เมื่อยี่สิบปีก่อน ผมอยู่ประมาณชั้น ม.5 ได้อ่านหนังสือขวัญเรือน และได้พบกับคำประพันธ์บทหนึ่ง ซึ่งมีความหมายถูกใจผมมาก ความหมายที่ถูกใจนั้นทำให้ผมจดไว้ในใจอย่างไม่ลืมมาจนถึงทุกวันนี้ ผมเองจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนประพันธ์ขึ้น ก็ขอชื่นชมและนำมาเผยแพร่ต่อด้วยนะครับ คำประพันธ์นี้ชื่อว่า ฉันเป็นฉันเอง
                ฉันเป็นเท่าที่เห็น                 มิได้เป็นมากกว่านี้
                ฉันมีเท่าที่มี                           เพียงแค่นี้ทั้งกายใจ
มิเคยคิดเสแสร้ง                   แกล้งหลอกเธอหรือหลอกใคร
ฉันเป็นเท่าที่ใจ                    จะเป็นได้และอยากเป็น
                มิเคยจะคิดฝัน                       เปลี่ยนตัวฉันเธอก็เห็น
                ฉันเป็นเท่าที่เป็น                 เช่นวันนี้ เช่นวันวาน
นึกอยากทำสิ่งใด                 ก็ทำได้และทำผ่าน
เป็นฉันมาเนิ่นนาน             ใช่เมื่อวาน ที่ฉันเป็น
                พูดจริงคือพูดจริง                 ทุกทุกสิ่ง เธอรู้เห็น
                แล้วก็ไม่จำเป็น                     ไม่เห็นต้องเลียนแบบใคร
ตัวฉันก็ตัวฉัน                       เป็นเช่นนั้นมาแต่ไหน
ฉันเป็นเท่าที่ใจ                    จะเป็นได้และอยากเป็น