัวลงมา. ผมตัดสินใจทิ้งไว้ที่ห้องดีกว่าที่ไปถึงแล้วพบว่าเมาแล้วเป่าไม่ผ่าน..พอทางจนท.เชคแอลกอฮอล์เรียกชื่อผมก็บอกไปว่าสองคนนั้นยังไม่มารายงานตัว.ดีกว่าปล่อยให้เสียชื่อ..เพราะนำพนักงานเมามาเป่า..จริงไหมครับ ? พอช่วงสายมีจนท.จากกทม.มาสอบสวนเพราะทางพนักงานทั้งสองนั้น..ดันโทรไปรายงานที่สำนักงานใหญ่ว่าไม่มีใครมารับพวกเขาไปลงเรือ..* ปัญหามักเกิดขึ้นเสมอถ้าคนที่จะขึ้นไปเปลี่ยนกะ ขึ้นไปไม่ครบตามจำนวนที่คนต้องลงมา..ผมมิได้แก้ตัวใดใด ?เพราะพนักงานโรงแรมบอกความจริงไปเอง แถมลงท้ายด้วยว่าถ้าหมวดไม่มารับ..พนักงานที่เหลือไปไหนกันหมด ? เรื่องจึงจบลงด้วยดีแต่ผมจำไม่ได้ว่า..สองคนนี้ถูกเลิกจ้างหรือไม่ ? พอมาพร้อมกันแล้วผมจะต้องนำพนักงานไปที่รร.บ้านฉางพาเลซก่อนเวลา ๐๕๐๐ น.พอทุกคนลงจากรถตู้ของบริษัทฯก็ต้องย้ายไปขึ้นรถของบริษัทไทโป.โดยมีการคิดเงินเป็นรายหัวครับ   ถ้าทางบริษัทอมฤตฯรับ-ส่งเองตลอด..เขาก็จะขาดรายได้ไป ดังนั้นเราจะต้องย้ายรถที่รร.บ้านฉาง ฯแล้วมาฟังบรรยายสรุป ที่บริษัทออยล์เทกซ์พนักงานของเราจึงต้องมากับรถของไทโป. ส่วนผมก็ขับรถตำแหน่งตามมาจนถึงท่าเรือ พอเรือออกไปแล้วช่วงแรกผมยังไฟแรงอยู่ครับจึงเริ่มงานเสียเลย.พอนานเข้า..ไม่เอาดีกว่า..ที่จริงผมต้องทำงาน๐๘๐๐-๑๗๐๐ น.ตามสัญญาจ้าง..ถ้าต้องทำนอกเวลาควรมีโอทีหรือเบี้ยเลี้ยง.แต่หลายฝ่ายพยายามปิดบังโดยไม่ยอมกล่าวถึงจนเวลาผ่านไปถึงสี่ปี..จึงมีคนที่เห็นใจเพราะเห็นว่าผมทำงานจริง..ขนาดเลิกงานแล้วเรานั่งคุยกัน..แต่ผมดื่มจนถึงสามทุ่มจึงกลับบ้าน..เอ้าพอตีหนึ่ง.ผมขับรถมารับพนักงานได้ตามปกติ..ปีที่ห้าผมจึงได้รับเบี้ยเลี้ยงเพิ่มวันละ ๑๒๐ บาท ดีใจสิครับและเสียใจที่ทำงานนอกเวลาโดยไม่ได้เงินเบี้ยเลี้ยงใดใด ? เป็นเวลาสี่ปี. คิดแล้วสูญเงินไปประมาณหนึ่งแสนเศษๆ.

* พนักงานบริษัทที่เข้ามาอ่าน..เป็นเหมือนผมหรือเปล่าครับ ? ถ้าไม่..ถือว่าท่านยังโชคดี ถ้าเหมือนผม..ควรหาทางย้ายบริษัทเสียเลย..แต่ไม่ควรลาออกเพราะจะไม่ได้อะไรเลย.