แอ่วเฮือนคุณย่า
โปรแกรมพิเศษที่คนมาเที่ยวเมืองแพร่คนอื่นจะไม่ได้เจอ อ.แอ๊ดเชื้อเชิญพวกเราชาวปฐมภูมิเข้าเมืองไปอีกรอบ แล้วขบวนรถก็มาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง อา... ผมจำได้เลาๆ เคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ใช่แล้ว แอ๊ดพามาที่บ้านคุณแม่ หรือเฮือนคุณย่านั่นเอง
คุณย่ายังแข็งแรง ยิ้มกว้างมาตั้งแต่หัวกะได ได้ยินเสียงพวกเราเอะอะดังเข้าไปในบ้าน (พวกนี้เนี่ย ไปไหนมาไหนเอะอะมะเทิ่งจริงๆ อิ อิ)
ที่ขาดไม่ได้คือเสียงเจ้าขนุน ขนุนเป็นหมาข้างบ้าน ด้านขวามือติดรั้วนั่นแหละ พอได้ยินเสียงพวกเรา มันก็มาแสดงความเป็นเจ้าของถิ่นทันที กงรี่เข้ามาเห่าอย่างไม่บันยะบันยัง (เข้าใจแล้วว่าวิธีแอ๊ดกำราบเด็กเกรียนได้มาจากไหน) พี่วิธานชิงตัดหน้ากรากเข้าประชิดตัวกอดคุณย่าก่อนเพื่อน และโดยไม่ต้องนัดกัน ทีละคนสองคนเข้ามา post ถ่ายรูปโดยไม่ต้องสั่ง
หลานๆปฐมภูมิมาเยือนและมากราบคุณย่าคร้าบ...
แอ๊ดมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า บ่ายวันนั้น คุณแม่ไม่กินข้าวกินปลา จำเพาะต้องออกไปเดินกรุยกรายในตลาด เพราะรู้แน่เพื่อนบ้านร้านถิ่นกำลังสงสัยว่ามีอะไรกัน เห็นจราจรโบกขบวนรถจักรยานโน้นนี่นั่นแต่เช้าแล้ว เจ้าแอ๊ดก็ลับๆล่อๆโผล่ตรงโน้นทีตรงนั้นที คุณแม่เลยต้องออกไปปรากฏตัวจะได้ถูกถามไถ่ว่ามีอะไรกัน เจ้าลูกชายทำอะไรกันเหรอ ได้เล่าแล้วเล่าอีก อิ่มอกอิ่มใจไปเลยทั้งวัน
ก็เป็นการกระตุ้นการประชันระหว่างเพื่อนบ้านได้เป็นอย่างดี เอ๊ะ เจ้าแอ๊ดเอาสามล้อมาโชว์ บ้านชั้นก็มีตำนาน มีขนมพื้นบ้าน มีโตกแพร่ มี ฯลฯ จะน้อยหน้ากันได้อย่างไร มีของดีน่าจะเอามาโชว์กัน เอาให้อึกกระทึกมากกว่านี้อีก ฯลฯ
คุณแม่ลงมาส่งพวกเรา ต้อนขึ้นรถจะได้ไปกินข้าวกลางวันถึงประตูบ้าน
มีความสุข.....
